บทที่ 566 ปรมาจารย์เย่

"พวกเธอ...?!"

ฉินฟานมองดูการกระทำของหวังฮ่าวหรานและตั้นไท่เหยาเยว่ด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ

"อ๊ะ... ผมนี่ไม่ระวังเลย ดันทำให้คุณจับได้ซะแล้ว" หวังฮ่าวหรานแสร้งทำเป็นตำหนิตัวเอง ก่อนจะหันไปพูดกับฉินฟานตรงๆ

"ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ผมไม่ปิดบังคุณละกัน จริงๆแล้วเราเป็นแฟนกัน"

ก่อนหน้านี้ที่ต้องคอยหาข้ออ้างปิดบังก็เพราะกลัวฉินฟานลอบกัด แต่ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว ฉินฟานกลายเป็นคนพิการไร้วรยุทธ์ ยังต้องกลัวอะไรอีก?

การกระทำเมื่อครู่ของหวังฮ่าวหรานเป็นความจงใจที่จะยั่วโมโหฉินฟานล้วนๆ

"ไม่จริง! พวกเธอเป็นพี่น้องกันไม่ใช่เหรอ? จะมาเป็นแฟนกันได้ยังไง?!" ฉินฟานไม่อยากเชื่อความจริงตรงหน้า จึงตะโกนถามกลับไปด้วยความคลางแคลงใจ

"อาจารย์อย่าเข้าใจผิด เราไม่ได้มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกันค่ะ" ตั้นไท่เหยาเยว่เห็นหวังฮ่าวหรานเปิดเผยแล้วก็ไม่คิดจะปิดบังอีกต่อไป อธิบายให้ฉินฟานฟัง

"เรื่องนั้นฉันรู้! แต่ถึงจะไม่มีสายเลือดเดียวกัน แต่พวกเธอก็รักกันเหมือนพี่น้องไม่ใช่เหรอ? ฉันจำได้ว่าเธอเคยพูดไว้!" ฉินฟานเถียง

"คนคนนั้นที่ฉันพูดถึงคือน้องชายฉัน ‘หลินเฉิน’ ซึ่งตายไปแล้วค่ะ" ตั้นไท่เหยาเยว่พูดพลางทอดสายตาหวานซึ้งไปที่หวังฮ่าวหราน "ส่วนเขา... ไม่เคยเป็นน้องชายฉันมาตั้งแต่ต้น ที่เขาเรียกฉันว่าพี่สาวก็เป็นแค่คำเรียกขานเท่านั้นเอง"

ฉินฟานเห็นภาพบาดตาบาดใจ หัวใจเหมือนโดนมีดกรีดจนพรุน

[ติ๊ง! โฮสต์ทำให้จิตใจของฉินฟานได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง ได้รับแต้มวายร้าย 2,000 แต้ม! ออร่าตัวเอกของฉินฟาน -100 ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +100!]

"ฮ่าวหราน นายมีแฟนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?!" จู่ๆฉินฟานก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ จึงรีบแฉกลางวงหวังจะให้แตกคอกัน

หวังฮ่าวหรานอยากจะหาเข็มมาเย็บปากฉินฟานซะเดี๋ยวนี้ แต่ยังโชคดีที่ฉินฟานไม่ได้ระบุชื่อออกมาตรงๆ เขาเลยรีบชิงพูดตัดบทว่า

"ใช่ แต่เรื่องนี้เหยาเยว่ก็รู้นะ"

ฉินฟานชะงัก หันขวับไปมองตั้นไท่เหยาเยว่ แต่กลับเห็นเธอมีสีหน้าเรียบเฉยปกติ

"เหยาเยว่ นี่เธอไม่โกรธเลยเหรอ?" ฉินฟานถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"ไม่โกรธหรอกค่ะ" ตั้นไท่เหยาเยว่ตอบกลับอย่างใจเย็น

เธอเข้าใจว่าคนที่ฉินฟานหมายถึงคือฉิวเฉียนเว่ยหรือน้องสาวคนอื่นๆ

"เหยาเยว่ เธอ..." ฉินฟานพูดไม่ออก

หวังฮ่าวหรานกลัวว่าขืนปล่อยให้ฉินฟานพล่ามต่อไป เดี๋ยวชื่อของมู่หนานจือจะหลุดออกมา เขาจึงโอบเอวตั้นไท่เหยาเยว่แล้วพูดว่า

"เราไปกันเถอะ"

ตั้นไท่เหยาเยว่พยักหน้า "อาจารย์ ไว้ว่างๆศิษย์จะมาเยี่ยมใหม่นะคะ"

พูดจบ เธอก็เดินออกจากห้องผู้ป่วยไปพร้อมกับหวังฮ่าวหราน

ฉินฟานได้แต่มองตามตาละห้อย ความเจ็บปวดรวดร้าวแล่นพล่านไปทั่วหัวใจ

หลังจากหวังฮ่าวหรานและตั้นไท่เหยาเยว่ออกจากโรงพยาบาล เขาไปส่งเธอ แล้วจึงกลับวิลล่า

เมื่อถึงวิลล่า หวังฮ่าวหรานก็โทรศัพท์ไปแจ้งข่าวซ่งจื่อฮุ่ยและมู่หนานจือทีละคน บอกให้พวกเธอไปเยี่ยมฉินฟานหน่อย

หรือพูดให้ถูกก็คือ... ส่งพวกเธอไปตอกย้ำซ้ำเติมฉินฟานให้เจ็บปวดเล่นๆ

ฉินฟานมีความคิดไม่ซื่อกับลูกศิษย์สาวสวยพวกนี้อยู่แล้ว

ตอนนี้ตัวเองกลายเป็นขันที พอเห็นลูกศิษย์สาวสวยผลัดกันมาเยี่ยม จะไม่รู้สึกปวดร้าวระทมใจไหวเหรอ?

......

ณ คฤหาสน์ตระกูลหม่า

หม่าหงเซิงรู้ข่าวเรื่องที่เกิดขึ้นกับฉินฟานผ่านทางอินเทอร์เน็ต ดีใจจนตัวสั่น กระโดดโลดเต้นแทบจะจุดประทัดฉลอง

กล้ายุ่งกับเมียข้า กรรมตามสนองแล้ว!

เฉิงรุ่ยเห็นเข้าจึงโทรไปเล่าเรื่องนี้ให้หวังฮ่าวหรานฟัง

หวังฮ่าวหรานฟังแล้วก็อดขำไม่ได้

หลังวางสายจากเฉิงรุ่ย จู่ๆหนิงอ้าวเสวี่ยก็เดินเข้ามาหา

หวังฮ่าวหรานมองเธอด้วยความสงสัย

"ข้าต้องกลับฉางโจวแล้ว" หนิงอ้าวเสวี่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงอาลัยอาวรณ์

"อยู่ที่นี่ไม่มีความสุขเหรอ? ทำไมจู่ๆถึงจะกลับฉางโจวล่ะ?" หวังฮ่าวหรานถามด้วยความเป็นห่วง

ขืนนางเอกหนีไปไกลหูไกลตา เดี๋ยวเกิดโดนตัวเอกคาบไปกินจะยุ่ง หวังฮ่าวหรานย่อมต้องห่วงเป็นธรรมดา

"ที่นี่ดีมากเลย ถ้าเป็นไปได้ ข้า... ข้าก็อยากอยู่ที่นี่ตลอดไปเหมือนกัน" หนิงอ้าวเสวี่ยพึมพำเสียงเบาหวิว ก่อนจะปรับเสียงให้ดังขึ้นเพื่ออธิบายว่า

"วงการยุทธภพที่ฉางโจวกำลังเกิดความวุ่นวาย ไม่รู้ว่ามี 'ปรมาจารย์เย่' โผล่มาจากไหน ไปก่อเรื่องไว้ซะใหญ่โต ผู้อาวุโสจากหลายตระกูลเสียท่าให้มันมาแล้ว"

"สิบตระกูลใหญ่แห่งฉางโจวกำลังจะประชุมหารือเรื่องนี้ ข้าในฐานะผู้นำตระกูลหนิงคนปัจจุบันจำเป็นต้องกลับไปเข้าร่วม"

"ปรมาจารย์เย่?" หวังฮ่าวหรานสะดุดใจกับชื่อนี้ จึงถามต่อ "ปรมาจารย์เย่คนนี้อายุเท่าไหร่?"

"เห็นเขาเล่าลือกันไปต่างๆนานา บ้างก็ว่าเป็นเด็กหนุ่มอายุสิบเจ็ดสิบแปด บ้างก็ว่าเป็นตาเฒ่าห้าสิบหกสิบ ข้าก็ไม่รู้จะเชื่อใครดี" หนิงอ้าวเสวี่ยตอบ

หวังฮ่าวหรานฟังแล้วให้น้ำหนักไปทาง 'อายุสิบเจ็ดสิบแปด' มากกว่า

เพราะลางสังหรณ์บอกว่า 'ปรมาจารย์เย่' คนนี้น่าจะเป็นตัวเอกคนใหม่

ถ้าเป็นตัวเอก จะเป็นตาแก่ห้าสิบหกสิบได้ยังไง?

ต้องเป็นวัยรุ่นอายุสิบเจ็ดสิบแปดสิถึงจะตรงสูตร

"ไว้เรื่องที่ฉางโจวสงบลง หากเจ้า... เจ้ายังยินดีต้อนรับ ข้าจะกลับมาที่ชิงหลิงอีก ลาก่อนนะ" หนิงอ้าวเสวี่ยกล่าวลา

"เดี๋ยวผมไปเป็นเพื่อนคุณด้วยดีกว่า" หวังฮ่าวหรานโพล่งขึ้นมา

"เจ้าจะไปกับข้าหรือ?" ความเศร้าบนใบหน้าหนิงอ้าวเสวี่ยชะงักค้าง

"จริงๆแล้ว... ผมเองก็ทำใจปล่อยคุณไปไม่ได้เหมือนกัน ผมขอติดสอยห้อยตามไปฉางโจวด้วยคน ถือโอกาสไปดูบ้านเกิดเมืองนอนของคุณด้วย"

แม้จุดประสงค์หลักคืออยากไปดูหน้า 'ปรมาจารย์เย่' ว่าใช่ตัวเอกหรือเปล่า แต่หวังฮ่าวหรานย่อมไม่พูดความจริง เขาจึงหาข้ออ้างดีๆมาหยอดคำหวานใส่หนิงอ้าวเสวี่ยซะเลย

[ติ๊ง! โฮสต์หว่านเสน่ห์ใส่หนิงอ้าวเสวี่ยจนใจสั่น ได้รับแต้มวายร้าย 600 แต้ม!]

ได้ผลชะงัด ใบหน้าเย็นชาของหนิงอ้าวเสวี่ยขึ้นสีระเรื่อด้วยความเขินอาย

นางมาอยู่ที่นี่พักใหญ่แล้ว หวังฮ่าวหรานไม่เคยแสดงท่าทีอะไรชัดเจนเลย นี่ดูเหมือนจะเป็นครั้งแรกที่เขาพูดจาหวานหูแบบนี้กับนาง

"งั้นเราไปพร้อมกันนะ" หนิงอ้าวเสวี่ยหัวใจพองโต แต่ภายนอกพยายามรักษาอาการสงบเสงี่ยมไว้

......

เฟิ่งซวนซู่กำลังดูแลต้นไม้ใบหญ้าอยู่ในสวน

หวังฮ่าวหรานเดินเข้าไปหา แล้วบอกเรื่องที่จะไปฉางโจวกับหนิงอ้าวเสวี่ยให้เธอรู้

พอได้ยินดังนั้น ปากน้อยๆของเฟิ่งซวนซู่ก็ยื่นออกมาทันที

[ติ๊ง! โฮสต์ทำให้เฟิ่งซวนซู่หึงหวง ได้รับแต้มวายร้าย 700 แต้ม!]

"ข้าไปด้วย" เฟิ่งซวนซู่พูดโดยไม่ต้องคิด

"ผมไปทำธุระสำคัญ ไม่ได้ไปเพราะเรื่องส่วนตัวกับหนิงอ้าวเสวี่ย คุณอย่าไปเลย เป็นเด็กดีอยู่บ้านเถอะนะ"

หวังฮ่าวหรานไม่ได้จะไปเที่ยวชมวิวทิวทัศน์ ย่อมไม่อยากหนีบเฟิ่งซวนซู่ไปด้วย

อีกอย่าง เฟิ่งซวนซู่กับหนิงอ้าวเสวี่ยชอบกัดกัน ขืนเอาไปทั้งคู่ หูเขาคงชาตลอดทริป

และที่สำคัญที่สุด... หวังฮ่าวหรานอยากใช้โอกาสนี้สานสัมพันธ์กับหนิงอ้าวเสวี่ยให้คืบหน้า

ถ้ามีก้างขวางคออยู่ด้วย คงทำอะไรไม่สะดวก

"งั้น... ก็ได้ รีบไปรีบกลับนะ" เฟิ่งซวนซู่ได้ยินหวังฮ่าวหรานพูดแบบนั้นก็ยอมถอย ไม่ดื้อดึง พยักหน้ารับคำอย่างว่าง่ายราวกับภรรยาตัวน้อยที่เชื่อฟังสามี

หลังจากตกลงกับเฟิ่งซวนซู่เรียบร้อย หวังฮ่าวหรานก็ออกไปหาฉุ่ยอวี้ถง

เรื่องรับมือลู่เป่ยเกอ เขาคิดแผนไว้ตั้งนานแล้ว แต่ติดพันอยู่กับการจัดการพวกนางเอกเลยยังไม่ได้ลงมือ

ครั้งนี้ต้องไปต่างเมือง คงใช้เวลาหลายวันแน่ๆกว่าจะกลับ

เพื่อป้องกันไม่ให้ลู่เป่ยเกอมายุ่งวุ่นวายกับกู่อวี้โหรวอีก เขาต้องรีบเคลียร์เรื่องนี้ให้จบก่อนเดินทาง

*****