บทที่ 534 ฉีกกฎตัวเอกนิยาย

[ติ๊ง! โฮสต์ไม่เล่นตามพล็อตนิยายจีบหนุ่ม แต่กลับทำการครอบครองนางร้าย ‘ลู่ซินอี้’ เป็นครั้งแรก โดนหักแต้มวายร้าย 800 แต้ม!]

[ติ๊ง! นางร้ายลู่ซินอี้ ค่าความประทับใจที่มีต่อโฮสต์เพิ่มขึ้น 20 แต้ม ค่าความประทับใจรวมคือ 100 (รักยิ่งกว่าชีวิตและความตาย)]

ข้อความแจ้งเตือนจากระบบสองข้อความเด้งขึ้นมาติดๆกัน

ข้อความแรกทำเอาหวังฮ่าวหรานถึงกับหน้าเหวอ

‘ฉีกกฎแล้วโดนหักแต้มเรอะ? เพิ่งจะเคยเจอแบบนี้เป็นครั้งแรกนี่แหละ’

แต่ยังดีที่ข้อความที่สองช่วยปลอบประโลมใจได้บ้าง ค่าความประทับใจของลู่ซินอี้พุ่งทะลุปรอทจนเต็มเปี่ยมในพริบตา

จะว่าไป... วันนี้เขาเพิ่งเจอลู่ซินอี้เป็นวันแรกเองไม่ใช่เหรอ?

ไม่ได้เปิดใช้งานออร่าอะไรด้วยซ้ำ แต่กลับทำคะแนนเต็มร้อยได้ในเวลาสั้นๆขนาดนี้ นี่มันความเร็วระดับเทพเจ้าชัดๆ

แต่พอลองคิดวิเคราะห์ดูดีๆ มันก็สมเหตุสมผลอยู่

คาแรคเตอร์ของลู่ซินอี้ถูกสร้างมาให้ ‘รักตัวเอกหัวปักหัวปำ’ ในเส้นเรื่องหลักของกู่อวี้โหรวอยู่แล้ว

ความรักของเธอไม่มีเหตุผล ไม่ต้องการคำอธิบาย แค่เป็นตัวเอก เธอก็พร้อมถวายชีวิตให้

แต่เรื่องราวระหว่างลู่ซินอี้กับกู่อวี้โหรวยังไม่จบแค่นี้ ภารกิจยังไม่ถือว่าลุล่วงสมบูรณ์

หวังฮ่าวหรานจึงเอ่ยกับลู่ซินอี้ว่า

“อันที่จริงแล้ว... กู่อวี้โหรวเป็นน้องสาวของฉัน ไม่ใช่แฟนอย่างที่เธอเข้าใจ”

“จริงเหรอคะ?” ลู่ซินอี้ตาเป็นประกายด้วยความดีใจ แต่ก็ฉุกคิดได้

“แต่พวกคุณคนละแซ่กันนี่นา จะเป็นพี่น้องได้ยังไง?”

“ครอบครัวใหม่น่ะ พ่อแม่เรามาแต่งงานกัน” หวังฮ่าวหรานแต่งเรื่องหน้าตาย

ลู่ซินอี้ร้อง “อ๋อ” เข้าใจแจ่มแจ้งทันที

“แต่น้องสาวคุณคนนี้... ดูท่าทางจะคิดไม่ซื่อกับพี่ชายตัวเองนะคะ” ลู่ซินอี้ตั้งข้อสังเกต

“ทำไมคิดงั้นล่ะ?”

“ก็วันนี้ตอนที่ฉันเจอกับเธอ ฉันเห็นเธอนั่งจ้องรูปคุณในมือถือตาเยิ้มเลย สายตาแบบนั้น... ฉันกล้าฟันธงเลยว่าไม่ใช่สายตาที่น้องสาวมองพี่ชายแน่นอน” ลู่ซินอี้พูดอย่างมั่นใจ

“ช่างหัวยัยนั่นสิ จะคิดยังไงก็เรื่องของเขา แต่สำหรับฉัน เขาเป็นแค่น้องสาวเท่านั้น เธออย่าเก็บไปคิดมากเลย” หวังฮ่าวหรานตัดบท

“แล้วต่อไปนี้ก็เลิกยุ่งกับกู่อวี้โหรวซะ ถ้ายัยนั่นโดนรังแกแล้ววิ่งมาฟ้องอีก ฉันในฐานะพี่ชายก็ต้องออกหน้าช่วย น่ารำคาญจะตาย”

“รับทราบค่ะ ต่อไปนี้ฉันจะไม่ไปหาเรื่องเธออีกแล้ว” ลู่ซินอี้พยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย แถมยังเสนอตัวว่า

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะนัดเธอออกมาขอโทษด้วยค่ะ”

[ติ๊ง! โฮสต์เกลี้ยกล่อมสำเร็จ ยุติเส้นเรื่องหลักของนางร้าย ‘ลู่ซินอี้’ ที่คอยรังควานนางเอก ‘กู่อวี้โหรว’ ได้อย่างสมบูรณ์ ได้รับแต้มวายร้าย 2,200 แต้ม ออร่านางเอกของกู่อวี้โหรว -110 ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +110!]

หวังฮ่าวหรานยิ้มกริ่ม รับรางวัลก้อนโตเข้ากระเป๋าอย่างสบายใจ

แต้มที่โดนหักไปเมื่อกี้ ไม่เพียงแค่ได้คืนมาครบ แต่ยังได้กำไรกลับมาเป็นกอบเป็นกำ

และที่สำคัญที่สุดคือ เขาตัดจบดราม่าเส้นเรื่องหลักของกู่อวี้โหรวไปได้อีกหนึ่งบท

“ไปกินข้าวกันเถอะ” หวังฮ่าวหรานชวน

“คุณไปเถอะค่ะ... ฉันขยับตัวไม่ไหวแล้ว ขอพักเอาแรงก่อนนะคะ” ลู่ซินอี้ตอบเสียงระโหยโรยแรง

หวังฮ่าวหรานรู้อยู่แล้วว่าเธอต้องตอบแบบนี้ เขาแค่แกล้งถามไปงั้นแหละ

“อืม ฉันมีธุระต้องไปทำต่อ วันหลังจะมาหาใหม่” หวังฮ่าวหรานบอกลาด้วยมาดขรึม

คำพูดนี้เขาพูดอย่างจริงจัง เพราะยังไงหยางจิงว่านก็อยู่ที่นี่ เวลามาหาหยางจิงว่าน ก็แวะมาหาลู่ซินอี้ด้วยได้สบายๆ ไม่เสียเวลาอะไร

อีกอย่าง... ลู่ซินอี้ซื่อสัตย์กับเขามาก เธอ ‘ไม่เคยมีแฟน’ จริงๆ

“ค่ะ... เดินทางปลอดภัยนะคะ” ลู่ซินอี้พยักหน้ายิ้มๆ ส่งเขาด้วยสายตาหวานเชื่อม

ออกจากห้องของลู่ซินอี้ หวังฮ่าวหรานเดินมาหยุดที่หน้าห้องข้างๆ แล้วกดกริ่ง

กริ่งดังได้แค่สองสามครั้ง ประตูก็เปิดออก หยางจิงว่านโผล่หน้าออกมา

“คะ...คุณ! คุณมาได้ไง?!” หยางจิงว่านเบิกตากว้าง ทั้งตกใจและยินดี

เพิ่งเจอกันเมื่อวาน ปกติเขาจะหายไปเป็นอาทิตย์กว่าจะโผล่มาอีกที

ไม่นึกเลยว่าคราวนี้เขาจะกลับมาหาเธอเร็วขนาดนี้

“ก็ต้องตั้งใจมาหาเธออยู่แล้ว ไม่งั้นจะให้มาทำอะไรล่ะ?” หวังฮ่าวหรานยิ้มเจ้าเล่ห์ บีบจมูกของเธอเบาๆ

ยังไงลู่ซินอี้ก็นอนหมดแรงอยู่ห้องข้างๆ ไม่มีทางโผล่มาจนรถไฟชนกันแน่นอน เขาจึงโกหกหน้าตายได้อย่างแนบเนียน

หยางจิงว่านดีใจจนเนื้อเต้น รีบดึงเขาเข้าห้อง

คุยกันได้สักพัก ทั้งคู่ก็พากันลงไปทานมื้อค่ำที่ร้านอาหารข้างล่าง

......

เช้าวันรุ่งขึ้น

หวังฮ่าวหรานออกจากหมู่บ้านนักเขียนแต่เช้าตรู่ คราวนี้ไม่ได้แวะกินมื้อเช้าที่ร้านเดิม แต่ขับรถมุ่งหน้าไปยังวิทยาลัยครูชิงหลิง

เขาจอดรถข้างทาง แล้วโทรหากู่อวี้โหรว

“ฉันรออยู่หน้ามหาลัย ให้เวลาห้านาที ถ้าไม่โผล่หัวมา... ก็ไม่ต้องมา!”

พอปลายสายรับ เขาก็สั่งคำขาด แล้ววางสายทันทีโดยไม่รอฟังคำตอบ

ใช่... มันเสียมารยาทสุดๆ แต่นี่คือมาตรฐานการปฏิบัติของตัวเอกนิยายจีบหนุ่มจอมเย็นชาที่มีต่อนางเอก

หวังฮ่าวหรานวางสายแล้วกดจับเวลาถอยหลัง

เมื่อเวลาผ่านไป 4 นาที 50 วินาที...

กู่อวี้โหรววิ่งกระหืดกระหอบมาปรากฏตัวตรงหน้า

ผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อย หน้าตายังดูงัวเงียเหมือนคนเพิ่งตื่นนอนแล้วรีบวิ่งออกมาทั้งชุดนอน

หวังฮ่าวหรานไม่แปลกใจเลยที่เห็นเธอมาทันเวลาเป๊ะ

กู่อวี้โหรวมีคาแรคเตอร์แพ้ทางผู้ชายสายโหดแบบนี้อยู่แล้ว

ปากบอกไม่ชอบ แต่ขาสั่งให้วิ่งมาหาแทบไม่ทัน

“ฉันสั่งสอนยัยลู่ซินอี้ให้เธอแล้ว” หวังฮ่าวหรานตีหน้าตาย ทำเสียงเย็นชา

กู่อวี้โหรวยังมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

ตอนแรกสงสัยว่าเขารู้ได้ไงว่าเธอโดนกลั่นแกล้ง

แต่ความสงสัยนั้นก็ถูกคลื่นความดีใจถาโถมเข้าใส่จนมิด

‘ที่แท้... เขาก็ใส่ใจเราขนาดนี้เลย? ถึงขนาดไปจัดการลู่ซินอี้ให้!’

‘ไอ้คนปากไม่ตรงกับใจ!’

[ติ๊ง! นางเอกกู่อวี้โหรว ค่าความประทับใจที่มีต่อโฮสต์เพิ่มขึ้น 5 แต้ม ค่าความประทับใจรวมคือ 65 (ความรักจากใจ)]

[ติ๊ง! โฮสต์ขับเคลื่อนเนื้อเรื่องหลักของนางเอกกู่อวี้โหรว ได้รับแต้มวายร้าย 900 แต้ม ออร่านางเอกของกู่อวี้โหรว -45 ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +45!]

“ยัยบ้า อย่าสำคัญตัวผิด ฉันแค่สมเพชเธอหรอก ไม่ได้พิศวาสอะไรเธอสักหน่อย”

หวังฮ่าวหรานเห็นแววตาดีใจของกู่อวี้โหรว ก็รีบสวมบทตัวเอกปากแข็ง รีบปฏิเสธทันควัน

ช่วยไม่ได้ ถ้าไม่เล่นตามบท เดี๋ยวแต้มวายร้ายจะโดนหักอีก ต้องคีพลุคไว้ก่อน

“เชอะ! ใครเขาขอให้ช่วย ฉันไม่ขอบคุณนายหรอกนะ” กู่อวี้โหรวเชิดหน้าทำท่าซึนเดเระใส่

หวังฮ่าวหรานกัดฟันกรอด

ถ้าไม่ติดว่ายัยนี่มีออร่าสุดพิลึกติดตัวอยู่ล่ะก็... เขาคงจับเธอมาตีก้นสั่งสอนไปนานแล้ว!

จะได้รู้ซะบ้างว่า ‘จอมวายร้าย’ มันน่ากลัวขนาดไหน!

“อ้อ อีกเรื่อง... ต่อไปนี้จำไว้ว่าสถานะของฉันคือ ‘พี่ชาย’ ของเธอ เราเป็นครอบครัวเดียวกัน พ่อแม่แต่งงานใหม่ เข้าใจไหม? อย่าทำเสียเรื่องล่ะ” หวังฮ่าวหรานกำชับ

ถึงจะจัดการลู่ซินอี้เรียบร้อยแล้ว แต่เพื่อความชัวร์ ต้องเตี๊ยมกับกู่อวี้โหรวไว้ก่อน

นี่คือสาเหตุหลักที่เขาถ่อมาหาเธอถึงที่นี่

“พี่ชาย? แต่นาย... อายุน้อยกว่าฉันไม่ใช่เหรอ?” กู่อวี้โหรวท้วงด้วยความสงสัย

เธอรู้อยู่แล้วว่าเขาอยู่ปี 1 ส่วนเธอปี 2

แต่เรื่องอายุไม่ใช่ประเด็น

“อย่ามาต่อปากต่อคำ! ฉันบอกว่าเป็นพี่ก็คือพี่!”

หวังฮ่าวหรานขี้เกียจอธิบาย ตัดบทดื้อๆ แล้วมุดตัวเข้าไปในรถปากานี

เสียงเครื่องยนต์คำรามก้อง ก่อนรถจะพุ่งทะยานออกไป ทิ้งกู่อวี้โหรวให้ยืนงงในดงควัน

“พี่ก็พี่สิ... ทำไมต้องดุด้วย”

กู่อวี้โหรวมองตามท้ายรถ บ่นอุบอิบเบาๆ แต่ริมฝีปากกลับระบายยิ้มบางๆ หัวใจพองโตด้วยความอบอุ่นอย่างประหลาด

*****