บทที่ 580 ปู่หลานพบหน้า

หลังจากจัวชิวเฉินอวี้รับสายหวังฮ่าวหรานก่อนหน้านี้ เธอเข้าใจไปเองว่าเขามาหาเธอเพื่อเรื่องของชายหญิง

ทันทีที่ประตูเปิด ภาพตรงหน้ามีเพียงหวังฮ่าวหรานเต็มตา ด้วยความดีใจล้นอกและอยากเอาใจเขา เธอจึงไม่ทันสังเกตเห็นคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง

เมื่อเหลือบไปเห็นสีหน้าของชายชราแปลกหน้าและเด็กสาว จัวชิวเฉินอวี้ก็รู้ตัวทันทีว่าการกระทำเมื่อครู่ของเธอต้องตกอยู่ในสายตาของทั้งคู่แน่นอน

ความรู้สึกกระดากอายแล่นพล่านจนหนังศีรษะชาด้านไปหมด

เธออาจจะเป็นคนกล้าได้กล้าเสียก็จริง แต่ก็ต้องดูสถานการณ์ด้วย

ในเรื่องความสัมพันธ์ชายหญิง เธอก็ยังมีความรักนวลสงวนตัวตามประสาผู้หญิงอยู่บ้าง

ถ้ามีแค่หวังฮ่าวหราน จัวชิวเฉินอวี้คงไม่ขัดเขินอะไร แต่พอมีคนนอกอยู่ด้วย มันก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

บรรยากาศในห้องดูแปลกประหลาดพิกล

ผู้อาวุโสจัวชิวและจัวชิวลั่วเหยียนพิจารณาจัวชิวเฉินอวี้ พร้อมกับส่งสายตามองหวังฮ่าวหรานอย่างมีความหมาย

ก่อนหน้านี้หวังฮ่าวหรานบอกว่าเป็นแค่ ‘เพื่อน’ กับจัวชิวเฉินอวี้

แต่การกระทำเมื่อครู่... เพื่อนปกติเขาทำกันแบบนี้เหรอ?

อย่างไรก็ตาม ผู้อาวุโสจัวชิวและจัวชิวลั่วเหยียนไม่ได้ติดใจเรื่องนี้ เพราะมีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องตรวจสอบให้แน่ใจ

"พ่อหนุ่ม หญิงสาวคนนี้คือจัวชิวเฉินอวี้ที่พ่อหนุ่มพูดถึงใช่ไหม?" ผู้อาวุโสจัวชิวพิจารณาจัวชิวเฉินอวี้แล้วพบว่าเธอมีความคล้ายคลึงกับจัวชิวลั่วเหยียนมาก จึงถามด้วยความตื่นเต้น

"ใช่ครับ เธอคนนี้แหละ" หวังฮ่าวหรานยืนยัน

ได้ยินดังนั้น ผู้อาวุโสจัวชิวแทบจะหลั่งน้ำตาออกมา เขาเดินเข้าไปหาจัวชิวเฉินอวี้ อ้าแขนออกกว้าง หมายจะโอบกอดหลานสาวที่พลัดพรากจากกันไปนาน

จัวชิวเฉินอวี้เห็นชายชราแปลกหน้าทำท่าทางเช่นนั้นก็ระแวงสงสัย รีบตะโกนขู่ตามสัญชาตญาณ "ไอ้แก่! จะทำอะไรวะ คิดจะแต๊ะอั๋งฉันเหรอ อยากเจ็บตัวหรือไง?"

"เฉินอวี้ ปู่เอง ปู่ของหลานไง" ผู้อาวุโสจัวชิวพูดเสียงสั่นเครือ

"เหลวไหล ปู่ฉันตายไปตั้งนานแล้ว" จัวชิวเฉินอวี้ขมวดคิ้ว "คุณเป็นใครกันแน่?"

ผู้อาวุโสจัวชิวชะงักไป หันไปมองหวังฮ่าวหรานเพื่อขอความช่วยเหลือ

หวังฮ่าวหรานเคยได้ยินเรื่องราวในอดีตของจัวชิวเฉินอวี้มาบ้าง

ปู่ของเธอเป็นมาเฟีย จัวชิวเฉินอวี้ถูกปู่เลี้ยงดูมา จนต้องเดินบนเส้นทางสายนี้โดยปริยาย หลังจากปู่เสียชีวิต เธอก็รับช่วงต่อจนกลายเป็นเจ้าแม่ประจำถิ่น

ตอนนั้นหวังฮ่าวหรานคิดว่าปู่คนนั้นเป็นปู่แท้ๆของเธอ แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ จัวชิวเฉินอวี้น่าจะถูกเก็บมาเลี้ยง หรือไม่ก็ถูกรับไปเลี้ยง

และปู่ที่เสียชีวิตไปแล้วอาจจะไม่ได้บอกความจริงเรื่องชาติกำเนิดกับเธอ

หวังฮ่าวหรานใช้ตาทิพย์มองดูรอยสักบนไหล่ของจัวชิวเฉินอวี้และจัวชิวลั่วเหยียน พบว่าลายมือของรอยสักนั้นเหมือนกันราวกับแกะ ต้องมาจากคนคนเดียวกันแน่นอน

เพื่อความชัวร์ หวังฮ่าวหรานจึงถามจัวชิวเฉินอวี้ว่า "รอยสักบนไหล่เธอมาจากไหน?"

ได้ยินคำถาม จัวชิวเฉินอวี้ก็งุนงงเล็กน้อย สงสัยว่าเขารู้ได้ยังไง

ปกติเธอไม่เคยใส่เสื้อเปิดไหล่ ตามหลักแล้วไม่น่าจะมีใครเคยเห็น

แถมความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ยังไม่ถึงขั้น 'เปิดอกคุยกัน'

แต่ไม่นานเธอก็นึกขึ้นได้ว่า ตอนเจอกันครั้งแรก เธอเคยถูกเขาตีจนสลบ

หรือจะเป็นตอนนั้น?

และบางทีอาจจะไม่ใช่แค่ไหล่... อาจจะเห็นส่วนอื่นด้วย...

จัวชิวเฉินอวี้หน้าแดงก่ำ ก่อนจะตอบคำถามหวังฮ่าวหรานด้วยอาการงุนงง

"มีมาตั้งแต่จำความได้แล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่ามาจากไหน"

ผู้อาวุโสจัวชิวรีบพูดแทรก "ถูกต้องแล้ว! เด็กตระกูลจัวชิวทุกคนพอเกิดมาไม่นานจะถูกสักชื่อไว้บนร่างกาย นี่เป็นฝีมือปู่เอง!"

พูดพลางชี้ไปที่จัวชิวลั่วเหยียน "นี่คือน้องสาวฝาแฝดของหลาน รอยสักของหลานอยู่ไหล่ซ้าย ส่วนของลั่วเหยียนอยู่ไหล่ขวา"

"มีฝาแฝดที่อายุห่างกันเป็นสิบปีด้วยเหรอ? ตลกน่า" จัวชิวเฉินอวี้แย้ง

"อายุจริงของเขาเท่ากับเธอนั่นแหละ เชื่อฉันเถอะ" หวังฮ่าวหรานพูดเสริม

จัวชิวเฉินอวี้ลองพิจารณาจัวชิวลั่วเหยียนอย่างละเอียด

เมื่อกี้เธอมองผ่านๆ นึกว่าเป็นเด็กสาววัยรุ่น เลยไม่ได้สนใจ

แต่พอหวังฮ่าวหรานทัก เธอจึงมองดูใหม่อย่างตั้งใจ

ทันใดนั้น เธอก็รู้สึกถึงความคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก

ไม่ใช่ว่าเคยเจอกันมาก่อน แต่หน้าตาของจัวชิวลั่วเหยียน... เหมือนกับเธอตอนอายุสิบกว่าปีไม่มีผิด

จัวชิวเฉินอวี้นึกย้อนไปถึงอดีต รู้สึกเหมือนกำลังมองเห็นตัวเองเมื่อสิบกว่าปีก่อน

"ข้าชื่อจัวชิวลั่วเหยียน ท่านเป็นพี่สาวของข้าจริงๆ" ในขณะที่จัวชิวเฉินอวี้กำลังพิจารณา จัวชิวลั่วเหยียนก็จ้องมองเธอเขม็งเช่นกัน

ต่างจากจัวชิวเฉินอวี้ จัวชิวลั่วเหยียนรู้สึกเหมือนกำลังมองเห็นตัวเองตอนโตเป็นผู้ใหญ่

พอมองดูใกล้ๆ เครื่องหน้าและโครงหน้าของทั้งสองคนเหมือนกันราวกับแกะ

เพียงแต่จัวชิวลั่วเหยียนดูอ่อนเยาว์ ส่วนจัวชิวเฉินอวี้เป็นหญิงสาวเต็มตัว

"นี่มันยุคไหนแล้ว จะพิสูจน์ให้แน่ใจร้อยเปอร์เซ็นต์ก็ง่ายนิดเดียว พวกเธอแค่ถอนผมคนละเส้นไปตรวจดีเอ็นเอก็จบเรื่องแล้วไม่ใช่เหรอ?" หวังฮ่าวหรานเสนอ

"ความคิดดีเลย" จัวชิวลั่วเหยียนพยักหน้าเห็นด้วย

"ได้สิ" จัวชิวเฉินอวี้ก็ไม่ขัดข้อง

เมื่อตกลงกันได้ หวังฮ่าวหรานก็พาพวกเธอไปที่คลินิกเทียนฮุย

ปกติการตรวจดีเอ็นเอตามสถาบันทั่วไปต้องรอนานกว่าผลจะออก เพราะต้องต่อคิวและเจ้าหน้าที่ไม่พอ สถาบันตรวจพิสูจน์คงไม่มาบริการคนคนเดียวเป็นพิเศษ

หลังจากเก็บตัวอย่าง อาจต้องรอครึ่งเดือนหรือหนึ่งเดือนกว่าจะรู้ผล

แต่ที่นี่คือคลินิกเทียนฮุย เมื่อมากับหวังฮ่าวหราน ใช้เวลาแค่ชั่วโมงเดียวก็รู้ผล

ผลการเปรียบเทียบดีเอ็นเอระบุว่า จัวชิวเฉินอวี้และจัวชิวลั่วเหยียนมีความเป็นไปได้ถึง 99.99% ที่จะเป็นพี่น้องร่วมสายเลือด

ในทางสถิติทางการแพทย์ ผลลัพธ์แทบไม่มีทางเป็น 100%

แต่ 99.99% ก็เพียงพอที่จะยืนยันได้แล้วว่าทั้งคู่เป็นพี่น้องกัน

เมื่อยืนยันความสัมพันธ์ทางสายเลือดแล้ว ฉากต่อไปก็คือการยอมรับญาติและสวมกอดกันด้วยความซาบซึ้ง

หวังฮ่าวหรานเห็นว่าภารกิจของตนเสร็จสิ้นแล้ว จึงไม่ได้อยู่ร่วมเป็นสักขีพยานความสุขของครอบครัวที่กลับมาพบหน้า แต่เลือกที่จะปลีกตัวออกมา

สถานการณ์ที่ฉางโจวสงบลงแล้ว เย่ฟานน่าจะกำลังมุ่งหน้าไปหาฟางโหยวรั่ว

หวังฮ่าวหรานต้องแข่งกับเวลา จึงไม่อยากโอ้เอ้อีกต่อไป

การจะจัดการเย่ฟาน ฟางโหยวรั่วคือหมากตัวสำคัญที่สุด

ออกจากคลินิกเทียนฮุย หวังฮ่าวหรานก็มุ่งหน้าสู่ฉงโจวทันที

เพื่อประหยัดเวลา ครั้งนี้หวังฮ่าวหรานเลือกเดินทางด้วยเครื่องบิน

ก่อนหน้านี้ตอนฝึกวรยุทธ์ เขาเคยกลัวว่าถ้าเครื่องบินตก เขาอาจจะรอดยาก

แต่ตอนนี้ ปัญหานั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่อีกต่อไป

เขาเป็นผู้บำเพ็ญเซียนแล้ว แม้จะอยู่แค่ขอบเขตรวมปราณขั้นห้า แต่ตกจากที่สูงแค่นี้ไม่ตายแน่นอน

ถึงอาจจะกระดูกหักบ้าง แต่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่

ด้วยอำนาจรักษาของพลังวิญญาณ แผลแค่นี้หายเร็วและไม่ทิ้งผลข้างเคียงใดๆ

อีกอย่าง อุบัติเหตุเครื่องบินตกมีโอกาสเกิดขึ้นน้อยมาก

เพื่อจะไปให้ถึงฉงโจวก่อนเย่ฟาน ความเสี่ยงเล็กน้อยแค่นี้คุ้มที่จะลอง

สามชั่วโมงต่อมา หวังฮ่าวหรานเหยียบลงบนแผ่นดินฉงโจวอย่างปลอดภัย

ตอนนี้วันหยุดปิดเทอมสิ้นสุดลงแล้ว โรงเรียนต่างๆเปิดทำการตามปกติ

อาศัยความทรงจำที่คัดลอกมาจากเย่ฟาน หวังฮ่าวหรานเดินทางมาถึงโรงเรียนมัธยมที่ฟางโหยวรั่วศึกษาอยู่

*****