บทที่ 524 เทพธิดาตัวจริงกับเทพธิดาตัวปลอม

หลังจากตกลงกันได้ หลินโม่กับหูจุ้ยเซียงก็พากันเดินไปที่โรงอาหารบุคลากร

แต่หลินโม่ไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่า ทุกการกระทำและทุกบทสนทนาระหว่างเขากับหูจุ้ยเซียงถูกใครบางคนจับตาดูอยู่อย่างใกล้ชิด

ณ ระเบียงชั้น 5 ตึกคณะบริหารธุรกิจ

หวังฮ่าวหรานละสายตาจากหลินโม่

เดิมทีเขาวางแผนจะใช้เทคนิคการแฮกปลอมแปลงข้อความนัดหลินโม่กับหูจุ้ยเซียงไปที่เดียวกันในคืนนี้เพื่อดำเนินแผนการ

แต่ในเมื่อทั้งคู่ชวนกันไปกินข้าวเองแบบนี้ ก็ประหยัดเวลาเขาไปได้เยอะ

ปัญหาคือ... ตามปกติแล้ว นักศึกษาห้ามเข้าโรงอาหารบุคลากร

แต่เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อยมากสำหรับเขา

หวังฮ่าวหรานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ส่งข้อความหาฉิวเฉียนเว่ย จี้สุ่ยเหยา และหลิวเยว่

พวกเธอทั้งสามคนเป็นศาสตราจารย์ การจะพา ‘นักศึกษา’ สักคนเข้าไปกินข้าวด้วยย่อมไม่มีใครกล้าห้าม

และเหตุผลที่เขาเรียกมาทั้งสามคนก็เพื่อป้องกันขี้ปากชาวบ้าน

ถ้าเขาไปกับคนใดคนหนึ่งแค่สองต่อสอง อาจตกเป็นเป้าสายตาและถูกนินทาว่ามีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง

แต่ถ้าไปพร้อมกันสี่คน โดยมีศาสตราจารย์เทพธิดาถึงสามคนรุมล้อม...

ต่อให้เป็นคนช่างมโนแค่ไหน ก็คงไม่กล้าคิดเตลิดไปไกลว่าเขามีซัมติงกับพวกเธอ ‘ทั้งสามคน’ หรอกจริงไหม?

ทันทีที่ได้รับข้อความ ทั้งสามสาวก็รีบแจ้นมาหาหวังฮ่าวหราน

ตอนแรกต่างคนต่างนึกว่าตัวเองได้รับเชิญเป็นพิเศษแค่คนเดียว แต่พอมาเจอหน้ากันครบองค์ประชุมก็อดรู้สึกเซ็งนิดๆไม่ได้

“ไปกันเถอะครับ รีบพาผมไปเปิดหูเปิดตาที่โรงอาหารบุคลากรหน่อย ผมยังไม่เคยไปกินที่นั่นเลย” หวังฮ่าวหรานเร่ง

สามสาวรู้สึกแปลกใจที่จู่ๆเขาก็นึกครึ้มอยากกินข้าวในโรงอาหารอาจารย์ แต่ก็ยอมตามใจเขาแต่โดยดี

เมื่อมีสามเทพธิดาเดินนำทาง หวังฮ่าวหรานก็ผ่านด่านเข้าไปในโรงอาหารได้อย่างฉลุย

โรงอาหารนักศึกษามีอยู่หลายแห่งกระจายไปตามหอพัก แต่โรงอาหารบุคลากรมีเพียงแห่งเดียว ดังนั้นหลินโม่กับหูจุ้ยเซียงต้องอยู่ที่นี่แน่นอน

บรรยากาศภายในโรงอาหารค่อนข้างเงียบสงบ มีอาจารย์นั่งทานข้าวอยู่เพียงไม่กี่สิบคน

หวังฮ่าวหรานกวาดตามองแวบเดียวก็เจอเป้าหมาย

และแน่นอน... การปรากฏตัวของกลุ่มหวังฮ่าวหรานดึงดูดสายตาของทุกคนในโรงอาหารได้เป็นอย่างดี

หนุ่มหล่อขั้นเทพเดินเคียงคู่มากับสามศาสตราจารย์เทพธิดา... จะไม่ให้มองได้ยังไงไหว?

หนึ่งในสายตาเหล่านั้นเป็นของหลินโม่

หลินโม่รู้จักแค่หลิวเยว่คนเดียว ไม่เคยเห็นหน้าฉิวเฉียนเว่ยและจี้สุ่ยเหยามาก่อน แต่เมื่อเห็นท่าทางสนิทสนมเดินเกาะแขนกันมาของพวกเธอ ก็พอเดาได้ว่าอีกสองสาวคงเป็นน้องสาวของหลิวเยว่ตามข่าวลือ

ภาพสามเทพธิดาเดินเรียงหน้ากระดานเข้ามาทำเอาหลินโม่ตะลึงตาค้าง

แต่พอสายตาเหลือบไปเห็น ‘ไอ้ตัวแถม’ อย่างหวังฮ่าวหรานที่เดินปะปนอยู่ในกลุ่มนั้น... ความรู้สึกไม่สบอารมณ์ก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที

‘ทำไมคนที่ได้ยืนเคียงข้างเทพธิดาเหล่านั้นถึงไม่ใช่ฉัน?!’

[ติ๊ง! โฮสต์ทำให้จิตใจของตัวเอก ‘หลินโม่’ ได้รับการกระทบกระเทือน ได้รับแต้มวายร้าย 800 แต้ม, ออร่าตัวเอกของหลินโม่ -40, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +40!]

หวังฮ่าวหรานยิ้มมุมปากเมื่อได้รับข้อความแจ้งเตือน เขาเดินไปตักอาหารพร้อมกับสามสาว

หลังจากได้อาหารมาแล้ว เขาก็ทำทีเดินหาโต๊ะว่าง และจงใจเดินเฉียดผ่านโต๊ะของหลินโม่กับหูจุ้ยเซียง

ในจังหวะที่เดินสวนกันนั้นเอง...

หวังฮ่าวหรานแอบดีด ‘ผงวิเศษ’ ลงไปในจานข้าวของหลินโม่อย่างแนบเนียนไร้ร่องรอย

จากนั้นเขาก็เลือกนั่งลงที่โต๊ะข้างๆหลินโม่

ฉิวเฉียนเว่ย จี้สุ่ยเหยา และหลิวเยว่ก็เดินตามมานั่งลงร่วมโต๊ะอย่างพร้อมเพรียงราวกับภรรยาที่เชื่อฟังสามี

“อ้าว ผู้ช่วยหลิน บังเอิญจังเลยนะ” หวังฮ่าวหรานแกล้งทักทายด้วยรอยยิ้มจอมปลอม ก่อนจะเบนสายตาไปที่หูจุ้ยเซียง “ท่านนี้... แฟนอาจารย์เหรอครับ?”

หลินโม่ไม่อยากเสวนากับหวังฮ่าวหราน แต่เจอคำถามนี้เข้าไป เลยต้องรีบแก้ตัวพัลวัน

“อย่าเข้าใจผิดสิ! เราเป็นแค่เพื่อนกันเฉยๆ”

ประโยคนี้เขาไม่ได้พูดให้หวังฮ่าวหรานฟัง แต่จงใจพูดให้หลิวเยว่และอีกสองสาวได้ยินเพื่อประกาศสถานะความโสดของตัวเอง

หารู้ไม่ว่า... สามสาวไม่ได้สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย แทบไม่ได้ปรายตามองด้วยซ้ำ

หลินโม่จะมีแฟนหรือไม่มี... มันเกี่ยวอะไรกับพวกเธอ?

หูจุ้ยเซียงได้ยินคำปฏิเสธก็หน้าสลดลงเล็กน้อย แต่ก็เถียงไม่ออก เพราะสถานะตอนนี้มันเป็นแค่เพื่อนกันจริงๆ

หวังฮ่าวหรานเลิกสนใจหลินโม่ คีบบรอกโคลีเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆรอชมละครฉากเด็ด

แต่ทางฝั่งหลินโม่กลับเอาแต่แอบชำเลืองมองมาที่โต๊ะหวังฮ่าวหรานบ่อยๆ โดยเฉพาะการจับจ้องไปที่สามสาวงาม

“นายชอบกินอันนี้เหรอ? เอาของฉันไปด้วยสิ”

ฉิวเฉียนเว่ยเห็นในจานของหวังฮ่าวหรานมีบรอกโคลีน้อย จึงคีบจากจานตัวเองใส่ให้เขา

“ขอบคุณครับศาสตราจารย์ฉิว” หวังฮ่าวหรานขยิบตาให้แล้วตอบเสียงสุภาพ

ฉิวเฉียนเว่ยอมยิ้มขำๆ รู้สึกไม่ชินที่ต้องมาเล่นบทอาจารย์กับศิษย์แบบนี้ แต่ก็เข้าใจสถานการณ์

“ไม่เป็นไรนักศึกษาหวัง ทานเยอะๆนะ” เธอยิ้มหวานหยดย้อย

[ติ๊ง! โฮสต์ทำให้จิตใจของหลินโม่ได้รับการกระทบกระเทือน ได้รับแต้มวายร้าย 800 แต้ม, ออร่าตัวเอกของหลินโม่ -40, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +40!]

หลิวเยว่เห็นน้องสาวทำคะแนนก็อยากเอาบ้าง แต่ในจานเธอไม่มีบรอกโคลีเลย

เธอไม่พูดพร่ำทำเพลง ลุกขึ้นหยิบจานข้าวของหวังฮ่าวหรานเดินไปที่จุดตักอาหาร แล้วกลับมาพร้อมบรอกโคลีพูนจาน

“นักศึกษาหวัง ในเมื่อชอบก็กินให้เต็มที่เลยนะ” หลิวเยว่พูดด้วยน้ำเสียงมาดนิ่งสไตล์สาวมั่น

“ขอบคุณครับศาสตราจารย์หลิว” หวังฮ่าวหรานตอบรับอย่างนอบน้อม

[ติ๊ง! โฮสต์ทำให้จิตใจของหลินโม่ได้รับการกระทบกระเทือน ได้รับแต้มวายร้าย 800 แต้ม, ออร่าตัวเอกของหลินโม่ -40, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +40!]

จี้สุ่ยเหยาที่นั่งวางมาดขรึมอยู่ เห็นพี่น้องทำคะแนนกันใหญ่ก็เริ่มร้อนรน คิดว่าตัวเองควรทำอะไรบ้าง

เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยเสียงนุ่ม

“หิวน้ำไหม? เดี๋ยวฉันไปเอามาให้”

[ติ๊ง! โฮสต์ทำให้จิตใจของหลินโม่ได้รับการกระทบกระเทือน ได้รับแต้มวายร้าย 800 แต้ม, ออร่าตัวเอกของหลินโม่ -40, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +40!]

สิ้นเสียงจี้สุ่ยเหยา ฉิวเฉียนเว่ยกับหลิวเยว่หันขวับมามองด้วยความสงสัย

หลิวเยว่คุยกับฉิวเฉียนเว่ยรู้เรื่องแล้ว ฉิวเฉียนเว่ยยอมรับเธอในฐานะ ‘น้องสาว’ อีกคน

แต่จี้สุ่ยเหยาล่ะ? เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้?

เจอสายตาจับผิดของพี่สาวน้องสาว จี้สุ่ยเหยาหน้าแดงก่ำ รีบแก้ตัวตะกุกตะกัก

“ฉะ... ฉันหมายถึงทุกคนคงหิวน้ำกันแล้ว เดี๋ยวฉันไปซื้อมาเผื่อทุกคนเอง”

พูดจบเธอก็รีบลุกหนีออกจากสถานการณ์น่าอึดอัดตรงนั้น ไปกดน้ำจากตู้ขายอัตโนมัติมาสี่ขวด สูดหายใจลึกรวบรวมสติ แล้วเดินกลับมานั่งที่เดิม

หลินโม่ที่แอบมองอยู่ ตอนแรกก็อิจฉาตาร้อนผ่าว แต่พอดูไปสักพักเขาก็เริ่มปลง

ถ้ามีแค่คนใดคนหนึ่งทำดีกับหวังฮ่าวหรานเป็นพิเศษ มันก็น่าคิด

แต่นี่เล่นเอาใจกันทั้งสามคนแบบนี้... คงเป็นไปไม่ได้ที่จะมีความสัมพันธ์เชิงชู้สาว

หลินโม่สรุปเอาเองว่าหวังฮ่าวหรานคงเป็นญาติผู้น้องหรือหลานชายของพวกเธอแน่ๆ

“หลินโม่... กินข้าวกับฉันแท้ๆ ทำไมเอาแต่มองไปทางอื่นล่ะ?” หูจุ้ยเซียงเห็นเขาเอาแต่เหม่อมองโต๊ะข้างๆ จึงตัดพ้อด้วยเสียงหวาน

หลินโม่อยากจะสวนกลับใจจะขาดว่า ‘ก็มองเทพธิดาน่ะสิ ใครจะไปอยากมองป้า! มองป้าแล้วกินข้าวไม่ลงโว้ย!’

แต่ปากทำได้แค่พูด “ขอโทษครับ” แล้วจำใจละสายตาจากโต๊ะข้างๆ หันกลับมามองหน้าหูจุ้ยเซียง

วินาทีที่สายตาปะทะใบหน้าของหูจุ้ยเซียง... หลินโม่ถึงกับตะลึงงัน

ใบหน้าอันอัปลักษณ์ที่เขาเคยรังเกียจ... ตอนนี้กลับดูงดงามไร้ที่ติ

เครื่องหน้าจิ้มลิ้มผิวพรรณขาวเนียนละเอียด... นี่มันเทพธิดาชัดๆ!

หลินโม่ขยี้ตาแรงๆ นึกว่าตัวเองตาฝาด แล้วเพ่งมองใหม่อีกครั้ง

ภาพตรงหน้ายังคงเดิม... หูจุ้ยเซียงคือเทพธิดาผู้เลอโฉมที่มีใบหน้างดงามสมกับน้ำเสียงอันไพเราะของเธอ

สวยระดับนี้... กินขาดสามสาวโต๊ะข้างๆขาดลอย!

เดี๋ยวนะ... พอลองหันไปมองสามสาวโต๊ะข้างๆอีกที...

‘เฮ้ย! เทพธิดาที่ไหนกัน! นั่นมันยัยเพิ้งสามคนชัดๆ!’

นี่มันเกิดอะไรขึ้น?!

ความสับสนงุนงงเข้าจู่โจมสมองของหลินโม่

แต่ยังไม่ทันได้หาคำตอบ ความรู้สึกบางอย่างที่รุนแรงและดิบเถื่อนก็ปะทุขึ้นมาจากเบื้องล่าง

มันรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ... รุนแรงขึ้น... จนแทบจะระเบิด

ใบหน้าของหลินโม่แดงก่ำ ลมหายใจหอบถี่ สายตาจับจ้องไปที่ ‘เทพธิดา’ หูจุ้ยเซียงด้วยความหื่นกระหายอย่างปิดไม่มิด

*****