บทที่ 590 ตีเหล็กเมื่อยังร้อน

หวังฮ่าวหรานคาดเดาปฏิกิริยาของฟางโหยวรั่วไว้ตั้งแต่แรกแล้ว เมื่อได้ยินคำตอบของเธอ เขาจึงแสร้งถามต่อว่า

"งั้นให้ผมอยู่ที่ฉงโจวเป็นเพื่อนคุณดีไหม?"

แน่นอนว่านี่เป็นคำพูดเอาใจ เพราะเขารู้ดีว่าฟางโหยวรั่วไม่ใช่ผู้หญิงเห็นแก่ตัวแบบนั้น

"ฉันก็อยากให้คุณอยู่ที่นี่ตลอดไปนะคะ แต่คุณยังต้องไปเรียน ฉันรั้งคุณไว้อย่างเห็นแก่ตัวไม่ได้หรอก" ฟางโหยวรั่วมีท่าทีหวั่นไหว แต่สุดท้ายก็ส่ายหน้าปฏิเสธ เว้นระยะครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ

"ฉันวางแผนไว้แล้วว่าจะเข้าเรียนที่ชิงหลิงกับคุณ... ตอนนี้คุณน่าจะมีเรียนอยู่ใช่ไหมคะ? นี่ลาหยุดมาเหรอ?"

"ครับ เพราะมีเรื่องไม่สบายใจนิดหน่อย ผมเลยลาพักร้อนออกมาเปิดหูเปิดตา วันนั้นเบื่อๆก็เลยลองแวะไปเดินเล่นแถวโรงเรียนคุณดู" พูดถึงตรงนี้ เขาก็จ้องมองฟางโหยวรั่วด้วยสายตาเปี่ยมรัก

"แต่ไม่นึกเลยว่า... การเดินเล่นเรื่อยเปื่อยครั้งนั้นจะทำให้ผมได้พบกับคนที่นำพาความหวังอันไม่มีที่สิ้นสุดมาสู่ชีวิต บางทีสวรรค์คงเห็นใจที่ชีวิตผมรันทดเกินไป เลยส่งนางฟ้าอย่างคุณมาโปรดก็ได้"

[ติ๊ง! โฮสต์หว่านเสน่ห์ใส่ฟางโหยวรั่วจนใจสั่น ได้รับแต้มวายร้าย 2,000 แต้ม!]

หัวใจของฟางโหยวรั่วเต้นระรัว ไม่กล้าสบสายตาอันร้อนแรงของหวังฮ่าวหราน ได้แต่ก้มหน้าตอบเสียงเบา "ฉันก็แค่เด็กสาวธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ได้ดีเลิศเลอขนาดนั้นสักหน่อย"

"ไม่หรอก สำหรับผม คุณคือนางฟ้าจริงๆ" หวังฮ่าวหรานกุมมือเธอแน่น

ฟางโหยวรั่วรู้สึกเหมือนหัวใจถูกราดรดด้วยน้ำผึ้ง หวานล้ำไปทั้งใจ แต่แล้วความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมา เธอเงยหน้าสบตาหวังฮ่าวหรานแล้วถามว่า

"คุณหล่อขนาดนี้ ต้องมีผู้หญิงมาชอบเยอะแน่ๆ ในบรรดานั้นก็น่าจะมีนางฟ้าอยู่บ้างใช่ไหมคะ?"

หวังฮ่าวหรานแอบสะดุ้งในใจ สัญชาตญาณผู้หญิงของฟางโหยวรั่วช่างแม่นยำนัก

พูดกันตามตรง รอบตัวเขามี 'นางฟ้า' อยู่เพียบจริงๆ

แต่ด้วยความเก๋าเกม หวังฮ่าวหรานจึงเก็บอาการมิดชิด ตอบกลับด้วยท่าทีสงบนิ่ง

"อาจจะมีบ้างครับ แต่คุณคือคนแรกที่เดินเข้ามาในหัวใจของผม"

ถ้าบอกว่าไม่มีผู้หญิงมาชอบเลย ฟางโหยวรั่วคงไม่เชื่อ

ด้วยหน้าตาแบบนี้ ย่อมมีสาวๆพร้อมถวายตัวหรือยอมต่อคิวให้เขาหักอกเป็นขบวนยาวเหยียด

ดังนั้น คำตอบนี้จึงดูสมเหตุสมผลและจริงใจที่สุด

อีกนัยหนึ่ง ก็เป็นการฉีดวัคซีนป้องกันไว้ก่อน

เพราะในอนาคต ฟางโหยวรั่วต้องได้เจอกับเหล่า 'พี่สาวน้องสาว' ของเธอแน่นอน

ฟางโหยวรั่วฟังแล้วก็พอใจ แถมยังแอบภูมิใจลึกๆ

เพราะนั่นหมายความว่าเธอเอาชนะผู้หญิงทุกคนรอบตัวเขาได้

เรื่องแบบนี้จะไม่ให้น่าภูมิใจได้ยังไง?

ความดีใจนี้ทำให้เธอลืมที่จะซักไซ้ต่อว่า 'นางฟ้า' รอบตัวเขามีใครบ้าง

หลังจากเปิดใจให้กันแล้ว หวังฮ่าวหรานก็ใช้เวลาช่วงนี้พักอยู่ที่ฉงโจวต่อ

เขาบอกฟางโหยวรั่วว่าเช่าโฮมสเตย์ใกล้โรงเรียนไว้ เพื่อจะได้เจอกันสะดวก

ความจริงเขาเช่าที่นั่นไว้ก็เพื่อฟางโหยวรั่วนั่นแหละ

เพียงแต่โกหกเรื่องเวลาที่เช่าไปนิดหน่อย

ทุกบ่ายที่มีเวลาว่าง ฟางโหยวรั่วจะแอบออกมาหาหวังฮ่าวหราน

วันสองวันแรก ทั้งคู่แค่เดินเล่นรอบๆโรงเรียน

เดินไปเดินมา ก็พากันไปในที่ลับตาคน

หวังฮ่าวหรานฉวยโอกาส 'สานสัมพันธ์' กับฟางโหยวรั่ว

ด้วยประสบการณ์ครั้งก่อน ฟางโหยวรั่วจึงไม่ค่อยขัดขืนแล้ว ได้แต่เขินอายตอบรับสัมผัส

เมื่อมีโอกาสมากขึ้น หวังฮ่าวหรานก็เริ่ม 'รุกหนัก' ขึ้นเรื่อยๆ

จากสุภาพบุรุษที่ใช้แค่ปากพูด ตอนนี้เริ่มใช้มือไม้ให้เป็นประโยชน์

ฟางโหยวรั่วที่กำลังเคลิบเคลิ้มไปกับอารมณ์รักก็ยอมปล่อยตัวปล่อยใจไปตามการชักนำของเขา

จนกระทั่งวันหนึ่ง หวังฮ่าวหรานหาข้ออ้างพาฟางโหยวรั่วไปยังโฮมสเตย์ที่เช่าไว้

ตามความเคยชิน ทั้งคู่เริ่มทำเรื่องต่างๆตามประสาคู่รัก

แต่ไม่นาน ฟางโหยวรั่วก็สังหรณ์ใจว่าขืนปล่อยไว้แบบนี้ มันคงเลยเถิดไปไกล

เธอจึงรีบหยุดเขาไว้

เหตุผลเรียบง่าย เธอรู้สึกว่ายังไม่พร้อม ขอเวลาทำใจอีกหน่อย

แต่หวังฮ่าวหรานมีหรือจะยอม

หลังจากฝึกวิชากับหนิงอ้าวเสวี่ย ความแข็งแกร่งของเขาก็พุ่งทะยาน

ช่วงที่อยู่ฉงโจวนี้ เขาไม่ได้ฝึกคู่กับใครเลย ทำให้ความก้าวหน้าหยุดชะงักไปพอสมควร

ตอนนี้ความสัมพันธ์กับฟางโหยวรั่วสุกงอมได้ที่ ย่อมต้องรีบเผด็จศึก

แน่นอนว่าหวังฮ่าวหรานไม่ได้หวังแค่เสพสุขทางกาย แต่ต้องการฝึกวิชาควบคู่ไปด้วย

เพียงแต่ต้องให้ฟางโหยวรั่วช่วยร่วมมือ

เพราะวิชาบางส่วน ฝ่ายหญิงต้องเป็นคนฝึก

เขาจึงโกหกว่าบังเอิญได้คัมภีร์วิเศษมาเล่มหนึ่ง ดูเหมือนจะเป็นวิชาเซียน

ตอนแรกฟางโหยวรั่วไม่เชื่อ คิดว่าเป็นเพียงเรื่องไร้สาระ

แต่ด้วยคารมร้อยเล่มเกวียนของหวังฮ่าวหราน สุดท้ายเธอก็ยอมตกลง

......

[ติ๊ง! โฮสต์ครอบครองนางเอก 'ฟางโหยวรั่ว' เป็นครั้งแรก ได้รับแต้มวายร้าย 18,000 แต้ม! ออร่านางเอกของฟางโหยวรั่ว -900, ออร่าตัวเอกของเย่ฟาน -900 ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +1,800!]

หวังฮ่าวหรานกวาดแต้มวายร้ายและออร่ามาได้มหาศาล

ฟางโหยวรั่วเป็นนางเอกที่ให้รางวัลเยอะที่สุดเท่าที่เคยเจอมา

สมกับเป็นนางเอกเพียงหนึ่งเดียวของนิยายแนวเทพเซียนกลับชาติมาเกิด

นอกเหนือจากนั้น พลังของหวังฮ่าวหรานก็ก้าวกระโดดอย่างน่าพอใจ จากขอบเขตรวมปราณขั้นห้าทะยานสู่ขั้นหกโดยตรง

แม้จะดูเหมือนเพิ่มขึ้นแค่ขั้นเดียว แต่สำหรับผู้บำเพ็ญทั่วไป กว่าจะข้ามขั้นนี้ได้ต้องใช้เวลาฝึกฝนนับปี และนั่นคือในสภาวะแวดล้อมที่มีพลังวิญญาณอุดมสมบูรณ์อีกด้วย

แน่นอนว่าคนเราต้นทุนไม่เท่ากัน

ในโลกของการบำเพ็ญเซียนย่อมมีอัจฉริยะอยู่

เย่ฟานก็คือหนึ่งในนั้น

แต่ถึงจะเป็นเย่ฟานที่เคยผ่านระดับตู้เจี๋ยมาแล้ว เมื่อต้องมาอยู่ในโลกมนุษย์ที่พลังวิญญาณเบาบาง การฝึกฝนตามปกติย่อมไม่รวดเร็วนัก

กว่าจะเลื่อนขอบเขตรวมปราณได้สักขั้น อย่างน้อยก็น่าจะใช้เวลาหลายเดือน

กระนั้น หวังฮ่าวหรานก็ไม่กล้าประมาท

ตัวเอกมักจะมีโชคชะตาพิเศษ แม้โลกมนุษย์จะดูขาดแคลนพลังวิญญาณ แต่ก็ต้องมีดินแดนศักดิ์สิทธิ์ซ่อนอยู่แน่ๆ

ตามเนื้อเรื่องหลัก เย่ฟานจะต้องเดินทางออกจากโลกไป

การจะทำแบบนั้นได้ ร่างกายต้องแข็งแกร่งระดับเดินทางข้ามจักรวาลได้

ซึ่งขอบเขตรวมปราณยังห่างไกลจากจุดนั้นมาก

แสดงว่าบนโลกนี้ ต้องมีทรัพยากรที่ช่วยให้เย่ฟานบรรลุถึงขั้นนั้นได้

หวังฮ่าวหรานเร่งเพิ่มความแข็งแกร่งก็เพื่อจะกดดันเย่ฟานด้วยพลังที่เหนือกว่า แล้วชิงทรัพยากรเหล่านั้นมาเป็นของตัวเอง

เมื่อพลังถึงระดับที่ไม่ต้องกลัวเพลิงวิญญาณของเย่ฟานแล้ว ก็ค่อยจัดการเช็คบิลให้สิ้นซาก ตัดไฟแต่ต้นลม

แต่ตอนนี้ยังอีกยาวไกลกว่าจะถึงจุดนั้น

หวังฮ่าวหรานดึงสติกลับมาสนใจฟางโหยวรั่ว

ที่หางตาของเธอยังมีคราบน้ำตาจางๆหลงเหลืออยู่ บ่งบอกว่าเพิ่งผ่านพายุโหมกระหน่ำมาหมาดๆ

แต่ที่มุมปากกลับยกยิ้มบางๆอย่างมีความสุข

ดูจากท่าทาง หวังฮ่าวหรานรู้เลยว่าเธอคงดื่มด่ำกับความสุขสมจนลืมสังเกตสิ่งอื่น

คิดได้ดังนั้น หวังฮ่าวหรานก็แกล้งทำเสียงตื่นเต้น

"สุดยอดเลย! วิชาเซียนนี่เป็นของจริง ผมรู้สึกเหมือนมีพลังประหลาดไหลเวียนอยู่ที่ท้องน้อยเลย"

*****