บทที่ 570 สวนสาธารณะ ชายชรา และเด็กสาว

สายตาของหนิงอ้าวเสวี่ยและจัวชิวลั่วเหยียนปะทะกันกลางอากาศ ราวกับมีประกายไฟที่มองไม่เห็นปะทุขึ้น

หวังฮ่าวหรานรู้สึกได้ทันทีว่าบรรยากาศเริ่มไม่ค่อยดี อยากจะบอกเหลือเกินว่า พวกเธอไม่จำเป็นต้องแย่งกันหรอก

แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ เขาทำได้แค่คิดในใจ ขืนพูดออกไปมีหวังบ้านแตก

"ยัยเด็กน้อย รู้จักประมาณตนบ้าง อย่าคิดอะไรเกินตัวนัก" หลังจากจ้องตากันอย่างดุเดือดอยู่ครู่หนึ่ง หนิงอ้าวเสวี่ยก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบด้วยวาจาเชือดเฉือน

จัวชิวลั่วเหยียนที่ตอนแรกไม่ได้ใส่ใจเรื่องรูปร่างของตัวเอง พอโดนหนิงอ้าวเสวี่ยทักเข้า ก็รู้สึกตัวขึ้นมาทันที

นางดูเด็กไปหน่อยจริงๆเมื่อเทียบกับหนิงอ้าวเสวี่ยแล้ว แทบไม่มีอะไรไปสู้ได้เลย

แต่จัวชิวลั่วเหยียนย่อมไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ง่ายๆ จึงสวนกลับไปว่า "ไม่ต้องลำบากให้เจ้ามาเป็นห่วงหรอก ข้าใกล้จะสำเร็จวิชาขั้นสูงแล้ว อีกไม่กี่เดือนก็จะสามารถกลับมาเป็นเหมือนเดิม!"

หนิงอ้าวเสวี่ยได้ยินดังนั้น ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อก็ยกยิ้มเยาะบางๆ "เท่าที่ข้ารู้ วิชาประจำตระกูลจัวชิวต้องฝึกให้ถึงระดับปรมาจารย์ใหญ่ฮวาจิ้นไม่ใช่หรือ ถึงจะเรียกว่าสำเร็จขั้นสูง?"

"ที่เจ้าพูดมา หมายความว่าภายในไม่กี่เดือนนี้เจ้าจะสามารถก้าวไปสู่ขั้นปรมาจารย์ใหญ่ฮวาจิ้นได้งั้นสิ? งั้นเรามาประลองกันสักหน่อยไหม?"

จัวชิวลั่วเหยียนที่โดนจี้จุดเข้าเต็มเปากัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ ตอบกลับอย่างดุเดือดว่า "ประลองก็ประลองสิ! คิดว่าข้ากลัวเจ้าหรือไง?!"

หนิงอ้าวเสวี่ยอาจจะเก่งกว่าจริง แต่จัวชิวลั่วเหยียนมั่นใจว่า ถึงนางจะแพ้ หนิงอ้าวเสวี่ยก็คงเจ็บตัวไม่น้อยเหมือนกัน

บรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาทันที ราวกับลูกธนูที่ขึ้นสายพร้อมลั่นไก

และในจังหวะที่จัวชิวลั่วเหยียนกำลังจะก้าวเท้าออกไปเพื่อลงมือกับหนิงอ้าวเสวี่ย ผู้อาวุโสจัวชิวที่เงียบมาตลอดก็เอ่ยขึ้น

"ลั่วเหยียน การประชุมสิบตระกูลใกล้จะเริ่มแล้ว อย่าก่อเรื่องวุ่นวายเลย"

เสียงนั้นทำให้จัวชิวลั่วเหยียนได้สติและสงบลงทันที

ผู้อาวุโสจัวชิวไม่ได้จงใจลดเสียงลง หนิงอ้าวเสวี่ยจึงได้ยินชัดเจน

หนิงอ้าวเสวี่ยล้มเลิกความคิดที่จะลงมือกับจัวชิวลั่วเหยียนทันที

ผู้อาวุโสจัวชิวอยู่ที่นี่ด้วย ถึงแม้เขาคงไม่ลดตัวลงมารังแกคนรุ่นเยาว์ แต่ถ้านางทำร้ายหลานสาวเขาจนบาดเจ็บหนัก ชายชราคงไม่ยอมยืนดูเฉยๆแน่

การปะทะครั้งนี้ จริงๆแล้วหนิงอ้าวเสวี่ยเป็นฝ่ายเสียเปรียบ

หนิงอ้าวเสวี่ยฉลาดพอที่จะรู้เรื่องนี้ดี แต่เพราะมัวแต่หึงหวงจนหน้ามืดตามัว เลยเกือบจะขาดสติไป

คำพูดของผู้อาวุโสจัวชิวเปรียบเสมือนบันไดที่ยื่นลงมาให้นางไต่ลงอย่างสวยงาม หนิงอ้าวเสวี่ยย่อมรับไว้ด้วยความเต็มใจ

ผู้อาวุโสจัวชิวจ้องมองหวังฮ่าวหรานอย่างพินิจพิเคราะห์

เขาผ่านโลกมามาก ย่อมมองออกว่าหลานสาวกับหนิงอ้าวเสวี่ยกำลังเขม่นกันเรื่องผู้ชาย แต่เขากลับไม่ได้ห้ามปราม แถมยังดูเหมือนจะอนุญาตกลายๆให้จัวชิวลั่วเหยียนทำแบบนั้นด้วยซ้ำ

แม้ภายนอกหวังฮ่าวหรานจะดูเหมือนคนธรรมดาที่ไม่มีกำลังภายในเลยสักนิด แต่ยิ่งเป็นแบบนี้ ยิ่งทำให้เขารู้สึกทึ่ง

หนิงอ้าวเสวี่ยคือเทพธิดาแห่งฉางโจว การที่นางถึงกับออกอาการหึงหวงผู้ชายคนนี้ นั่นย่อมพิสูจน์ได้ว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา และน่าจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์

ผู้ฝึกยุทธ์ที่แม้แต่เขาเองยังมองไม่ออก นั่นแสดงว่าชายหนุ่มคนนี้ต้องแข็งแกร่งมาก

อย่างน้อยๆก็ต้องเก่งกว่าหนิงอ้าวเสวี่ยแน่

ไม่อย่างนั้นคนหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีอย่างหนิงอ้าวเสวี่ยจะยอมลดตัวลงมาได้ยังไง?

และชายหนุ่มคนนี้ยังอายุรุ่นราวคราวเดียวกับหนิงอ้าวเสวี่ย ยิ่งทำให้ผู้อาวุโสจัวชิวสนใจใคร่รู้มากขึ้นไปอีก

เขาถึงกับมีความคิดอยากจะดึงตัวหวังฮ่าวหรานมาเข้าตระกูลจัวชิวด้วยซ้ำ

บุตรสาวตระกูลหนิงงดงามแล้วไง บุตรสาวตระกูลจัวชิวก็ไม่น้อยหน้าไปกว่ากันหรอก!

"พ่อหนุ่มคงไม่ใช่คนฉางโจวสินะ? ไม่ทราบว่าชื่อเสียงเรียงนามว่ากระไร?" ผู้อาวุโสจัวชิวถามหวังฮ่าวหรานด้วยรอยยิ้ม

ถ้าเป็นตัวเอกจะโดนตาแก่นี่ขู่ไหมนะ ว่าให้อยู่ห่างๆหลานสาวไว้? หวังฮ่าวหรานคิดเล่นๆในใจ แต่ปากก็ตอบไปว่า

"ผมมาจากชิงหลิงครับ ชื่อหวังฮ่าวหราน"

ผู้อาวุโสจัวชิวพยักหน้า ยิ้มรับ "มิน่าล่ะ หากเจ้าอยู่ที่ฉางโจวคงต้องเป็นที่รู้จักไปทั่วแล้ว ต่อให้เป็นหนิงอ้าวเสวี่ยก็คงเทียบรัศมีไม่ได้"

ตาแก่เจ้าเล่ห์... ลองเชิงกันโต้งๆแบบนี้คิดว่าพ่อดูไม่ออกรึไง? หวังฮ่าวหรานแอบค่อนขอดในใจ แต่ภายนอกกลับนิ่งเฉย ยอมรับคำชมนั้นโดยดุษณี ไม่ได้แกล้งทำตัวเป็นคนธรรมดาเหมือนทุกที

เขามาที่นี่เพื่อเกลี้ยกล่อมให้ตระกูลจัวชิวเป็นแกนนำยกเลิกการประชุมสิบตระกูลผู้ฝึกยุทธ์

ถ้าไม่มีดีอะไรเลย แล้วตระกูลจัวชิวจะยอมฟังเขาทำไม?

จะให้เอาความหล่อเข้าแลกจนจัวชิวลั่วเหยียนหน้ามืดตามัวงั้นเหรอ?

ผู้อาวุโสจัวชิวรักหลานสาวคนนี้มากก็จริง แต่เรื่องนี้มันเกี่ยวกับโครงสร้างอำนาจของวงการผู้ฝึกยุทธ์ในฉางโจวและความเป็นผู้นำของตระกูลจัวชิว ลำพังแค่จัวชิวลั่วเหยียนคนเดียวอาจจะกล่อมปู่ไม่สำเร็จ

ตอนนี้ในเมื่อผู้อาวุโสจัวชิวเข้าใจว่าเขาเป็นยอดฝีมือ ก็ปล่อยเลยตามเลยไปสิ จะปฏิเสธทำไมให้โง่ล่ะ?

"ผู้มาเยือนย่อมถือเป็นแขก ข้ารู้สึกถูกชะตากับพ่อหนุ่ม หลังจากออกกำลังกายเสร็จ เจ้าจะให้เกียรติไปจิบชาที่บ้านอันซอมซ่อของข้าสักหน่อยจะได้ไหม?" เมื่อเห็นว่าสานสัมพันธ์ได้ที่แล้ว ผู้อาวุโสจัวชิวจึงเอ่ยปากชวน

"ผู้อาวุโสเมตตาชวนขนาดนี้ ผมคงปฏิเสธไม่ได้แล้วล่ะครับ" หวังฮ่าวหรานตั้งใจจะหาโอกาสคุยกับผู้อาวุโสจัวชิวอยู่แล้ว คำเชิญนี้จึงเข้าทางพอดี

จัวชิวลั่วเหยียนได้ยินดังนั้นก็ดีใจจนเนื้อเต้น แทบจะกระโดดตัวลอย

หนิงอ้าวเสวี่ยที่ยืนอยู่ข้างๆเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด คิ้วเรียวขมวดมุ่นเล็กน้อย ราวกับกลัวว่าถ้าหวังฮ่าวหรานไปบ้านตระกูลจัวชิวแล้วจะโดนจัวชิวลั่วเหยียนฉกตัวไป

"วางใจเถอะ ผมไปทำธุระสำคัญ" หวังฮ่าวหรานส่งเสียงผ่านลมปราณไปปลอบใจหนิงอ้าวเสวี่ย

คิ้วที่ขมวดมุ่นของหนิงอ้าวเสวี่ยคลายออกทันที

ผู้อาวุโสจัวชิวและจัวชิวลั่วเหยียนเริ่มฝึกวิชา ร่ายรำท่วงท่าเพลงหมัดมวยที่ดูเชื่องช้าทว่าต่อเนื่อง

หวังฮ่าวหรานนั่งรออยู่ข้างๆโดยไม่ทำอะไร

หนิงอ้าวเสวี่ยเองก็ยังไม่กลับ ยืนเฝ้าอยู่เงียบๆข้างกายเขา

หวังฮ่าวหรานจ้องมองกระบวนท่าที่ทั้งสองคนกำลังร่ายรำอยู่อย่างครุ่นคิด

พูดตามตรง นอกจากมวยหย่งชุนแล้ว เขาไม่มีพื้นฐานวิชาหมัดมวยอื่นเลย เวลาสู้ก็อาศัยพลังลมปราณเข้าข่มล้วนๆ

ในกรณีที่พลังลมปราณเหนือกว่าอีกฝ่าย ย่อมได้เปรียบเห็นๆ เรียกว่า 'หนึ่งพลังสยบหมื่นกระบวนท่า'

แต่ถ้าพลังสูสีกัน วิชาหมัดมวยก็จะเป็นตัวแปรสำคัญ

หวังฮ่าวหรานสังเกตกระบวนท่าอันเชื่องช้าของผู้อาวุโสจัวชิวและจัวชิวลั่วเหยียนอย่างละเอียด ดูเผินๆเหมือนธรรมดา แต่กลับแฝงเคล็ดลับบางอย่างไว้

หวังฮ่าวหรานแอบจำและลองจินตนาการทำตามในหัว ไม่นานเขาก็พบว่า... กระบวนท่าชุดนี้มันไม่ลื่นไหล เหมือนมีจุดบกพร่องและส่วนที่ขาดหายไป

กระบวนท่ามีตำหนิ... ขาดหาย...

สวนสาธารณะ... ชายชรา... เด็กสาว...

คำศัพท์พวกนี้ผุดขึ้นมาในหัวหวังฮ่าวหราน... พอนึกโยงกันแล้ว ขนถึงกับลุกซู่เลยทีเดียว!

เชี่ยเอ้ย! พล็อตแม่งโคตรคุ้น!

ชายชรากับหลานสาวในสวนสาธารณะฝึกวิชาที่มีข้อบกพร่อง... องค์ประกอบครบเป๊ะ เวทีพร้อม เหลือแค่รอตัวเอกเปิดตัว!

พอเดาทางได้ หวังฮ่าวหรานก็ตื่นเต้นสุดขีด

ไม่ต้องสงสัยเลย คนที่จะโผล่มาโชว์เทพในฉากสูตรสำเร็จนี้ต้องเป็น 'ปรมาจารย์เย่' ตัวเอกสายบำเพ็ญเซียนที่เขาเดาไว้แน่ๆ!

หวังฮ่าวหรานมี 'การ์ดคัดลอกความทรงจำตัวเอก' อยู่ในมือ ถ้าได้คัดลอกความจำของปรมาจารย์เย่ เขาก็จะได้สุดยอดวิชาเซียนทั้งหมดมาครอง

รอมาตั้งนาน ในที่สุดโอกาสที่จะเปลี่ยนจาก 'ผู้ฝึกยุทธ์' เป็น 'ผู้บำเพ็ญเซียน' ก็มาถึงแล้ว!

หวังฮ่าวหรานทั้งตื่นเต้นทั้งลุ้นระทึก กวาดสายตามองไปรอบๆเพื่อค้นหาเงาของปรมาจารย์เย่

*****