บทที่ 490 การ์ดสัมผัสประสบการณ์ปาฏิหาริย์ตัวเอก

"อ๊ากกก!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังกึกก้องแหวกความเงียบของยามราตรี

แต่เพียงเสี้ยววินาที เสียงนั้นก็เงียบหายไปอย่างกะทันหัน

ราวกับว่าต้นเสียงถูกอะไรบางอย่างอุดปากไว้อย่างแน่นหนา

......

[ติ๊ง! โฮสต์บงการเบื้องหลัง ส่งผลให้ตัวเอกหลินหนานสวี่ได้รับความบอบช้ำทั้งทางร่างกายและจิตใจอย่างรุนแรง ได้รับแต้มวายร้าย 2,400 แต้ม, ออร่าตัวเอกของหลินหนานสวี่ -120, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +120!]

[ติ๊ง! ยินดีด้วย ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ทะลุ 16,000 แต้ม ระบบกำลังประมวลผลรางวัล กรุณารอสักครู่]

หวังฮ่าวหรานที่กำลังเดินเล่นกับลู่เหยียนในตลาดกลางคืนใกล้วิทยาลัยศิลปะ ได้รับข้อความแจ้งเตือนจากระบบ มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปนสะใจ

งานแสดงจบลงตอนสี่ทุ่ม ตอนนี้ปาเข้าไปเที่ยงคืนครึ่งแล้ว

ผ่านมาอย่างน้อยสองชั่วโมงครึ่ง... หนักหนาสาหัสเอาการนะเนี่ย

หวังฮ่าวหรานคิดในใจอย่างขบขัน ก่อนจะเปลี่ยนมาตื่นเต้นกับรางวัลใหม่

เผลอแป๊บเดียว ออร่าตัวร้ายพุ่งไปถึงหมื่นหกแล้ว รอบนี้จะได้ของดีอะไรอีกนะ?

[ติ๊ง! การประมวลผลรางวัลเสร็จสิ้น ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับ 'การ์ดสัมผัสประสบการณ์ปาฏิหาริย์ตัวเอก' จำนวน 2 ใบ!]

ไม่นาน ระบบก็ส่งข้อความแจ้งเตือนมา

หวังฮ่าวหรานรีบตรวจสอบรายละเอียดทันทีด้วยความตื่นเต้น

การ์ดสัมผัสประสบการณ์ปาฏิหาริย์ตัวเอก (มูลค่าใบละ 70,000 แต้มวายร้าย) เมื่อเปิดใช้งาน จะสุ่มเหตุการณ์ปาฏิหาริย์ระดับตัวเอกให้เกิดขึ้นกับผู้ใช้หนึ่งครั้ง

หมายเหตุ 1: การ์ด 1 ใบ สามารถใช้งานได้ 1 ครั้ง

หมายเหตุ 2: หลังเปิดใช้งาน เวลาและรูปแบบของปาฏิหาริย์ที่จะเกิดขึ้นเป็นแบบสุ่ม ไม่สามารถกำหนดได้

คำอธิบายสั้นกระชับเข้าใจง่าย หวังฮ่าวหรานอ่านจบก็เข้าใจทันที

เขาไม่ลังเลที่จะสั่งใช้งาน 'การ์ดสัมผัสประสบการณ์ปาฏิหาริย์ตัวเอก' ไปหนึ่งใบ

จากประสบการณ์การอ่านนิยายแนวสุขนิยมมานับไม่ถ้วน หวังฮ่าวหรานรู้ดีว่าปาฏิหาริย์ของตัวเอกมักจะเป็นเรื่องดีๆที่มีแต่ได้กับได้

ถึงจะเป็นตัวร้าย แต่ได้ลองสัมผัสฟีลลิ่งแบบตัวเอกบ้างก็น่าสนุกดี

ติดอยู่นิดเดียวตรงที่เวลาเกิดเหตุการณ์มันสุ่มนี่สิ

หวังว่าคงไม่ต้องรอเป็นปีๆหรอกนะ?

หวังฮ่าวหรานบ่นอุบในใจ

แต่กังวลไปก็เปล่าประโยชน์ เรื่องพวกนี้อยู่เหนือการควบคุม

ทำได้แค่รออย่างใจเย็น ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ

"ดึกมากแล้ว" หวังฮ่าวหรานหยุดเดิน หันไปบอกลู่เหยียนที่เกาะแขนเขาแจ

"จริงด้วยค่ะ" ลู่เหยียนหยิบมือถือขึ้นมาดู แล้วก็ต้องตกใจที่เห็นว่าเป็นเวลาเที่ยงคืนครึ่งแล้ว เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ

เดินเล่นเพลินๆแป๊บเดียวปาเข้าไปดึกดื่นป่านนี้

แต่แล้วเธอก็แอบดีใจลึกๆ ก่อนจะแสร้งทำหน้าเศร้า

"แย่แล้ว ดึกป่านนี้หอพักคงปิดแน่เลย ทำไงดีคะเนี่ย?"

หวังฮ่าวหรานยิ้มอย่างรู้ทัน

ลู่เหยียนเพิ่งเจอมรสุมชีวิตหนักหน่วงจากการเสียพี่ชาย ชีวิตช่างน่าสงสาร การที่เขามาหาทำให้เธออารมณ์ดีขึ้นมาก

หวังฮ่าวหรานเองก็อยากอยู่เป็นเพื่อนเธอให้นานหน่อย เพราะเขาเคยรับปากลู่เฉินไว้ว่าจะดูแลลู่เหยียนให้ดี

หวังฮ่าวหรานมองไปรอบๆ เห็นร้านสะดวกซื้อเปิดอยู่ จึงเดินเข้าไป

ลู่เหยียนพอจะเดาได้ว่าเขาจะไปซื้ออะไร จึงได้แต่ยืนเขินอายรออยู่หน้าร้าน

ไม่นาน หวังฮ่าวหรานก็เดินกลับออกมา

ทว่าในมือกลับว่างเปล่า

ลู่เหยียนมองเขาด้วยสายตาเป็นคำถาม

"ของหมดเกลี้ยงเลย" หวังฮ่าวหรานยักไหล่

ถึงโรงแรมจะมีแจกฟรี แต่มันก็ของเกรดต่ำ เขาไม่ไว้ใจ

ขืนพลาดท่าขึ้นมา เดี๋ยวงานจะเข้าเอาได้

ลู่เหยียนอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้ ดวงตาเป็นประกาย

"ไม่เป็นไรหรอก"

แสงไฟนีออนยามค่ำคืนสาดส่องลงมาที่ใบหน้าของลู่เหยียน ขับเน้นพวงแก้มแดงระเรื่อให้ดูเย้ายวนยิ่งขึ้น

หวังฮ่าวหรานตกใจเล็กน้อย คิดว่าลู่เหยียนใจกล้าขนาดนี้เชียวหรือ

แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าลู่เหยียนไม่ใช่คนมุทะลุ เธอคงคำนวณมาดีแล้วตามหลักวิทยาศาสตร์

แสดงว่าวันนี้... ปลอดภัยหายห่วง

วันรุ่งขึ้น

หวังฮ่าวหรานติดต่อเจียงเกาเสวียน สั่งยุติการพักร้อนทันที

ภารกิจที่มอบหมายให้เจียงเกาเสวียนนั้นเรียบง่ายมาก

นั่นคือ... ห้ามไม่ให้หลินหนานสวี่แต่งหญิงออกมาเพ่นพ่านในที่สาธารณะเด็ดขาด

ส่วนจะใช้วิธีไหน ก็สุดแล้วแต่เจียงเกาเสวียนจะสรรหา ขอแค่ไม่ถึงตายก็พอ

ภารกิจนี้คล้ายกับตอนที่ให้ไปจัดการเซียวเย่ เจียงเกาเสวียนย่อมมีประสบการณ์โชกโชนอยู่แล้ว หวังฮ่าวหรานจึงวางใจ

หลายวันต่อมา

หลินหนานสวี่นอนซมอยู่บนเตียงคนไข้ในโรงพยาบาล

เครื่องสำอางและวิกผมถูกถอดออกหมดแล้ว ชุดฮั่นฝูสวยงามถูกแทนที่ด้วยชุดผู้ป่วย

เทพบุตรแต่งหญิงกลับคืนร่างเป็นชายหนุ่มหน้าตาซูบซีดไร้ชีวิตชีวา

เหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อหลายคืนก่อน เขาไม่กล้าปริปากบอกใคร

เขาเป็นผู้ชายแท้ๆ ดันไปเจอเรื่องพรรค์นั้น จะให้เอาหน้าไปไว้ที่ไหน...

แจ้งความไปก็น่าจะเอาผิดพวกมันได้ แต่เรื่องคงดังกระฉ่อน เผลอๆได้ออกข่าวหน้าหนึ่ง

หลินหนานสวี่มั่นใจเลยว่า ถ้าข่าวดังขึ้นมา เขาคงไม่มีที่ยืนในสังคมอีกต่อไป

หลังจากนอนทำใจอยู่หลายวัน เขาตัดสินใจว่าจะลืมๆมันไปซะ ถือซะว่าเป็นฝันร้ายตื่นหนึ่ง

ตอนนั้นเอง พยาบาลสาวหน้าตาจิ้มลิ้มก็เข้ามาทำแผลให้

หลังจากเหตุการณ์คืนนั้น หนึ่งในกลุ่มชายฉกรรจ์ร่างยักษ์เป็นคนพาเขาส่งโรงพยาบาล โดยอ้างว่าเขาได้รับบาดเจ็บจากอุบัติเหตุ

พยาบาลสาวทำแผลให้อย่างคล่องแคล่ว

ตลอดเวลา หลินหนานสวี่นอนนิ่งไร้อารมณ์

ถึงพยาบาลจะไม่ได้สวยเลิศเลอ แต่ก็น่ารักใช้ได้

อาจเพราะดูหนังอย่างว่ามาเยอะ หลินหนานสวี่จึงมักจะมีจินตนาการวาบหวามกับนางพยาบาลอยู่บ้าง

ตามปกติ ใจเขาต้องเต้นแรงบ้างแล้ว

แต่แปลก... ที่วันนี้หัวใจเขากลับนิ่งสนิท ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

หลินหนานสวี่แปลกใจ แต่ก็คิดว่าคงเป็นเพราะเจ็บแผล เลยไม่มีอารมณ์คิดเรื่องพรรค์นั้น

พยาบาลสาวเดินออกไป

ไม่ถึงนาที ชายร่างยักษ์กล้ามโตก็เดินหิ้วปิ่นโตเข้ามาในห้อง

ตลอดเวลาที่เขานอนโรงพยาบาล ไอ้หมอนี่แหละที่คอยส่งข้าวส่งน้ำทุกมื้อ แถมยังเป็นคนออกค่ารักษาพยาบาลให้ทั้งหมด

แต่หลินหนานสวี่ไม่ได้รู้สึกซาบซึ้งเลยสักนิด

เขาเกลียดขี้หน้ามัน อยากจะฆ่ามันให้ตายคามือ

"ดีขึ้นบ้างไหม?"

ชายร่างยักษ์สวมเสื้อกล้ามโชว์กล้ามแขนเป็นมัดๆ ไว้หนวดเคราเฟิ้มดูน่าเกรงขาม แต่กลับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนโยนจนน่าขนลุก

หลินหนานสวี่กัดฟันแน่น ไม่ยอมตอบ

ชายร่างยักษ์ดูเหมือนจะชินชา ไม่ถือสาหาความ ยิ้มให้แล้วเปิดกล่องข้าวก่อนส่งให้

หลินหนานสวี่ไม่อยากกิน แต่ท้องมันร้องประท้วง

จะทรมานตัวเองไปทำไม...

เขารับกล่องข้าวมา ก้มหน้าก้มตากินอย่างรวดเร็ว

ชายร่างยักษ์เก็บกวาดข้าวของ เตรียมตัวกลับ

แต่ก่อนไป เขาเห็นคราบมันติดอยู่ที่มุมปากของหลินหนานสวี่ จึงดึงทิชชู่มาเช็ดให้อย่างเบามือ

ตอนเช็ด เขาแอบหยิกแก้มหลินหนานสวี่เบาๆ เหมือนที่ผู้ชายชอบหยอกล้อหญิงสาว

ความคับแค้นใจพุ่งพล่านขึ้นในอกหลินหนานสวี่ แต่ในความแค้นนั้น... กลับแฝงความขัดเขินอันแปลกประหลาดไว้บางเบา

ใบหน้าของทั้งสองอยู่ใกล้กันเพียงคืบ

หลินหนานสวี่สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนของบุรุษเพศที่เป่ารดใบหน้า

แก้มที่เคยซีดเซียว... จู่ๆก็แดงระเรื่อขึ้นมา

[ติ๊ง! โฮสต์บงการเบื้องหลัง ส่งผลให้รสนิยมทางเพศของตัวเอกหลินหนานสวี่เริ่มเบี่ยงเบนไปเล็กน้อย ได้รับแต้มวายร้าย 1,000 แต้ม, ออร่าตัวเอกของหลินหนานสวี่ -50, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +50!]

*****