บทที่ 498 ความเห็นแก่ตัว

คำทำนายแบบเดียวกันนี้เคยเกิดขึ้นกับตั้นไท่เหยาเยว่มาแล้ว

ตอนนั้นฉินฟานดีใจจนเนื้อเต้น หลงคิดเข้าข้างตัวเองว่า "ข่าวดี" ที่ว่าจะต้องเป็นเรื่องระหว่างเขากับเธอแน่ๆ

แต่หลังจากโดนความจริงตอกหน้าหงายมาแล้วรอบหนึ่ง ฉินฟานก็เริ่มรู้จักเจียมเนื้อเจียมตัวขึ้นบ้าง

คราวนี้พอมู่หนานจือมีสัญญาณแบบเดียวกัน ฉินฟานจึงไม่กล้าคิดเข้าข้างตัวเองอีก เขารู้ดีว่ามู่หนานจือเป็นคนรักสงบ จิตใจแน่วแน่ นอกจากเรื่องฮวงจุ้ยแล้ว เธอแทบไม่สนใจเรื่องทางโลกอื่นๆเลย

โดยเฉพาะเรื่องรักๆใคร่ๆของหนุ่มสาว

ตอนที่เขาสอนวิชาให้เธอ เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่าความรู้สึกที่เธอมีต่อเขาคือความเคารพในฐานะอาจารย์เท่านั้น ไม่มีอย่างอื่นเจือปน

เช่นนั้นแล้วเนื้อคู่ของมู่หนานจือจะมาเกี่ยวข้องอะไรกับเขาได้?

พอคิดได้แบบนี้ ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวฉินฟานคือ... ต้องขัดขวาง!

อย่าให้มู่หนานจือมีความรักจะดีกว่า

ลูกศิษย์คนนี้มีพรสวรรค์ด้านฮวงจุ้ยสูงส่งหาตัวจับยาก แม้แต่ตัวเขาเองยังยอมรับว่าเรื่องฮวงจุ้ยเขาสู้มู่หนานจือในตอนนี้ไม่ได้แล้ว

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ควรจะสนับสนุนให้เธอมุ่งมั่นศึกษาศาสตร์ฮวงจุ้ยต่อไป ไม่ควรปล่อยให้ความรักมาฉุดรั้งให้เสียสมาธิ

แบบนี้สิถึงจะเรียกว่าหวังดีกับศิษย์จริงๆ... ใช่ไหมล่ะ?

ฉินฟานใช้สถานะ "อาจารย์ผู้หวังดี" มาเป็นข้ออ้างหลอกตัวเอง

แต่ลึกๆในจิตใต้สำนึก... เขาแค่ไม่อยากเห็นมู่หนานจือไปเป็นของคนอื่นก็เท่านั้น

ถ้าผู้ชายในคำทำนายเป็นตนเอง เขาคงรีบอ้าแขนรับด้วยความยินดีปรีดาไปแล้ว

เพียงแต่... ฉินฟานไม่กล้ายอมรับความเห็นแก่ตัวของตัวเองตรงๆ

"หนานจือ อาจารย์ลองทำนายชะตาให้เธอแล้ว ช่วงนี้เธอจะมีเคราะห์หนัก ทางที่ดีควรรีบออกจากชิงหลิงโดยเร็วที่สุด"

ฉินฟานตีหน้าเคร่งขรึม ทำลายความเงียบขึ้นมา

ในคำทำนายบอกว่าเนื้อคู่ของมู่หนานจือจะปรากฏตัวที่ชิงหลิง

ถ้าไล่มู่หนานจือออกจากชิงหลิงได้ ก็เท่ากับตัดไฟแต่ต้นลม

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงต้องโกหกคำโต

มู่หนานจือที่กำลังเคี้ยวขนมอย่างเหม่อลอยชะงักกึก เงยหน้าขึ้นมองฉินฟานด้วยแววตาตื่นตระหนก

คำว่า 'เคราะห์หนัก' กระทบใจเธออย่างจัง

"อาจารย์คะ เคราะห์หนักที่ว่า... คือเรื่องที่เกิดขึ้นไปแล้วหรือยังไม่เกิดขึ้น?" มู่หนานจือถามกลับโดยสัญชาตญาณ

ฉินฟานแปลกใจ จากคำถามนี้ เขาเดาได้ทันทีว่าต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับมู่หนานจือแน่ๆ

มิน่าล่ะ เธอถึงได้ดูหม่นหมองขนาดนี้

"ย่อมต้องเป็นเรื่องที่ยังไม่เกิด" ฉินฟานตอบ

วิชาทำนายชะตาของเขาสามารถดูได้ทั้งอดีตและอนาคต

การดูอดีตคือการย้อนรอย ส่วนดูอนาคตคือการทำนายล่วงหน้า ซึ่งการย้อนรอยนั้นยากกว่าหลายเท่า

แต่อดีตเป็นสิ่งที่แก้ไขไม่ได้ รู้ไปก็เท่านั้น ถ้าไม่จำเป็นจริงๆฉินฟานก็ไม่ค่อยดูอดีตให้ใคร

เหตุผลหลักก็คือ การทำนายชะตาคือการแอบดูลิขิตสวรรค์ การเปิดเผยความลับสวรรค์ย่อมนำมาซึ่งเคราะห์กรรม หรืออาจถึงขั้นโดนสวรรค์ลงโทษ

คนดวงซวยที่ริอาจเรียนวิชาพวกนี้ ทำนายชะตาให้คนอื่นไม่กี่ทีอาจจะอายุสั้นตายก่อนวัยอันควร

คนดวงแข็งอาจจะไม่ถึงตาย แต่ก็ไม่ควรทำนายชะตาพร่ำเพรื่อ

อย่างเทียนจีจื่อลูกศิษย์อีกคนของเขา ถือว่าเป็นคนดวงแข็งและวาสนาดีมาก แต่ตอนฝึกวิชาใหม่ๆดันลองของทำนายเรื่องบางอย่าง ผลคือหน้าตาดีๆกลายเป็นหน้าผีสิวเขรอะน่าเกลียดน่ากลัวไปตลอดชีวิต

ฉินฟานรู้ซึ้งถึงผลกระทบดี จึงไม่ค่อยใช้วิชานี้พร่ำเพรื่อ จะใช้ก็ต่อเมื่อมีเหตุจำเป็นหรือสังหรณ์ใจจริงๆเท่านั้น

และการทำนายปกติก็บอกได้แค่คร่าวๆ ไม่ลงลึกถึงรายละเอียด

ถ้าอยากรู้ลึกรู้จริง ต้องใช้วิชาต้องห้ามบางอย่าง ถึงจะเห็นภาพอดีตหรืออนาคตได้ชัดเจน แต่วิชาต้องห้ามพวกนี้แลกมาด้วยการสูญเสียอายุขัยและโชควาสนาอย่างมหาศาล

ซึ่งมันเท่ากับหาเรื่องตายชัดๆ ฉินฟานไม่มีวันใช้เด็ดขาด

พอมู่หนานจือได้ยินคำอธิบาย แววตาของเธอก็ยิ่งเคร่งเครียด

แค่นี้ชีวิตเธอยังบัดซบไม่พออีกเหรอ? ยังจะมีเคราะห์ซ้ำกรรมซัดอีก?

หรือว่า... เธอจะต้องเจอเรื่องแบบนั้น... อีกรอบ?

เหตุการณ์เมื่อวานยังตามหลอกหลอน ชัดเจนในความทรงจำ

แต่พอลองคิดดูอีกที... เธอก็เสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว จะมีอะไรน่ากลัวไปกว่านี้อีก?

แถมเธอยังมีภารกิจล้างแค้นเส้าหว่านหว่านที่ต้องสะสาง

จะให้หนีกลับไปง่ายๆได้ยังไง?

อีกอย่าง คำทำนายก็แค่การคาดเดา ไม่ใช่ว่าจะต้องเกิดขึ้นจริงเสมอไป

ในเมื่อรู้ล่วงหน้าแล้ว ขอแค่ระวังตัวให้ดี เธอก็น่าจะหลีกเลี่ยงเคราะห์กรรมนั้นได้

คิดได้ดังนั้น ความแค้นที่มีต่อศิษย์พี่เทียนจีจื่อก็ปะทุขึ้นมาอีกระลอก

ถ้าตอนนั้นเทียนจีจื่อบอกความจริงให้ชัดเจน ต่อให้เธอมาชิงหลิง เธอก็คงระวังตัวแจ ไม่พลาดท่าเจอกับฝันร้ายแบบนั้นแน่ๆ

"ฉันยังมีธุระต้องจัดการ ยังกลับไม่ได้ค่ะ ขอบคุณอาจารย์ที่เป็นห่วงนะคะ ฉันจะระวังตัว" มู่หนานจือตอบหลังจากไตร่ตรองดีแล้ว

เธอจงใจไม่พูดถึงเรื่องที่เทียนจีจื่อฝากมาทักทายฉินฟานแม้แต่คำเดียว

"หนานจือ ไม่ได้นะ เธอ..." ฉินฟานพยายามจะกล่อมให้เธอเปลี่ยนใจ

แต่ยังพูดไม่ทันจบ เสียงใครบางคนก็แทรกขึ้นมา

"ฉินฟาน?"

เจ้าของเสียงคือเปี่ยนซูเหวิน

ฉินฟานชะงัก ขยับหมวกขึ้นเล็กน้อย เงยหน้ามองต้นเสียง พบหญิงสาวไม่คุ้นหน้า

เพราะหมวกที่กดต่ำบดบังทัศนวิสัย บวกกับความสนใจของเขาอยู่ที่มู่หนานจือ ทำให้เพิ่งจะเห็นหน้าผู้หญิงข้างๆชัดๆก็ตอนนี้

ความงามระดับเทพธิดาของเธอทำให้ดวงตาของฉินฟานเป็นประกายวูบหนึ่ง

แต่เพียงเสี้ยววินาที ประกายนั้นก็ดับวูบลง

ฉินฟานรู้สึกหนาวๆร้อนๆ รีบกดหมวกปิดหน้า กลัวผู้หญิงคนนี้จะจำหน้าเขาได้

เขาไม่เคยเจอเธอมาก่อน แต่เธอกลับรู้จักเขา แสดงว่าเธอรู้จักเขาฝ่ายเดียว

แต่ดูเหมือนปฏิกิริยาของฉินฟานจะช้าเกินไป

"เป็นนายจริงๆด้วย" วินาทีที่ฉินฟานเงยหน้า เปี่ยนซูเหวินก็มั่นใจแล้วว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

ผู้ชายคนนี้ก็คืออาจารย์ของพี่ใหญ่... ไอ้โรคจิตที่เรียกชื่อพี่ใหญ่ตอนทำเรื่องบัดสีนั่นเอง!

"คุณจำคนผิดแล้ว" ฉินฟานพยายามแถ

แต่คำแก้ตัวนี้ฟังดูไร้น้ำหนักสิ้นดี

"จะจำผิดได้ไง ตอนนี้นายดังระเบิดระเบ้อ ใครๆเขาก็รู้จักทั้งนั้น" เปี่ยนซูเหวินเหน็บแนม

ฉินฟานอยากจะแทรกแผ่นดินหนี แต่ก็ยังหน้าด้านเถียงกลับ "เราไม่เคยมีเรื่องกันมาก่อน จำเป็นต้องพูดจาถากถางกันขนาดนี้เลยเหรอ?"

"ตั้นไท่เหยาเยว่คือพี่ใหญ่ของฉัน" เปี่ยนซูเหวินพูดเรียบๆ

ฉินฟานสะอึก เข้าใจแจ่มแจ้งทันทีว่าทำไมถึงโดนด่า ความละอายใจจุกอกจนพูดไม่ออก เหมือนมีก้อนอะไรมาปิดกั้นลำคอ

"เป็นอาจารย์ประสาอะไร แอบจินตนาการถึงลูกศิษย์แล้วทำเรื่องพรรค์นั้น คนแบบนายเนี่ย..." เปี่ยนซูเหวินแค่นหัวเราะอย่างเย้ยหยัน

*****