บทที่ 526 มรสุมข่าวฉาว

ในคลิปวิดีโอปรากฏภาพชายหญิงคู่หนึ่งกำลังประกอบกิจกรรมเข้าจังหวะอย่างดุเดือด...

และที่น่าตกใจที่สุดคือ ‘ตัวเอก’ ในคลิป หน้าตามันช่างคุ้นเสียเหลือเกิน...

นั่นมัน... ตัวเขาเองไม่ใช่เหรอ?!

ก่อนหน้านี้มัวแต่หน้ามืดตามัวหลงระเริงไปกับกามารมณ์จนไม่ทันสังเกตว่าถูกใครแอบถ่าย

แถมยังถ่ายได้คมชัดระดับ Full HD และเอาไปประจานลงเว็บบอร์ดมหาลัยอีกต่างหาก!

หลินโม่ใช้หัวแม่เท้าคิดยังรู้เลยว่าหายนะกำลังจะมาเยือน ใบหน้าของเขาซีดเผือดไร้สีเลือด

อย่าว่าแต่จะไปตามจีบเทพธิดาคนไหนเลย... ลำพังแค่จะเอาหน้าไปอยู่ที่ไหนในมหาวิทยาลัยชิงหลิงนี้ยังเป็นปัญหาใหญ่

[ติ๊ง! โฮสต์บงการอยู่เบื้องหลัง ทำให้จิตใจของ ‘หลินโม่’ ได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง ได้รับแต้มวายร้าย 1,000 แต้ม, ออร่าตัวเอกของหลินโม่ -50, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +50!]

[ติ๊ง! โฮสต์บงการอยู่เบื้องหลัง ทำให้จิตใจของ ‘หลินโม่’ ได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง ได้รับแต้มวายร้าย 1,000 แต้ม, ออร่าตัวเอกของหลินโม่ -50, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +50!]

ในกระทู้นั้นไม่ได้มีแค่คลิปเดียว แต่มีเป็นสิบ!

ถ่ายจากมุมนู้นที มุมนี้ที มุมนั้นที แทบจะเรียกได้ว่าถ่ายทอดสดทุกซอกทุกมุม โชว์ลีลาอันเร่าร้อนของหลินโม่แบบไร้การเซ็นเซอร์

กระทู้เพิ่งตั้งได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง แต่ยอดคอมเมนต์ปาเข้าไปหลายร้อยแล้ว และตัวเลขยังพุ่งไม่หยุด

หลินโม่กลัวเรื่องจะบานปลาย รีบติดต่อไปยังแอดมินเว็บบอร์ดมหาลัย ขอร้องให้ลบกระทู้นี้ทิ้งโดยด่วนที่สุด

แต่คำตอบที่ได้รับกลับมาคือ...

“ระบบโดนแฮก! แอดมินเข้าถึงระบบหลังบ้านไม่ได้! กำลังให้เด็กคณะวิศวกรรมคอมพิวเตอร์กู้ระบบอยู่ ไม่รู้จะเสร็จเมื่อไหร่”

ท้องฟ้าค่อยๆมืดลง...

ค่ำคืนนี้ หลินโม่ข่มตานอนไม่หลับ เขาเฝ้าหน้าจอ รีเฟรชหน้าเว็บซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภาวนาให้กระทู้นรกนั่นหายไปสักที

กว่ากระทู้ปักหมุดนั้นจะปลิว ก็ปาเข้าไปเกือบรุ่งสาง

แต่ความเสียหายได้เกิดขึ้นแล้ว...

ข่าวฉาวแพร่สะพัดไปไกลจนติดเทรนด์ฮอตในโซเชียลมีเดีย ชาวเน็ตวิจารณ์กันอย่างสนุกปาก

มหาวิทยาลัยชิงหลิงเป็นสถาบันเก่าแก่อายุร้อยปี มีชื่อเสียงดีงามมาตลอด

พอมาเกิดเรื่องอื้อฉาวคาวโลกีย์แบบนี้ ผู้บริหารระดับสูงย่อมโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

เช้าวันรุ่งขึ้น

หลินโม่และหูจุ้ยเซียงถูกเรียกพบตามคาด

ผลการตัดสินออกมาแบบไม่ต้องลุ้น... ไล่ออก!

และพ่วงท้ายด้วยการขึ้นบัญชีดำ ห้ามทำงานในวงการการศึกษาตลอดชีพ!

[ติ๊ง! โฮสต์บงการอยู่เบื้องหลัง ทำให้ตัวเอก ‘หลินโม่’ ถูกไล่ออก ได้รับแต้มวายร้าย 2,400 แต้ม, ออร่าตัวเอกของหลินโม่ -120, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +120!]

หลินโม่และหูจุ้ยเซียงเถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว เพราะหลักฐานมันคาตา และผลกระทบต่อชื่อเสียงสถาบันรุนแรงเกินเยียวยา

ทั้งสองเดินคอตกออกจากห้องประชุม

“ทั้งหมดเป็นความผิดของคุณ! จะรีบร้อนอะไรนักหนา! เห็นไหมล่ะ พังหมดแล้ว! ชีวิตที่เหลือของฉันจะทำยังไง?!” หูจุ้ยเซียงระเบิดอารมณ์ใส่ทันที

สำหรับเธอ ความเสียหายครั้งนี้รุนแรงกว่าหลินโม่มาก

เธอเป็นถึงรองอธิการบดี อายุเพิ่งจะ 35 อนาคตกำลังรุ่งโรจน์ แต่วูบเดียวพังทลายไม่เหลือชิ้นดี แถมยังพลอยทำให้คนในตระกูลที่ทำงานในวงการการศึกษาต้องมัวหมองไปด้วย

หลินโม่ที่เพิ่งจะวาดฝันถึงอนาคตอันสดใสเมื่อวาน วันนี้กลับต้องมาเจอทางตัน อารมณ์ก็ย่ำแย่พอกัน พอโดนด่าซ้ำเติม ความอดทนก็ขาดผึง

“ตบมือข้างเดียวมันไม่ดังหรอก! ใครใช้ให้คุณตกลงล่ะ? ทีตอนนี้มาโทษผม ตอนทำทำไมไม่คิด!” เขาตะคอกกลับ

หูจุ้ยเซียงชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางเกรี้ยวกราดของเขา

ตอนนี้เธอหมดอนาคตแล้ว ถ้าต้องเสีย ‘แฟนหนุ่ม’ คนนี้ไปอีก ชีวิตคงมืดมนอนธการ

คิดได้ดังนั้น เธอจึงพยายามระงับอารมณ์โกรธ แล้วเปลี่ยนมาใช้น้ำเสียงอ่อนหวาน

“โอเคๆ ฉันผิดเองที่ใจร้อน... แต่เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว โกรธกันไปก็ไม่มีประโยชน์ ช่างมันเถอะ ไม่ได้ทำงานในวงการศึกษาก็ไม่เห็นเป็นไร”

เธอพยายามปลอบใจและวางแผนอนาคต

“ฝีมือเปียโนระดับเราสองคน ไปเปิดโรงเรียนสอนพิเศษส่วนตัวก็ได้ รับรองรวยเละ ไม่อดตายหรอก”

หลินโม่นิ่งเงียบไม่ตอบ

หูจุ้ยเซียงมองเขาด้วยสายตาหวานซึ้ง ควงแขนเขาแน่น ออเซาะเสียงอ่อนเสียงหวาน

“ฉันมอบสิ่งล้ำค่าที่สุดของผู้หญิงให้คุณไปแล้วนะ... คุณต้องรับผิดชอบ ห้ามทิ้งฉันเด็ดขาด ต้องดูแลฉันไปตลอดชีวิตนะรู้ไหม?”

น้ำเสียงนั้นช่างออดอ้อน... แต่สำหรับหลินโม่ พอหันไปเห็นใบหน้าอันอัปลักษณ์ของหูจุ้ยเซียงแล้ว... เขารู้สึกปวดตาจนอยากจะควักลูกตาทิ้ง

ความขยะแขยงพุ่งขึ้นมาจนทนไม่ไหว เขาสะบัดมือเธอทิ้งอย่างแรง แล้วตะโกนใส่หน้าด้วยความรังเกียจ

“ยัยอัปลักษณ์! เลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว! คิดว่าตัวเองมีค่ามากนักเหรอ? ฉันเองก็เพิ่งเสียซิงเหมือนกันเว้ย! เราหายกัน! ต่อไปนี้ทางใครทางมัน อย่ามายุ่งกับฉันอีก!”

ตอนแรกที่ยอมทำดีด้วยเพราะหวังผลประโยชน์เรื่องงานสอน แต่ตอนนี้โดนไล่ออกกันหมดแล้ว หูจุ้ยเซียงก็หมดประโยชน์ จะต้องมาทนฝืนใจคบกับตัวน่าเกลียดแบบนี้ไปเพื่ออะไร?

อีกอย่าง เขามีระบบ ถึงจะไม่ได้เป็นอาจารย์มหาลัย แต่โลกภายนอกกว้างใหญ่ไพศาล ยังมีที่ให้เขาไปผงาดอีกมาก

ไม่นานหรอก เขาต้องสร้างชื่อเสียงได้แน่

ถึงตอนนั้นสาวสวยระดับเทพธิดามีให้เลือกเป็นกระบุง เรื่องอะไรต้องมาจมปลักอยู่กับยัยป้าหน้าผีอย่างหูจุ้ยเซียง? ประสาท!

“หลินโม่! ฉันให้โอกาสคุณเรียบเรียงคำพูดใหม่... พูดอีกทีซิ?” หูจุ้ยเซียงของขึ้น แววตาเปลี่ยนเป็นเย็นชาอำมหิต

หลินโม่รู้สึกผิดนิดหน่อยที่พูดแรง แต่ความขยะแขยงที่มีต่อหูจุ้ยเซียงมันกลบความรู้สึกผิดไปจนหมดสิ้น เขาตัดสินใจเด็ดขาดที่จะตัดสัมพันธ์ จึงประกาศก้องอย่างไม่ไว้หน้า

“งั้นฟังให้ชัดๆนะ! ต่อให้ต้องไปเป็นขันทีฉันก็ไม่มีวันเอาคนอย่างเธอทำเมียหรอก! ชัดเจนพอไหม?!”

“แก! แก! ฝากไว้ก่อนเถอะ!” หูจุ้ยเซียงโกรธจนหน้าบิดเบี้ยวแทบดูไม่ได้ เธอชี้หน้าคาดโทษแล้วเดินกระแทกเท้าจากไป

หลินโม่ถอนหายใจโล่งอก

ดูทรงแล้วหูจุ้ยเซียงคงไม่ยอมจบง่ายๆแน่ แต่ช่างปะไร เขาคนเดียวล้มคนได้เป็นสิบ ต้องกลัวอะไรอีก?

หลินโม่หันกลับไปมองตึกคณะบริหารธุรกิจเป็นครั้งสุดท้ายด้วยความอาลัยอาวรณ์

เดิมทีตั้งใจจะมาสอยหลิวเยว่ ฉิวเฉียนเว่ย หรือจี้สุ่ยเหยา... แต่ตอนนี้จบเห่หมดแล้ว ขืนอยู่ต่อก็มีแต่คนรุมประณาม

แต่ช่างเถอะ... ผู้หญิงสวยๆในโลกนี้มีอีกเยอะ คนเก่งอย่างเขาไม่กลัวว่าจะหาไม่ได้หรอก

...

ณ ห้องเรียนคณะบริหารธุรกิจ

อาจารย์หน้าห้องกำลังบรรยายอย่างออกรส แต่หวังฮ่าวหรานไม่ได้สนใจฟัง เขาเอาแต่นั่งเช็กข้อความแจ้งเตือนจากระบบ

หลินโม่มี ‘ระบบยอดครู’ หวังฮ่าวหรานเคยคิดว่าถ้าทำให้หลินโม่โดนไล่ออกจนเป็นครูไม่ได้ มันก็น่าจะสูญเสียสถานะตัวเอกไป

แต่ดูเหมือนเขาจะคิดตื้นเกินไป

ระบบของหลินโม่ยังทำงานอยู่... ถ้าปล่อยให้มันออกไปจากมหาวิทยาลัยชิงหลิง ไม่รู้ว่าจะไปโผล่ที่ไหน

มือของหวังฮ่าวหรานเอื้อมไปได้ไม่ไกลขนาดนั้น

ถ้าหลินโม่หลุดรอดไปได้แบบไร้พันธนาการก็คงเหมือนเสือติดปีก ใช้ชีวิตโกงๆก้าวสู่จุดสูงสุดของชีวิตตามสูตรสำเร็จนิยาย

และระหว่างทาง... ไม่รู้ว่าจะมีนางเอกกี่คนที่ต้องตกเป็นเหยื่อ

นางเอกน่ารักๆพวกนั้น จะปล่อยให้ตัวเอกรังแกได้ยังไง?

และที่สำคัญ ระบบของหลินโม่ยังมีศักยภาพในการอัปเกรดพลังต่อสู้ ถ้าปล่อยให้ฟาร์มเวลจนเก่งกล้า แล้วมันกลับมาแก้แค้นทีหลัง... งานจะงอกเอาได้

แน่นอนว่าพลังจากระบบของหลินโม่มีขีดจำกัด สู้กำลังภายในของเขาไม่ได้หรอก

เพราะระบบเน้นอัปเกรดร่างกายทางกายภาพ ซึ่งติดขีดจำกัดของมนุษย์ ต่างจากลมปราณอันเหนือธรรมชาติ

แต่กันไว้ดีกว่าแก้... จะปล่อยให้หลินโม่จากไปแบบสบายๆไม่ได้

ต้องจัด ‘ของขวัญอำลา’ ชุดใหญ่ให้สักหน่อย อย่างน้อยก็ต้องถอนทุนคืน เอาแต้มวายร้ายกับแต้มออร่าที่เสียไปกลับมาให้คุ้ม

คิดได้ดังนั้น หวังฮ่าวหรานก็รีบส่งข้อความหาเจียงเกาเสวียนทันที

*****