บทที่ 530 จุดจบของหลินโม่

หลินโม่ตะลึงไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นปฏิกิริยาของหลิงตวนย่าและทีมงาน ก่อนจะโพล่งออกมาด้วยความเดือดดาล

“คนอย่างมันเนี่ยนะมีคุณธรรม? ถุย! เลวระยำสิไม่ว่า!”

หลิงตวนย่าและผู้ติดตามต่างขมวดคิ้ว แต่ด้วยหน้าที่การงาน จึงไม่สามารถโต้เถียงกับผู้เสียหายได้

“ดูเหมือนคุณกับคุณหวังฮ่าวหรานจะมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน ช่วยเล่าให้ฟังหน่อยได้ไหมคะ?” หลิงตวนย่าเอ่ยเสียงเรียบ

หลินโม่เล่าถึงเหตุการณ์ความขัดแย้งต่างๆระหว่างเขากับหวังฮ่าวหรานอย่างรวบรัด

หลิงตวนย่าและทีมงานฟังไปจดไป พลางลอบขำในใจ

เพราะทุกคนต่างคิดเหมือนกันว่า หลินโม่ตีโพยตีพายเกินเหตุ

แค่เรื่องกระทบกระทั่งในห้องเรียนกับเรื่องขายหน้าในสนามบาส มันไม่น่าจะเป็นเหตุจูงใจให้หวังฮ่าวหรานลงมือโหดเหี้ยมขนาดนี้

ถ้าแค่ส่งคนมารุมกระทืบสั่งสอนก็ว่าไปอย่าง แต่นี่ถึงขั้น... ตัดตอนความเป็นชาย

มันดู... เว่อร์เกินไปมาก

แน่นอนว่า ในเมื่อยังไม่มีหลักฐาน พวกเขาจึงไม่พูดความเห็นส่วนตัวนี้ออกไป

หลิงตวนย่าสอบถามถึงรูปพรรณสัณฐานของคนร้าย

หลินโม่ทำได้แค่บรรยายรูปร่างคร่าวๆ ซึ่งก็เป็นรูปร่างชายฉกรรจ์ทั่วไปที่หาได้เกลื่อนเมือง

ข้อมูลคลุมเครือขนาดนี้จะไปตามจับใครได้?

แต่หลินโม่ก็จนปัญญา เพราะคืนนั้นมันมืดสลัว แถมคนร้ายยังปิดหน้าปิดตามิดชิด

พอเข้าประชิดตัว เขาก็โดนจัดการจนสลบไปในพริบตา แทบไม่มีเวลาได้มองหน้าด้วยซ้ำ

เมื่อได้ข้อมูลเท่านี้ ทีมตำรวจจึงขอตัวไปตรวจสอบที่เกิดเหตุและไล่เช็กกล้องวงจรปิดบริเวณใกล้เคียง

หลังจากตำรวจออกไป ห้องพักผู้ป่วยก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

แต่ความสงบนั้นอยู่ได้ไม่นานก็ถูกทำลายลง

หูจุ้ยเซียงไม่รู้ไปได้ข่าวมาจากไหน จู่ๆก็โผล่เข้ามาในห้อง

“อุ๊ยตาย! เป็นอะไรไปเนี่ย? ทำไมจู่ๆถึงได้มานอนหยอดน้ำข้าวต้มที่นี่ล่ะ?” น้ำเสียงของเธอดัดจริตและเย้ยหยันอย่างเปิดเผย

หลินโม่สะบัดหน้าหนี ไม่อยากเสวนาด้วย

“ไม่ต้องบอกฉันก็รู้” หูจุ้ยเซียงหัวเราะคิกคัก

“แกบอกเองไม่ใช่เหรอว่า ‘ยอมเป็นขันทีดีกว่าเป็นผัวฉัน’? สมพรปากแล้วไง สมใจอยากแล้วสิ ทีนี้ก็ได้เป็นขันทีสมบูรณ์แบบแล้ว”

วาจาเชือดเฉือนบาดลึกลงกลางใจหลินโม่จนพรุน

[ติ๊ง! โฮสต์บงการอยู่เบื้องหลัง ส่งผลให้จิตใจของ ‘หลินโม่’ ได้รับการกระทบกระเทือน ได้รับแต้มวายร้าย 1,200 แต้ม, ออร่าตัวเอกของหลินโม่ -60, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +60!]

[ติ๊ง! โฮสต์บงการอยู่เบื้องหลัง ส่งผลให้จิตใจของ ‘หลินโม่’ ได้รับการกระทบกระเทือน ได้รับแต้มวายร้าย 1,200 แต้ม, ออร่าตัวเอกของหลินโม่ -60, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +60!]

“เธอเป็นคนจ้างมันมาใช่ไหม?!” หลินโม่หันขวับกลับมาจ้องหน้าหูจุ้ยเซียงด้วยความอาฆาต

“จ้างใคร? พูดถึงอะไร? ฉันไม่รู้เรื่องซะหน่อย” หูจุ้ยเซียงทำหน้าซื่อตาใส

“นังอัปลักษณ์! ที่แท้ก็เป็นฝีมือแก! เตรียมตัวเข้าคุกได้เลย!” หลินโม่คำราม

ได้ยินคำว่า ‘อัปลักษณ์’ หูจุ้ยเซียงก็ของขึ้นทันที

“ไอ้ขันทีหน้าโง่! หุบปากเน่าๆของแกไปซะ! ไม่เป็นผู้ชายแล้วยังมีหน้ามาปากดีอีก? ถ้าฉันเป็นแกนะคงกลั้นใจตายไปนานแล้ว อยู่ไปก็รกโลก เปลืองทรัพยากรเปล่าๆ!”

[ติ๊ง! โฮสต์บงการอยู่เบื้องหลัง ส่งผลให้จิตใจของ ‘หลินโม่’ ได้รับการกระทบกระเทือน ได้รับแต้มวายร้าย 1,200 แต้ม, ออร่าตัวเอกของหลินโม่ -60, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +60!]

หลินโม่โกรธจนตัวสั่นเทิ้ม ส่งผลให้แผลผ่าตัดปวดร้าวขึ้นมาจนต้องสูดปากร้องซี๊ด เหงื่อกาฬไหลพราก

แต่หูจุ้ยเซียงยังไม่หยุดแค่นั้น เธอเปิดฉากด่ากราด สรรหาคำด่าที่เจ็บแสบที่สุดมาถากถางเรื่อง ‘ความเป็นขันที’ ของเขาอย่างเมามัน

[ติ๊ง! โฮสต์บงการอยู่เบื้องหลัง... ได้รับแต้มวายร้าย 600 แต้ม...]

[ติ๊ง! โฮสต์บงการอยู่เบื้องหลัง... ได้รับแต้มวายร้าย 700 แต้ม...]

[ติ๊ง! โฮสต์บงการอยู่เบื้องหลัง... ได้รับแต้มวายร้าย 800 แต้ม...]

......

[ติ๊ง! โฮสต์บงการอยู่เบื้องหลัง ส่งผลให้จิตใจของ ‘หลินโม่’ แตกสลายอย่างสมบูรณ์, ได้รับแต้มวายร้าย 1,200 แต้ม, ออร่าตัวเอกของหลินโม่ -80, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +80!]

[ติ๊ง! จิตใจของหลินโม่พังทลาย ‘ระบบยอดครู’ ถูกยกเลิกโดยอัตโนมัติ หลินโม่สูญเสียสถานะตัวเอก]

หวังฮ่าวหราน “???”

ผู้หญิงเวลาด่านี่มีพรสวรรค์จริงๆ

หลินโม่พยายามจะเถียงสู้ แต่ก็แพ้ฝีปากหูจุ้ยเซียงอย่างราบคาบ

เธอด่าจนคอแห้งเสียงแหบถึงยอมหยุด ประจวบเหมาะกับที่ทีมตำรวจของหลิงตวนย่ากลับมาพอดี

หลินโม่รีบถามความคืบหน้า แต่คำตอบที่ได้กลับน่าผิดหวัง

คนร้ายระมัดระวังตัวมาก ทำงานแบบมืออาชีพ ไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้ให้สืบสาวได้เลย

“ตรวจสอบยัยนี่สิครับ! ต้องเป็นยัยนี่จ้างคนมาแน่ๆ!” หลินโม่ชี้หน้าหูจุ้ยเซียงพลางฟ้องตำรวจ

หลิงตวนย่าหันไปมองหูจุ้ยเซียง

“ฉันยอมรับค่ะว่าจ้างคนไปสั่งสอนเขานิดหน่อย แต่ลูกน้องฉันโดนเขาอัดกลับมาจนกระเจิง ส่วนเรื่องที่เขาโดนตัดจู๋เนี่ย ฉันไม่เกี่ยวนะ สาบานได้!”

หูจุ้ยเซียงรู้ว่าเรื่องจ้างวานทำร้ายร่างกายยังไงก็ปิดไม่มิด เลยยอมสารภาพแต่โดยดี

หลิงตวนย่าจึงพาหูจุ้ยเซียงไปลงบันทึกประจำวัน

หูจุ้ยเซียงให้ความร่วมมือดีมาก แถมยังถือโอกาสเล่าเรื่องที่โดนหลินโม่ฟันแล้วทิ้งให้ตำรวจฟังอย่างหมดเปลือก

พอได้ยินวีรกรรมของหลินโม่ ตำรวจทั้งสามนายก็เริ่มรู้สึกสมเพชปนรังเกียจ

จากที่เคยสงสารเหยื่อ ตอนนี้เริ่มคิดว่า ‘สมควรโดนแล้ว’

แต่แน่นอน ในฐานะผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ พวกเขาเก็บความคิดนี้ไว้ในใจ

หลังจากสอบปากคำเสร็จ ตำรวจก็แยกย้ายกันกลับ

เรื่องที่หูจุ้ยเซียงพูดจะจริงหรือเท็จ ตรวจสอบไม่ยาก

แต่จากประสบการณ์ หลิงตวนย่าเชื่อว่าหูจุ้ยเซียงไม่ได้โกหก เรื่องการ ‘ตอน’ คงไม่ใช่ฝีมือเธอ

และถึงจะใช่ ก็ต้องหาตัวคนลงมือให้เจอก่อนถึงจะมัดตัวได้

แต่คนร้ายไร้ร่องรอยขนาดนี้... คดีนี้คงกลายเป็นคดีปริศนาที่ปิดไม่ลง

แต่ถึงอย่างนั้น ขั้นตอนการสืบสวนก็ต้องดำเนินต่อไป

หูจุ้ยเซียงได้ด่ากราดระบายแค้นจนสะใจแล้ว จึงสะบัดก้นเดินจากไป ทิ้งให้หลินโม่นอนเดียวดายอยู่ในห้องพักผู้ป่วย

เขานอนร้องไห้กระซิกๆอยู่พักใหญ่ แต่จู่ๆประกายความหวังก็ผุดขึ้นมาในดวงตา

ก่อนหน้านี้ตอนที่เขาเสื่อมสมรรถภาพ เขายังใช้ ‘ค่าการยอมรับ’ กู้คืนกลับมาได้

งั้นคราวนี้... ระบบก็น่าจะช่วยเสกให้ของที่หายไปงอกกลับคืนมาได้เหมือนกันสิ!

ด้วยความหวังอันเปี่ยมล้น หลินโม่รวบรวมสมาธิ พยายามเชื่อมต่อกับระบบในจิตใจ

แต่ทว่า...

ไม่ว่าจะตะโกนเรียกในใจดังแค่ไหน ระบบก็เงียบกริบ ไม่มีสัญญาณตอบรับใดๆ

หลินโม่เริ่มตื่นตระหนก พยายามปลอบใจตัวเองว่าระบบอาจจะกำลังอัปเดตหรือซ่อมแซม

เขาอดทนรออีกพักใหญ่ แล้วลองใหม่อีกครั้ง

ผลลัพธ์... ยังคงเงียบสนิท

วินาทีนั้น... ใบหน้าของหลินโม่ซีดเผือดราวกับศพ ความสิ้นหวังเข้ากัดกินหัวใจจนไม่เหลือชิ้นดี

*****