บทที่ 582 มาถึงแต่ไม่พบหน้า

ห้าเซียนจุนผู้ยิ่งใหญ่ต้องจ่ายราคาแสนแพงในการล้อมสังหารจักรพรรดิมารจี๋เทียน

ความแข็งแกร่งของจักรพรรดิมารเป็นเพียงส่วนหนึ่งของเหตุผล อีกส่วนหนึ่งคือเย่ฟานที่แอบออมมือในช่วงเวลาสำคัญ

ส่งผลให้ทางอ้อม เซียนจุนคนหนึ่งต้องจบชีวิตลง และอีกสามคนบาดเจ็บสาหัส

หากตอนนั้นเย่ฟานทุ่มสุดตัว สถานการณ์คงเปลี่ยนไป

อย่างน้อยที่สุด เซียนจุนผู้นั้นคงไม่ตาย

เป็นที่รู้กันทั่วทั้งจักรวาลว่าการผสานเต๋าจะเกิดขึ้นได้เพียงหนึ่งเดียว

ตามปกติ ผู้บำเพ็ญระดับตู้เจี๋ยทุกคนล้วนมีโอกาสผสานเต๋า

ดังนั้น เซียนจุนระดับตู้เจี๋ยทุกคนจึงถือเป็นคู่แข่งกันโดยธรรมชาติ

การกระทำของเย่ฟาน ไม่เพียงแค่กำจัดคู่แข่งไปสี่คนทางอ้อม แต่ยังทำให้เขาได้รับทรัพยากรส่วนใหญ่ของจักรพรรดิมารจี๋เทียนมาครอง

เพราะตอนนั้นเย่ฟานบาดเจ็บน้อยที่สุด จึงได้รับมอบหมายให้จัดการเรื่องราวหลังจากนั้น

ในขณะที่เย่ฟานกวาดล้างภัยคุกคาม เขาก็กอบโกยทรัพยากรของจักรพรรดิมารเข้ากระเป๋าตัวเองไปด้วย

นี่คือหนึ่งในเหตุผลสำคัญที่ทำให้เย่ฟานเอื้อมแตะขั้นผสานเต๋าได้อย่างรวดเร็ว

'เซียนจุนเย่ผู้ทรงคุณธรรม แท้จริงคือจอมมารเย่ผู้เจ้าเล่ห์' สิบสี่พยางค์นี้แทบจะอธิบายเส้นทางการบำเพ็ญเพียรของเย่ฟานตั้งแต่เป็นคนธรรมดาบนโลกมนุษย์จนกลายเป็นเซียนจุนระดับตู้เจี๋ยในชาติก่อนได้ทั้งหมด

แน่นอนว่าในมุมมองของเย่ฟาน สิ่งนี้ไม่ได้ผิดอะไร

หวังฮ่าวหรานเองก็เห็นด้วยกับวิธีการนี้อย่างยิ่ง

มีเพียงคนที่มีบุคลิกและวิธีการจัดการปัญหาแบบเย่ฟานเท่านั้นถึงจะเอาตัวรอดในโลกเซียนได้อย่างราบรื่น กระทั่งเกือบจะบรรลุขั้นผสานเต๋าได้สำเร็จ

ต่างจากนิยายแนวเทพเซียนในเมืองเรื่องอื่นๆที่เซียนตี้หรือเซียนจุนกลับมาเกิดใหม่แล้วทำตัวลามกจกเปรต เห็นสาวสวยก็ขาอ่อนระทวย เผลอๆไปเลียแข้งเลียขาเขาอีก

นั่นมันวิถีของเซียนตรงไหน?

ไร้สาระสิ้นดี

หวังฮ่าวหรานแอบบ่นในใจอยู่พักใหญ่ ก่อนจะใช้ตาทิพย์ส่องดูฟางโหยวรั่วในห้องเรียนอีกครั้ง แล้วจากไปอย่างอาลัยอาวรณ์

สมกับเป็นนางเอกเพียงหนึ่งเดียวของแนวเทพเซียนกลับชาติมาเกิด ฟางโหยวรั่วมีคุณสมบัติไร้ที่ติจริงๆ

แม้หวังฮ่าวหรานจะผ่านผู้หญิงมามาก แต่ก็อดลอบกลืนน้ำลายไม่ได้

หลังออกจากโรงเรียน หวังฮ่าวหรานไม่ได้กลับไปที่ชิงหลิง แต่หาที่พักชั่วคราวแถวนั้นเพื่อรอการมาถึงของเย่ฟาน

ด้วยความทรงจำของเย่ฟานที่คัดลอกมา หวังฮ่าวหรานสามารถคาดเดาพฤติกรรมของเย่ฟานได้อย่างแม่นยำ

ในความคิดของหวังฮ่าวหราน เย่ฟานจะมาหาฟางโหยวรั่วแน่นอน แต่คงยังไม่เริ่มจีบเธอทันที

ในชาติก่อน สาเหตุที่ฟางโหยวรั่วรู้จักเย่ฟาน ก็เพราะพล็อตน้ำเน่าอย่าง 'วีรบุรุษช่วยสาวงาม' ในสมัยมหาวิทยาลัย

ฟางโหยวรั่วถูกพวกอันธพาลดักลวนลาม เย่ฟานจึงเข้าไปช่วย

แต่ตอนนั้นเย่ฟานเป็นแค่คนธรรมดา แม้จะช่วยสาวงามได้สำเร็จ แต่ตัวเองก็โดนซ้อมจนต้องนอนหยอดน้ำข้าวต้มที่โรงพยาบาลถึงสองสามเดือน

ฟางโหยวรั่วซาบซึ้งใจ จึงคอยดูแลเย่ฟานในช่วงนั้น ความใกล้ชิดทำให้เธอแอบชอบเย่ฟานไปโดยไม่รู้ตัว

ตอนนั้นเย่ฟานก็พอจะระแคะระคาย แต่ไม่กล้าฟันธง จึงลองหยั่งเชิงถามฟางโหยวรั่วว่าชอบผู้ชายแบบไหน

ฟางโหยวรั่วเป็นคนขี้อาย แล้วจะให้พูดตรงๆได้ยังไง? ด้วยความปากแข็งและเขินอายของผู้หญิง เธอจึงตอบประชดไปว่าชอบคนหล่อ

เย่ฟานตอนนั้นซื่อบื้อ ฟังแล้วก็เชื่อสนิทใจ แถมตัวเองก็เป็นคนเก็บตัวอยู่แล้ว เลยยิ่งจิตตก ไม่กล้าสารภาพรัก

ส่วนฟางโหยวรั่วที่เป็นผู้หญิง ก็ไม่มีทางเป็นฝ่ายรุกก่อนแน่

คนสองคนที่ใจตรงกันจึงต่างเก็บความรู้สึกของตัวเองไว้ และนั่นก็กลายเป็นจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมในชาติก่อน

กว่าเย่ฟานจะรู้ตัวก็ปาเข้าไปหลายเดือนให้หลัง

ช่วงเวลาแห่งความห่างเหินหลายเดือนเพียงพอที่จะทำให้ความรู้สึกอันร้อนแรงของรักแรกในใจเด็กสาวมอดลงไปเกินครึ่ง

เมื่อเย่ฟานกลับไปหาฟางโหยวรั่วอีกครั้ง เขาก็พบว่าท่าทีของเธอเย็นชาลงกว่าเมื่อก่อนมาก แถมข้างกายฟางโหยวรั่วยังมีหนุ่มหล่อคนหนึ่งตามจีบอยู่

เย่ฟานเห็นดังนั้น ก็นึกถึงคำพูดของฟางโหยวรั่วที่ว่า 'ชอบคนหล่อ' ขึ้นมาทันที

เขาเจ็บปวดใจเจียนตาย แต่แสร้งทำเป็นเข้มแข็ง แสดงท่าทีเย็นชาใส่เธอ

ฟางโหยวรั่วเห็นเย่ฟานเย็นชาก็เกิดอาการน้อยใจตามประสาผู้หญิง รู้สึกผิดหวังมาก จนไม่ได้อธิบายให้เย่ฟานฟังว่าจริงๆแล้วเธอไม่ได้ชอบไอ้หน้าหล่อที่มาตามจีบเลยสักนิด แถมยังรำคาญด้วยซ้ำ

เย่ฟานก็ซื่อบื้อ ไม่ยอมถามไถ่

ทั้งคู่จึงคลาดกันไปอีกครั้ง

หลังจากนั้นก็เกิดเหตุการณ์เข้าใจผิดอีกมากมายที่ทำให้ทั้งสองต้องเดินเป็นเส้นขนานกัน

เมื่อเย่ฟานเข้าใจทุกอย่าง มันก็สายไปเสียแล้ว

เพราะตอนนั้น ฟางโหยวรั่วได้จากโลกนี้ไปแล้ว

เพื่อแก้แค้นให้ฟางโหยวรั่ว เย่ฟานใช้วิชาลับค้นวิญญาณที่แตกสลายของเธอเพื่อตามหาตัวฆาตกร

เย่ฟานทำสำเร็จ เขาได้ความทรงจำของเธอ รู้ตัวคนร้าย และได้รับรู้เรื่องราวชีวิตของฟางโหยวรั่วตลอดหลายปีที่ผ่านมา

ฟางโหยวรั่วชอบเขาจริงๆ แถมยังเขียนไดอารี่บันทึกความในใจแบบเด็กสาวเอาไว้ด้วย

เมื่อได้รับรู้ความจริง เย่ฟานเจ็บปวดเจียนตาย หลังจากล้างแค้น เขาใช้เวลาอันยาวนานในการเยียวยาบาดแผลในใจและความเสียดาย จนกระทั่งลืมเลือนมันไป

แน่นอนว่านั่นเป็นเพียงสิ่งที่เขาคิดไปเอง

บาดแผลและความเสียดายเหล่านั้นระเบิดออกมาทั้งหมดในตอนที่เขากำลังผสานเต๋า เกือบทำให้เขาต้องดับสูญ

เย่ฟานได้โอกาสกลับมาใช้ชีวิตอีกครั้ง ชาตินี้เขาคงไม่โง่เขลาเหมือนกาลก่อน แต่ความดื้อรั้นในนิสัยย่อมไม่อาจแก้ไขได้

ฟางโหยวรั่วเคยบอกว่าชอบคนหล่อ เย่ฟานรู้ว่าตอนนั้นเธอแค่ปิดบังความรู้สึก แต่เขาก็ยังอยากสนองความคาดหวังของเธอ

เมื่อผู้บำเพ็ญเซียนมีพลังถึงระดับหนึ่ง จะสามารถปรับเปลี่ยนรูปลักษณ์ได้ และเป็นการเปลี่ยนแปลงระดับโครงสร้างเซลล์และไขกระดูก

คล้ายกับการดัดแปลงพันธุกรรมนั่นแหละ

แต่จะทำแบบนั้นได้ อย่างน้อยต้องผ่านขอบเขตรวมปราณไปก่อน

หวังฮ่าวหรานคาดว่าเย่ฟานคงตั้งใจจะใช้หน้าตาอันหล่อเหลาไปจีบฟางโหยวรั่วเพื่อเติมเต็มความฝันสูงสุดของเธอ แล้วค่อยคว้าหัวใจเธอมาครอง

แต่พลังของเย่ฟานตอนนี้อยู่แค่ขอบเขตรวมปราณขั้นห้า กว่าจะผ่านขอบเขตรวมปราณได้คงต้องใช้เวลาอีกสักพัก

หมายความว่า ต่อให้เย่ฟานมาหาฟางโหยวรั่วตอนนี้ ก็คงยังไม่เริ่มจีบ อาจจะแค่มาดูเฉยๆ

นี่เป็นเพียงการคาดเดาของหวังฮ่าวหราน ต้องรอดูของจริงเพื่อพิสูจน์

แต่เวลาแห่งการพิสูจน์ก็ไม่ได้ทำให้เขารอนานนัก

หลังจากหวังฮ่าวหรานอยู่ฉงโจวได้สองวัน ช่วงใกล้เวลาเลิกเรียนภาคค่ำ เขาก็เห็นเย่ฟานปรากฏตัวที่หน้าโรงเรียนของฟางโหยวรั่ว

หวังฮ่าวหรานพักอยู่ที่โฮมสเตย์ใกล้ๆ ตอนกลางวันเขาใช้ตาทิพย์ส่องดูความเคลื่อนไหวของฟางโหยวรั่ว ส่วนตอนเย็นหลังเลิกเรียนเขาจะแอบสะกดรอยตามเธอจนกระทั่งถึงบ้าน

การปรากฏตัวของเย่ฟานย่อมไม่พ้นสายตาของหวังฮ่าวหราน

เย่ฟานนั่งอยู่ในรถตู้คันหนึ่ง

ในรถมีคนสามคน คนขับ ชายวัยกลางคน และเย่ฟาน

เย่ฟานนั่งนิ่งอยู่ในรถ จ้องมองไปที่ประตูโรงเรียน

ไม่นาน เสียงออดเลิกเรียนภาคค่ำก็ดังขึ้น

นักเรียนทยอยเดินออกมา

ฐานะทางบ้านของฟางโหยวรั่วดีมาก เธอเป็นคุณหนูไฮโซ เวลาเลิกเรียนจึงมีรถหรูมารับส่ง

ไม่นานนัก ฟางโหยวรั่วที่กอดหนังสือกองโตไว้ในอ้อมแขนก็ปรากฏตัวที่หน้าประตูโรงเรียน

เมื่อเย่ฟานเห็นเธอ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน ดวงตาฉายแววสับสนวุ่นวาย แต่สุดท้ายก็ถูกครอบงำด้วยความปิติยินดี ความหวัง และความโหยหา

เพียงแต่... จนกระทั่งฟางโหยวรั่วขึ้นรถไป เย่ฟานก็ยังไม่ยอมลงจากรถ

"ปรมาจารย์เย่ ท่านมาหาเด็กสาวคนนั้นไม่ใช่หรือขอรับ? แล้ว... ทำไมท่านไม่ลงไปหานางล่ะ?" อินฉีที่อยู่ในรถถามด้วยความสงสัย

"ยังไม่ใช่ตอนนี้"

เย่ฟานหลับตาลง ตอบกลับเสียงเรียบ ทว่าน้ำเสียงนั้นกลับแฝงไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่ต่างไปจากความเยือกเย็นปกติ มีเพียงตนและหวังฮ่าวหรานที่มีความทรงจำของเขาเท่านั้นที่จะเข้าใจความรู้สึกนี้

"แล้วเมื่อไหร่จึงจะเป็นเวลาที่เหมาะสมล่ะขอรับ?" อินฉีอดสงสัยไม่ได้ จึงถามต่อ

"วันที่ข้ามีชื่อเสียงก้องโลก"

เย่ฟานอารมณ์ดีพอสมควร จึงไม่ถือสาที่จะตอบคำถาม จากนั้นเขาก็พึมพำในใจว่า

“เจ้าเคยเขียนไว้ในไดอารี่ว่า หวังว่าคนที่เจ้าชอบจะเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ ที่สักวันหนึ่งจะขี่เมฆสีรุ้งมารับเจ้าไปแต่งงาน ข้ารู้ว่ามันเป็นเพียงความฝันเพ้อเจ้อของเด็กสาว ตอนที่เขียนเจ้าเองก็คงรู้ดี แต่... ข้าจะทำให้ความฝันนั้นของเจ้าเป็นจริงเอง”

*****