บทที่ 596 งานเลี้ยงหงเหมิน

"ฉินฟานคงไม่ถึงขั้นทำเรื่องพรรค์นี้หรอก ผมแค่คิดว่าสองเรื่องนี้อาจจะเกี่ยวข้องกัน แต่ก็เป็นไปได้ว่าผมอาจจะคิดมากไปเอง หม่าหงเซิงทำธุรกิจ ย่อมมีศัตรูคู่อาฆาตเป็นธรรมดา อาจจะเป็นฝีมือคนพวกนั้นก็ได้" หวังฮ่าวหรานเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงห่วงใย

"เธอเองก็ระวังตัวด้วย ถ้ามีอะไรผิดปกติให้รีบโทรหาผมทันที"

"ในความทรงจำของฉัน คุณไม่ค่อยจะห่วงใยฉันแบบนี้เท่าไหร่เลยนะ" เฉิงรุ่ยพูดด้วยความปลาบปลื้มใจ

"เราเป็นพาร์ทเนอร์กันนี่"

"ไม่ใช่ เราเป็นเจ้านายกับลูกน้องต่างหาก ฉันเคยบอกคุณตั้งนานแล้ว ไม่ว่าคุณจะสั่งให้ทำอะไร ฉันยินดีทำตามทุกอย่างโดยไม่มีเงื่อนไข ประตูบ้านฉันเปิดต้อนรับคุณเสมอ จะเข้าหรือจะออกก็สุดแล้วแต่ความพอใจของคุณ ขอแค่คุณมีความสุขก็พอ" เฉิงรุ่ยแก้ไขคำพูด

ฟังเผินๆเหมือนคำพูดปกติ แต่หวังฮ่าวหรานกลับอดคิดลึกไม่ได้

และเขาก็เชื่อว่าเฉิงรุ่ยจงใจพูดให้เขาคิดลึก

หวังฮ่าวหรานเลือกที่จะไม่ตอบรับตรงๆ เพียงนิ่งเงียบต่อไป

เฉิงรุ่ยเห็นดังนั้น จึงหาเรื่องวางสาย ไม่ดึงดันในประเด็นนี้ต่อ

หลังจากวางสาย หวังฮ่าวหรานอดไม่ได้ที่จะชื่นชมในความรู้ใจของเฉิงรุ่ย

ต้องยอมรับเลยว่า ผู้หญิงที่มีวุฒิภาวะอย่างเธอนั้นช่างรู้ความ เอาอกเอาใจเก่งกว่าสาวน้อยวัยใสตั้งเยอะ

มิน่าล่ะ ถึงมีคนแบบโจโฉอยู่ไม่น้อย ผู้หญิงวัยนี้มีเสน่ห์ดึงดูดเฉพาะตัวจริงๆ

หวังฮ่าวหรานแอบคิดในใจ

......

ช่วงใกล้เที่ยง

คฤหาสน์ของฉินฟานที่เคยเงียบเหงากลับมาคึกคักอีกครั้งด้วยการมาเยือนของเหล่าลูกศิษย์

ตั้นไท่เหยาเยว่ ซ่งจื่อฮุ่ย มู่หนานจือ และหม่าหงเซิง ทยอยเดินทางมาถึง

ชายชราแซ่เซียวพักที่นี่อยู่แล้ว ในฐานะศิษย์คนแรก เขาจึงมีศักดิ์เป็นศิษย์พี่ใหญ่ของทุกคน

เมื่อมาถึง ทุกคนต่างก็ทักทาย 'ศิษย์พี่เซียว' ด้วยความเคารพ

ชายชราแซ่เซียวก็ยิ้มตอบรับทุกคนอย่างเป็นกันเอง

บรรยากาศในคฤหาสน์ดูอบอุ่นกลมเกลียว

ไม่นาน ฉินฟานก็เดินออกมาจากห้อง

เหล่าลูกศิษย์ต่างพากันเข้าไปทักทาย

ยกเว้นชายชราแซ่เซียวแล้ว ลูกศิษย์คนอื่นๆต่างรู้สึกเวทนาในชะตากรรมของฉินฟาน

ทุกคนจึงระมัดระวังคำพูดคำจาเป็นพิเศษ กลัวว่าจะไปกระทบจิตใจอัน 'เปราะบาง' ของอาจารย์

ชายชราแซ่เซียวเห็นแบบนั้นก็อยากจะบอกความจริงใจจะขาด แต่ฉินฟานส่งสัญญาณห้ามไว้ บอกให้เงียบไว้ก่อน

แม้ฉินฟานจะเป็นเจ้าภาพเลี้ยงข้าว แต่ลูกศิษย์คงไม่ยอมให้อาจารย์ที่เพิ่งหายป่วยเข้าครัวเองแน่

ซ่งจื่อฮุ่ยที่มีฝีมือทำอาหารระดับเทพจึงรับอาสาแทน

วัตถุดิบชั้นดีถูกเตรียมไว้พร้อมสรรพ ซ่งจื่อฮุ่ยเริ่มลงมือปรุงอาหารทันที โดยมีสาวใช้ในบ้านคอยเป็นลูกมือ

ตั้นไท่เหยาเยว่และคนอื่นๆนั่งจิบชาสนทนากันในห้องรับแขก

สักพัก แขกอีกคนก็มาถึง

หวังฮ่าวหราน

"สีหน้าดูดีขึ้นเยอะเลยนะ ยินดีด้วยที่ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว"

หวังฮ่าวหรานทักทายฉินฟานด้วยรอยยิ้มจอมปลอม

"นั่งก่อนสิ" ฉินฟานซ่อนแววตาอำมหิตไว้มิดชิด ปั้นหน้ายิ้มแย้มต้อนรับอย่างเป็นมิตร

"ฮ่าวหราน มานั่งตรงนี้สิ" ตั้นไท่เหยาเยว่ที่ไม่ได้เจอเขามานานรีบกวักมือเรียกด้วยความคิดถึง

มู่หนานจือที่นั่งอยู่ใกล้ๆได้ยินก็ชะงักไปเล็กน้อย แต่ยังไม่คิดอะไรมาก นึกว่าทั้งสองคนแค่สนิทกันเฉยๆ

แต่ไม่นาน เธอก็รู้ตัวว่าคิดผิดถนัด

เพราะทันทีที่หวังฮ่าวหรานนั่งลง ตั้นไท่เหยาเยว่ก็คว้ามือเขาไปจับไว้อย่างเปิดเผย ท่าทางสนิทสนมเกินเพื่อน

มู่หนานจือนั่งไม่ติดทันที ขมวดคิ้วตำหนิตั้นไท่เหยาเยว่

"ศิษย์น้อง ไม่ทำเกินไปหน่อยเหรอ?"

ตั้นไท่เหยาเยว่งุนงงกับท่าทีของศิษย์พี่ แม้จะเพิ่งรู้จักกันไม่นาน แต่เธอก็รู้ว่ามู่หนานจือไม่ใช่คนเจ้ากี้เจ้าการ สัญชาตญาณผู้หญิงบอกว่านี่คือกลิ่นอายของศัตรูหัวใจ เธอจึงประกาศชัด

"ศิษย์พี่ นี่แฟนฉันเองค่ะ"

"แฟนเธอ?!" มู่หนานจืออุทานลั่น

"มีปัญหาอะไรเหรอคะ?" ตั้นไท่เหยาเยว่รู้สึกว่าปฏิกิริยาของอีกฝ่ายดูเกินเบอร์ไปหน่อย

"เขาเป็นแฟนฉันต่างหาก!" มู่หนานจือโพล่งออกมา

ตั้นไท่เหยาเยว่ตกตะลึง หันขวับไปมองหวังฮ่าวหรานทันที "ที่เธอพูดเป็นเรื่องจริงเหรอ?"

"ใช่" หวังฮ่าวหรานเตรียมใจมาแต่แรกแล้ว จึงยอมรับอย่างลูกผู้ชาย

ตั้นไท่เหยาเยว่หน้าแดงด้วยความโกรธระคนอาย

มู่หนานจือเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน

แต่ตั้นไท่เหยาเยว่ยังพอทำใจได้บ้าง เพราะรู้ตัวดีว่ามี 'พี่สาวน้องสาว' ร่วมชะตากรรมอีกหลายคน

ต่างจากมู่หนานจือที่เข้าใจมาตลอดว่าตัวเองเป็นเพียงคนเดียว

"ที่นี่เป็นบ้านคนอื่น ผมไม่สะดวกจะพูดอะไรมาก แต่รับรองว่าผมมีคำอธิบายให้พวกคุณแน่นอน" หวังฮ่าวหรานพูดด้วยท่าทีสงบนิ่ง ไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย น้ำเสียงจริงจังจนน่าเกรงขาม

ทำเอาสองสาวถึงจะโกรธแต่ก็ไม่กล้าอาละวาดตอนนี้

"ฮ่าวหราน คนกันเองทั้งนั้น ไม่ต้องเกรงใจหรอก อธิบายตอนนี้เลยก็ได้" ฉินฟานพูดแทรกขึ้นมาเหมือนหวังดี แต่จริงๆแล้วจงใจราดน้ำมันเข้ากองไฟ

"เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนาย หุบปากไปซะ" ตอนนี้หวังฮ่าวหรานไม่จำเป็นต้องไว้หน้าฉินฟานอีกแล้ว

รอยยิ้มจอมปลอมบนหน้าฉินฟานค่อยๆเลือนหายไป แทนที่ด้วยความเย็นชาอำมหิต

ชายชราแซ่เซียวที่ยืนอยู่ข้างๆก็จ้องหวังฮ่าวหรานด้วยสายตาเคียดแค้นชิงชัง

"ถ้าจะแก้ตัวก็รีบๆพูดซะตอนนี้เถอะ ไม่อย่างนั้น... ฉันกลัวว่าแกจะไม่มีโอกาสได้เดินออกไปจากที่นี่" น้ำเสียงของฉินฟานเต็มไปด้วยจิตสังหาร

หวังฮ่าวหรานสัมผัสได้ทันที

ชัดเจนแล้ว... งานเลี้ยงวันนี้คืองานเลี้ยงหงเหมิน[1]ของจริง

บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นมาทันตาเห็น

ตั้นไท่เหยาเยว่และมู่หนานจือสัมผัสได้ถึงความอันตรายที่ฉินฟานแผ่ออกมา ทั้งคู่ขยับตัวเข้าใกล้หวังฮ่าวหรานโดยสัญชาตญาณเพื่อปกป้องเขา

แม้รถไฟจะชนกันวินาศสันตะโร แต่ด้วยค่าความชอบที่สูงถึง 80 และ 70 ตามลำดับ ทั้งคู่จึงเลือกที่จะมองข้ามความเจ้าชู้ของเขาไปก่อนในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้

แม้บรรยากาศจะกดดัน แต่หวังฮ่าวหรานกลับดูผ่อนคลาย เขายิ้มมุมปากถามฉินฟานว่า

"เรามีเรื่องเข้าใจผิดอะไรกันหรือเปล่า?"

เขาดูออกว่าฉินฟานอยากฆ่าเขา

และเดาว่าฉินฟานคงรู้แล้วว่าเขาเป็นคนลงมือ แต่ที่สงสัยคือ... รู้ได้ยังไง?

"เข้าใจผิด? หึ... ไม่ผิดหรอก" ฉินฟานแค่นเสียงหัวเราะ ส่งสายตาให้ชายชราแซ่เซียวไปตามพยานปากเอกออกมา

ชายชราแซ่เซียวพยักหน้ากำลังจะเดินออกไป

ทันใดนั้นเอง หม่าหงเซิงที่นั่งเงียบมาตลอดก็ลุกพรวดพราด ชักปืนออกมาจ่อหัวฉินฟาน!

"ฉันไม่สนว่าพวกแกจะมีเรื่องอะไรกัน แต่มาเคลียร์เรื่องของฉันให้จบก่อน!" หม่าหงเซิงตะคอก

เหตุการณ์พลิกผันกะทันหันทำเอาทุกคนนอกจากหวังฮ่าวหรานตกตะลึง

ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนว่าหม่าหงเซิงจะกล้าเอาปืนจ่อหัวอาจารย์ตัวเองแบบนี้!

*****

[1] งานเลี้ยงหงเหมิน (鴻門宴) คำพูดติดปากของคนจีนเพื่อเตือนให้ระวังการทรยศหักหลัง เป็นเรื่องจริงในประวัติศาสตร์จีน เมื่อ “เซี่ยงอวี่” ส่งเทียบเชิญ “หลิวปัง”(ผู้สถาปนาราชวงศ์ฮั่น) ไปร่วมงานเพื่อหลอกฆ่ากลางงานเลี้ยง แม้จะไม่ประสบความสำเร็จ แต่ก็สร้างความหวาดหวั่นกับผู้คนในงาน