บทที่ 552 ระบบถูกกระตุ้นก่อนกำหนด

เว่ยจื่อหางเห็นหยางอี้ดื่มไวน์เข้าไปแล้ว เขาก็กระดกไวน์ที่เหลือในแก้วของตัวเองจนหมดเกลี้ยง

หยางอี้เห็นดังนั้นก็ทำตาม ดื่มจนหมดแก้วเช่นกัน

เว่ยจื่อหางลอบยิ้มสะใจ ภารกิจลุล่วงแล้ว เขาปั้นหน้ายิ้มเสแสร้งบอกลาหยางอี้ แล้วรีบพาหลิ่วฮวากับหลี่หมิงจากไปทันที

หยางอี้มองตามหลังพวกนั้นไป ยิ้มแห้งๆส่งท้าย แต่พอลับหลัง รอยยิ้มจอมปลอมก็มลายหายไป เหลือทิ้งไว้เพียงความเคียดแค้นชิงชังที่ฝังลึก

[ติ๊ง! ตรวจพบสารพิษเข้าสู่ร่างกายโฮสต์ ระบบเอาชีวิตรอดบนเกาะร้างเริ่มกระบวนการเปิดใช้งาน]

[ติ๊ง! ความคืบหน้าในการเปิดใช้งาน 1%... 2%... 100%]

[ติ๊ง! ระบบเอาชีวิตรอดบนเกาะร้างเปิดใช้งานเสร็จสมบูรณ์ มอบ ‘กล่องของขวัญมือใหม่’ ให้แก่โฮสต์ ต้องการใช้ ‘ยาต้านพิษระดับสูง’ ในกล่องของขวัญเพื่อขจัดสารพิษหรือไม่?]

หยางอี้ตะลึงงันไปชั่วขณะ ก่อนจะตอบตกลงในใจโดยสัญชาตญาณ

“ใช่”

[ติ๊ง! โฮสต์ใช้ยาต้านพิษระดับสูงสำเร็จ ขจัดสารพิษในร่างกายอย่างหมดจด]

หยางอี้ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก จากนั้นก็เริ่มศึกษาระบบอย่างละเอียด

ไม่นานเขาก็เข้าใจการทำงานของมัน

และเมื่อปะติดปะต่อเรื่องราวได้ ความคิดน่ากลัวบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัว

การที่เขาได้รับระบบนี้ แสดงว่าเขาคือ ‘ผู้ถูกเลือก’

แต่ระบบนี้มีไว้สำหรับ ‘เอาชีวิตรอดบนเกาะร้าง’ โดยเฉพาะ

นั่นหมายความว่า... เรือสำราญลำนี้จะต้องเกิดอุบัติเหตุอับปาง และเขาจะต้องไปติดเกาะร้างอย่างแน่นอน

บนเรือลำนี้มีคนตั้งหลายร้อย ถ้าเรือล่มจริงๆ... ต้องมีคนตายเป็นเบือ

เขาควรจะบอกกัปตันดีไหม? หาทางให้เรือกลับเข้าฝั่ง?

ความคิดแวบแรกคือความรู้สึกผิดชอบชั่วดี

แต่เพียงครู่เดียว... ไฟแค้นก็เข้ามาแทนที่

‘ไอ้พวกเว่ยจื่อหางมันสมควรตาย! ทำไมต้องไปช่วยพวกมันด้วย? ให้พวกมันตายๆไปซะไม่ดีกว่าเหรอ?’

อีกอย่าง... ถ้าเรือล่ม เขาจะรอดแน่ๆ เพราะมีระบบช่วย

ชนชั้นล่างอย่างเขา พอไปอยู่บนเกาะร้างที่ไร้กฎหมาย จะกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ทันที

แถมบนเรือนี้ยังมีสาวสวยเพียบ โดยเฉพาะสี่ดาวมหาวิทยาลัยนั่น... สวยจนแทบลืมหายใจ

ถ้าพวกเธอมาติดเกาะกับเขาด้วยล่ะก็...

หยางอี้จินตนาการภาพตัวเองเป็นราชาฮาเร็มบนเกาะสวาทหาดสวรรค์ เลือดลมสูบฉีดพลุ่งพล่านจนตัวสั่น

ในโลกแห่งความเป็นจริง เขาไม่มีทางเอื้อมถึงพวกเธอได้เลย

อย่างฉินหยุนหาน ลูกสาวเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์... ชาตินี้ทั้งชาติคงไม่ได้แม้แต่จะคุยด้วย

แต่บนเกาะร้าง เงินทองและฐานะทางสังคมไม่มีความหมาย

สวี่มู่เหยียน อวี้ซือฉิง มู่เจาเจา... เทพธิดาพวกนี้พอไปอยู่บนเกาะร้างก็เป็นแค่ผู้หญิงบอบบางที่ทำอะไรไม่เป็น

สุดท้าย... พวกเธอก็ต้องยอมศิโรราบให้เขาเพื่อแลกกับความอยู่รอด

หยางอี้ยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น ตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง ปล่อยให้เรือแล่นต่อไปตามยถากรรม

คนอื่นบนเรือจะเป็นตายร้ายดียังไง... ช่างหัวมัน!

ขอแค่ฉินหยุนหานกับสาวๆกลุ่มนั้นรอดมาติดเกาะกับเขาก็พอ

ในกล่องของขวัญมือใหม่ มีทักษะ ‘การว่ายน้ำขั้นเทพ’ อยู่ด้วย

ถ้าเตรียมตัวดีๆ ตอนเรือใกล้จม เขาจะไปช่วยพวกเธอมาให้ได้

อนาคตอันสดใสบนเกาะสวาทรออยู่แค่เอื้อม! หยางอี้วาดฝันด้วยความหวังอันเปี่ยมล้น

......

อีกด้านหนึ่ง

หวังฮ่าวหรานมองข้อความแจ้งเตือนจากระบบด้วยความมึนงง

[ติ๊ง! โฮสต์วางแผนเบื้องหลัง ทำให้หยางอี้สูญเสียสมรรถภาพทางเพศ ได้รับแต้มวายร้าย 2,800 แต้ม ออร่าตัวเอกของหยางอี้ -140 ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +140!]

[ติ๊ง! หยางอี้ฟื้นฟูสมรรถภาพทางเพศสำเร็จ โฮสต์ถูกหักแต้มวายร้าย 2,800 แต้ม ออร่าตัวร้าย -140 ออร่าตัวเอกของหยางอี้ +140!]

[ติ๊ง! โฮสต์วางแผนเบื้องหลัง ส่งผลให้ ‘ระบบเอาชีวิตรอดบนเกาะร้าง’ ของหยางอี้ถูกกระตุ้นให้ทำงานก่อนกำหนด เปลี่ยนแปลงการดำเนินเรื่อง ได้รับแต้มวายร้าย 2,000 แต้ม!]

‘มุกวางยานี่ชักจะใช้ไม่ค่อยได้ผลแล้วแฮะ’ หวังฮ่าวหรานบ่นอุบ

คราวก่อนหลินโม่ก็ทีนึงแล้ว โดนยาไปพักเดียวก็หาย

คราวนี้หยางอี้ยิ่งหนัก หายไวเป็นจรวด แต้มที่ได้มายังไม่ทันได้ใช้ก็บินหนีไปซะแล้ว

สงสัยต้องใช้ ‘วิธีทางกายภาพ’ ถึงจะชัวร์กว่า

แต่ก็ยังดีที่ได้ค่าปลอบใจมา 2,000 แต้มจากการเร่งเนื้อเรื่อง

หวังฮ่าวหรานใช้ตาทิพย์ส่องดูหยางอี้

เห็นหมอนั่นกำลังกระโดดโลดเต้นดีใจที่ได้ระบบมาครอง

ท่าทางแบบนั้น... แสดงว่ารู้แล้วสินะว่าเรือจะล่ม

แต่แทนที่จะหาทางยับยั้ง กลับดีใจจนออกนอกหน้า

หวังฮ่าวหรานอยากจะตะโกนใส่หน้ามันว่า “เฮ้ย! แกเป็นตัวเอกนะโว้ย! ศีลธรรมไปไหนหมด?! จังหวะนี้ต้องช่วยคนสิวะ!”

แต่พอลองคิดดูดีๆ... ก็เข้าใจได้

ตัวเอกแนวเอาชีวิตรอดส่วนใหญ่มักจะไม่ใช่คนดีโลกสวย

ในสภาวะที่ไร้อารยธรรม กฎหมายเป็นเพียงกระดาษเปล่า ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นถึงจะอยู่รอด ถ้าตัวเอกมัวแต่ใจดีขี้ขลาด คงตายตั้งแต่ตอนแรก

สภาพแวดล้อมอันโหดร้ายจะบีบคั้นสัญชาตญาณดิบเถื่อนออกมา

หยางอี้จัดอยู่ในประเภทตัวเอกสายดาร์ก เห็นแก่ตัวและเลือดเย็น

ตามพล็อตเดิม เว่ยจื่อหางและพรรคพวกคงไม่จมน้ำตาย แต่จะไปติดเกาะเดียวกับหยางอี้

แล้วหยางอี้ก็จะใช้โอกาสนั้น ‘เอาคืน’ อย่างสาสม อาจถึงขั้นทรมานและฆ่าทิ้งอย่างโหดเหี้ยม

เพราะสิ่งที่เว่ยจื่อหางทำไว้ มันไปปลุกปีศาจร้ายในใจหยางอี้ขึ้นมา

ตัวเอกที่มีปมแค้นฝังลึกแบบนี้ จะให้มาทำตัวเป็นพ่อพระคงตลกพิลึก

‘เห็นแก่ตัว’ และ ‘อำมหิต’ คือธาตุแท้ของหยางอี้

เรือลำนี้มีคนอยู่เกือบพัน

ถ้าเรือล่ม ตัวประกอบคงตายเกลื่อน อย่างน้อยๆก็สามสี่ร้อยศพ

ชีวิตคนตั้งเท่าไหร่... แต่หยางอี้กลับเฉยเมย แถมยังดีใจที่จะได้สร้างฮาเร็ม

‘ไอ้หมอนี่... มันตัวหายนะชัดๆ!’

ตัวเอกสายติดเกาะแบบนี้ ต้องสังเวยชีวิตคนบริสุทธิ์เป็นร้อยเพียงเพื่อเปิดอีเวนต์ให้ตัวเอง

‘เก็บไว้ไม่ได้!’

หวังฮ่าวหรานตัดสินใจเด็ดขาด

แต่ก่อนจะลงมือสังหาร... ต้องรีดไถแต้มวายร้ายมาให้คุ้มค่าที่สุดก่อน

หวังฮ่าวหรานส่องดูความเคลื่อนไหวของหยางอี้ต่อ

หลังจากดีใจจนเหนื่อย หยางอี้ก็เริ่มหิวน้ำ เดินออกจากห้องไปกดน้ำร้อนที่จุดบริการ

จังหวะเดียวกับที่อวี้ซือฉิงเดินถือแก้วน้ำออกมาจากห้องพอดี ดูเหมือนเธอจะไปกดน้ำเหมือนกัน

หวังฮ่าวหรานเห็นโอกาส จึงเดินออกจากห้องตามไปบ้าง

หยางอี้กำลังผิวปากอย่างอารมณ์ดี กดน้ำร้อนเสร็จกำลังจะเดินกลับ

สายตาก็ปะทะเข้ากับอวี้ซือฉิงที่เดินสวนมา

ความสวยระดับเทพธิดาและรูปร่างอันสมบูรณ์แบบทำเอาหยางอี้เลือดกำเดาแทบพุ่ง เขาจ้องมองเธอตาเป็นมัน กลืนน้ำลายดังเอื๊อก ความหื่นกระหายฉายชัดในดวงตา...

*****