บทที่ 532 ยัยตัวภาระ
บทที่ 532 ยัยตัวภาระ
กู่อวี้โหรวยืนนิ่งด้วยความเจ็บใจอยู่ครู่ใหญ่ เธอค่อยๆหยิบทิชชูบนโต๊ะมาซับน้ำที่เปียกชุ่มบนใบหน้าและเสื้อผ้า
หลังจากจัดการตัวเองให้พอทนได้ เธอจึงเดินไปจ่ายเงินแล้วออกจากร้านอย่างเงียบๆ
ไม่ไกลจากนั้น เส้าหว่านหว่านที่ซุ่มดูเหตุการณ์ทั้งหมดรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาเบอร์ที่คุ้นเคย
เสียงรอสายดังอยู่ไม่กี่ครั้ง ปลายสายก็กดรับ
เส้าหว่านหว่านชะงักไปเล็กน้อยเมื่อนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างนางกับท่านบรรพชนก่อนหน้านี้ ความรู้สึกแปลกประหลาดวาบขึ้นในใจ
เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตั้งสติรายงานสถานการณ์
“ท่านบรรพชน... เมื่อกี้กู่อวี้โหรวโดนผู้หญิงคนหนึ่งสาดน้ำใส่หน้าเจ้าค่ะ”
ได้ยินดังนั้น หวังฮ่าวหรานก็อดบ่นในใจไม่ได้
‘ยัยตัวภาระนี่ไปเจอนางร้ายอีกแล้วสินะ?’
“ผู้หญิงคนนั้นหน้าตาเป็นยังไง?” เขาถาม
“ข้าแอบถ่ายรูปไว้แล้ว เดี๋ยวส่งให้ทางวีแชทนะเจ้าคะ”
เส้าหว่านหว่านยังถือสายรอ ขณะส่งรูปภาพไปให้
หวังฮ่าวหรานเปิดดูรูป เพียงแวบเดียวเขาก็จำได้ทันที
ผู้หญิงที่สาดน้ำใส่กู่อวี้โหรวก็คือลู่ซินอี้ สาวสวยหน้าสดที่เข้ามาจีบเขาเมื่อเช้านั่นเอง
เขาถึงกับกุมขมับ
‘เฮ้ย! เมื่อเช้าฉันก็ไม่ได้อยู่กับกู่อวี้โหรวนี่ แล้วยัยลู่ซินอี้ไปมีเรื่องกับกู่อวี้โหรวได้ไง?’
‘ยัยกู่อวี้โหรวนี่มันตัวดึงดูดปัญหาจริงๆ ไปทำอีท่าไหนถึงโดนเล่นงานได้ล่ะเนี่ย!’
“ท่านบรรพชน... จะให้ข้าจัดการอย่างไรดี?” เส้าหว่านหว่านถามเมื่อเห็นปลายสายเงียบไปนาน
“ก็แค่โดนสาดน้ำ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ปล่อยมันไปเถอะ เจ้าแค่คอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของกู่อวี้โหรวต่อไปก็พอ” หวังฮ่าวหรานสั่งเรียบๆ
ทันใดนั้น...
[ติ๊ง! การกระทำของโฮสต์ขัดแย้งกับบทบาท ‘ตัวเอกนิยายจีบหนุ่ม’ ระบบจะถือว่าโฮสต์ละทิ้งบทบาทนี้โดยอัตโนมัติ แต้มวายร้ายและแต้มออร่าทั้งหมดที่ได้รับจากการสวมบทบาทนี้จะถูกริบคืน]
หวังฮ่าวหรานแทบจะตะโกนด่าแม่
แต่พอคิดดูดีๆ มันก็สมเหตุสมผล
ในนิยายจีบหนุ่ม ถ้านางเอกโดนรังแก แล้วตัวเอกยืนดูเฉยๆไม่ยื่นมือเข้าช่วย... มันจะเป็นตัวเอกได้ไง?
ตามพล็อตสูตรสำเร็จ ตัวเอกต้องออกโรงปกป้องนางเอก ไปทวงคืนความยุติธรรม หรือไปจัดการตัวร้ายให้สาสม
สรุปคือ... เรื่องนี้เขาจะทำเป็นทองไม่รู้ร้อนไม่ได้ ไม่อย่างนั้นรางวัลที่อุตส่าห์ปั๊มมาเมื่อเช้าจะหายวับไปกับตา
“เดี๋ยวก่อน...” หวังฮ่าวหรานรีบกลับคำ “เจ้าไม่ต้องลงมือ เดี๋ยวเรื่องนี้ข้าจัดการเอง”
“ท่านบรรพชนหมายความว่า... จะออกหน้าแทนกู่อวี้โหรวด้วยตัวเองหรือเจ้าคะ?” เส้าหว่านหว่านถามเสียงแผ่ว
“ใช่”
[ติ๊ง! โฮสต์ทำให้นางเอก ‘เส้าหว่านหว่าน’ เกิดความหึงหวง ได้รับแต้มวายร้าย 600 แต้ม!]
หวังฮ่าวหรานชะงักไปเล็กน้อย แล้วก็เข้าใจทันที
ก็เขาเพิ่งจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเส้าหว่านหว่านไปหมาดๆ แล้วจู่ๆมาบอกว่าจะไปปกป้องหญิงอื่น... จะไม่ให้เธอหึงได้ยังไง?
“ข้าเข้าใจแล้ว ถ้าไม่มีอะไรแล้วข้าขอวางสายก่อนนะเจ้าคะ” น้ำเสียงของเส้าหว่านหว่านฟังดูน้อยใจอย่างเห็นได้ชัด
“เดี๋ยวก่อน” หวังฮ่าวหรานรีบห้าม “หว่านหว่าน... ช่วงที่ผ่านมาเจ้าต้องคอยเฝ้ากู่อวี้โหรว ลำบากแย่เลย”
น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนจนน่าขนลุก ผิดวิสัยบรรพชนผู้โหดเหี้ยมลิบลับ
“เพื่อท่านบรรพชน ข้าไม่กล้าบ่นว่าลำบากหรอกเจ้าค่ะ” เส้าหว่านหว่านตอบเสียงแข็งขัน แต่ในใจเริ่มอ่อนยวบ
“ไม่ต้องเกร็งนักหรอก” หวังฮ่าวหรานหัวเราะเบาๆ “แล้ว... เจ้าดีขึ้นบ้างหรือยัง?”
“ดีขึ้น? หมายถึงอะไรหรือเจ้าคะ?” เส้าหว่านหว่านสับสน
“ก็เรื่องวันนั้นไง...” หวังฮ่าวหรานเตือนความจำ
เส้าหว่านหว่านหน้าแดงก่ำ ตอบตะกุกตะกักด้วยความเขินอาย
“คะ...คือ... ข้าทายาลดบวมแก้ปวดไปแล้ว... ตอนนี้... หายดีแล้วเจ้าค่ะ”
“ดีแล้วล่ะ ตอนนั้นสถานการณ์มันบีบบังคับ เจ้าคงไม่โทษข้าใช่ไหม?”
“ท่านบรรพชนช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าจะกล้ากล่าวโทษท่านได้อย่างไร” เส้าหว่านหว่านรีบปฏิเสธด้วยความตื่นตระหนก
“ถึงเจ้าจะไม่โทษข้า แต่ข้าก็ไม่อาจทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้” หวังฮ่าวหรานทิ้งคำพูดไว้ให้คิด
“ท่านบรรพชนหมายความว่าอย่างไร?” เส้าหว่านหว่านใจเต้นรัว เริ่มมีความหวังริบหรี่ แต่ก็ไม่กล้าคิดเข้าข้างตัวเอง
“หมายความว่า... ต่อไปนี้เวลาไม่ได้คุยเรื่องงาน เจ้าไม่ต้องเกร็ง ไม่ต้องทำตัวเป็นลูกน้องข้า เข้าใจไหม?” หวังฮ่าวหรานพูดอ้อมๆแต่ความหมายชัดเจน
เส้าหว่านหว่านเข้าใจทันที หัวใจพองโตด้วยความปิติยินดี
“ขะ...เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ!”
“ดี งั้นแค่นี้นะ ถ้าว่างเมื่อไหร่ข้าจะแวะไปหาเจ้า”
“จะ...เจ้าค่ะ! ที่พักของข้าท่านก็รู้... ท่านจะมาเมื่อไหร่ก็ได้... มาได้ตลอดเลย!”
พูดจบ เส้าหว่านหว่านก็รีบวางสายด้วยความเขินอาย
ใบหน้าร้อนผ่าวจนต้องยกมือขึ้นมาแนบแก้ม
นางยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งเพื่อสงบสติอารมณ์ แล้วจึงไปจ่ายเงิน ก่อนเดินตามกู่อวี้โหรวต่อไป
ท่านบรรพชนให้ความสำคัญกับนางขนาดนี้ นางต้องทุ่มเททำงานให้คุ้มค่า จะทำให้ท่านผิดหวังไม่ได้เด็ดขาด!
เส้าหว่านหว่านกลับมามีไฟในการทำงานยิ่งกว่าเดิม
ยามเย็น
หวังฮ่าวหรานขับรถกลับมาที่หมู่บ้านนักเขียนอีกครั้ง
เขาจอดรถเข้าซอง แล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ
เขาไม่ได้แค่มาหาหยางจิงว่าน แต่ตั้งใจมาหาลู่ซินอี้ด้วย
จากคำทักทายของลู่ซินอี้เมื่อเช้าที่ว่า “เพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่เหรอ?” ทำให้เขามั่นใจว่าเธอก็อาศัยอยู่ในหมู่บ้านนี้เหมือนกัน ไม่งั้นคงไม่พูดแบบนั้น
หมู่บ้านนี้สิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน แต่คนอยู่อาศัยไม่เยอะ
หวังฮ่าวหรานเปิดใช้งานตาทิพย์ สแกนหาพิกัด
ขอแค่เธออยู่ในหมู่บ้าน ยังไงก็ต้องเจอ
ตอนนี้เย็นแล้ว เธอน่าจะกลับมาแล้วมั้ง?
เขายืนรออยู่ข้างรถพลางสอดส่ายสายตา
บนตึกใกล้ๆกันนั้น
ลู่ซินอี้กำลังนั่งปั่นงานอยู่หน้าคอม แต่สมาธิกระเจิดกระเจิงจนเขียนไม่ออก
พอมองดูเวลาเห็นว่าใกล้ค่ำแล้ว เธอเลยตัดสินใจเลิกงาน
เธอเดินมาเปิดหน้าต่างเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์ก่อนจะออกไปหาอะไรกิน
สายตาของเธอมองลงไปข้างล่างโดยอัตโนมัติ... ไปยังจุดที่รถปากานีคันงามเคยจอดอยู่เมื่อเช้า
และเธอก็ต้องเบิกตากว้าง...
‘เป็นเขา! เขาอยู่นั่น!’
เธอมองเห็นชายหนุ่มรูปงามกำลังยืนมองซ้ายมองขวาเหมือนกำลังรอใครสักคน
แต่รอใครไม่สำคัญ...
ลู่ซินอี้รีบสวมรองเท้า วิ่งลงบันไดด้วยความเร็วแสง
พอใกล้จะถึงตัวเขา เธอรีบชะลอฝีเท้า ปรับท่าทางให้ดูสง่าผ่าเผย แกล้งทำเป็นเดินผ่านมาเจอโดยบังเอิญ
“อุ๊ย! บังเอิญจังเลยค่ะ เจอกันอีกแล้ว” ลู่ซินอี้ทักทายด้วยรอยยิ้มหวานหยด แสดงท่าทีเป็นมิตรสุดฤทธิ์
“เห็นคุณมองซ้ายมองขวา กำลังหาใครอยู่เหรอคะ? คนในหมู่บ้านนี้ฉันรู้จักเกือบหมดนะ บอกชื่อมาสิคะ เผื่อฉันช่วยได้”
หวังฮ่าวหรานยังสแกนหาไม่เจอ พอเห็นเป้าหมายเดินเข้ามาหาเองแบบนี้ก็ประหยัดแรงไปได้เยอะ
เขามองหน้าเธอแล้วตอบตรงๆ
“ฉันมาหาเธอนั่นแหละ”
*****