บทที่ 482 ตกหลุมรัก

หน้าหอพักหญิง

หวังฮ่าวหรานยืนจ้องมือถือ คำนวณเวลาในใจ

ผ่านไปประมาณสามสี่นาที รุ่นพี่สาวที่ขึ้นไปตามคนก็วิ่งหน้าตื่นลงมา

"เฉินหลินหลินไปตามพวกมาแล้ว ดูท่าจะไม่ได้มาดีแน่ๆ คุณรีบหนีไปเถอะ!"

รุ่นพี่สาวพูดไปก็เหลียวหลังมองไปด้วย กลัวใครจะมาเห็นว่าเธอแอบมาส่งข่าว

"ขอบคุณที่มาเตือนนะ"

หวังฮ่าวหรานไม่มีทีท่าว่าจะขยับตัวไปไหน เขาเพียงส่งยิ้มพิมพ์ใจให้หญิงสาวตรงหน้า

รอยยิ้มนั้นทำเอารุ่นพี่สาวถึงกับตาพร่า เคลิบเคลิ้มจนแทบจะเป็นลม

"เฉินหลินหลินร้ายกาจมากเลยนะ ขืนอยู่ต่อเดี๋ยวก็โดนรุมหรอก" พอได้สติ เธอก็รีบเตือนอีกครั้ง

"ไม่เป็นไร" หวังฮ่าวหรานส่ายหน้า ยังคงปักหลักรออยู่ที่เดิม

รุ่นพี่สาวเห็นเขาดื้อดึงก็จนปัญญา

เธอกลัวคนของเฉินหลินหลินจะมาเห็นว่าเธอเป็นสาย เลยไม่กล้าอยู่ต่อ รีบปลีกตัวออกห่าง แล้วไปแอบซุ่มดูเหตุการณ์อยู่บนหอพักชั้นล่างๆที่มองเห็นหน้าประตูได้ชัดเจน

ไม่นานนัก

เฉินหลินหลินเดินลงมาจากหอพัก รายล้อมด้วยหญิงสาวรูปร่างบึกบึนราวกับนักกล้าม 8-9 คน

หวังฮ่าวหรานไม่เคยเห็นหน้าเฉินหลินหลินมาก่อน แต่ฟังจากคำบอกเล่าของรุ่นพี่สาว ก็พอเดาได้ไม่ยากว่าสาวสวยที่ยืนอยู่กลางวงล้อมนั่นแหละคือเป้าหมาย

เฉินหลินหลินเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหวังฮ่าวหราน ห่างกันเพียงไม่กี่เมตร

หนึ่งวินาที...

สองวินาที...

สามวินาที...

ไม่มีเสียงแจ้งเตือนใดๆจากระบบ

หวังฮ่าวหรานรู้ทันทีว่า 'ออร่ามหาเสน่ห์ขั้นเทพ' ไม่ทำงาน

ถึงแม้ออร่านี้จะมีโอกาสเกิดกับตัวละครหญิงถึงสองเท่า แต่ครั้งนี้ก็ยังพลาด

วันนี้ดวงคงไม่ค่อยดีเท่าไหร่แฮะ

แต่หวังฮ่าวหรานก็ไม่ได้ผิดหวังอะไรมากนัก

เพราะก่อนหน้านี้ออร่าก็ทำงานไปตั้งสองครั้งแล้ว แถมยังเป็นกับนางเอกตัวจริงทั้งนั้น

แค่นี้ก็กำไรมหาศาลแล้ว จะให้ติดทุกครั้งก็คงฝันเฟื่องเกินไป

และอีกอย่าง เฉินหลินหลินไม่ใช่นางเอก การที่ออร่าไม่ทำงาน ในมุมหนึ่งก็นับว่าเป็นเรื่องดี

หวังฮ่าวหรานสื่อสารกับระบบ สั่งการทันที

[ติ๊ง! โฮสต์ใช้ออร่ามหาเสน่ห์กับนางร้าย 'เฉินหลินหลิน' สำเร็จ ค่าความประทับใจของเฉินหลินหลินที่มีต่อโฮสต์เพิ่มขึ้นเป็น 100]

เมื่อได้รับข้อความยืนยันจากระบบ หวังฮ่าวหรานจึงค่อยเงยหน้ามองเฉินหลินหลิน

เดิมทีเฉินหลินหลินเดินมาด้วยสีหน้าบูดบึ้งพร้อมหาเรื่องเต็มที่ แต่ตอนนี้ความขุ่นเคืองทั้งหมดหายวับไปกับตา เหลือเพียงแววตาที่จ้องมองหวังฮ่าวหรานอย่างหลงใหลคลั่งไคล้

ผู้ชายที่หล่อขนาดนี้อยู่บนโลกด้วยเหรอเนี่ย?!

เฉินหลินหลินตะลึงงัน

ที่ผ่านมา เธอเชื่อมาตลอดว่าจะไม่มีวันตกหลุมรักผู้ชายหน้าไหน มองเพศตรงข้ามเป็นเหมือนสุนัขรับใช้ที่น่ารังเกียจ

ตั้งแต่เข้าสู่วัยรุ่น เธอก็ยึดมั่นในอุดมการณ์ 'โสดตลอดชีพ' มาโดยตลอด

ไม่เคยมีแฟน ไม่เคยมีความรัก

เพราะเธอคิดว่า การมีความรักคือการยอมตกเป็นเบี้ยล่าง... ยอมให้ผู้ชายทำเรื่องอย่างว่า

เธอเห็นผู้ชายเป็นสุนัข ถ้าโดนสุนัขทำแบบนั้น... มันคงน่าขยะแขยงตายชัก

เฉินหลินหลินรับไม่ได้เด็ดขาด

แต่ตอนนี้ กำแพงอุดมการณ์ที่เธอสร้างมาทั้งชีวิตกำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตา

จู่ๆเธอก็อยากมีแฟนขึ้นมาดื้อๆ

ถึงการมีแฟนจะต้องแลกมาด้วยการยอม 'ทำเรื่องอย่างว่า' ก็เถอะ แต่ถ้าเป็นกับผู้ชายคนนี้... เธอยอม!

"พี่หลินหลิน?"

ลูกสมุนสาวสุดล่ำที่ยืนล้อมหน้าล้อมหลังเห็นลูกพี่เงียบไปนานผิดปกติก็เริ่มสงสัย จนต้องเอ่ยเรียกเตือนสติ

เฉินหลินหลินสะดุ้งตื่นจากภวังค์ รีบหลบสายตาด้วยความเขินอาย

แต่หลบได้แป๊บเดียว ก็อดใจไม่ไหวต้องหันกลับไปมองหน้าเขาอีก

หล่อ... หล่อมากเลย...

เฉินหลินหลินรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความรักจนโงหัวไม่ขึ้น

"เธอคือเฉินหลินหลิน?" หวังฮ่าวหรานถาม

"ชะ... ใช่ค่ะ ฉันเอง สวัสดีค่ะ" เฉินหลินหลินตอบตะกุกตะกัก พร้อมยื่นมือออกไปทักทายอย่างเก้ๆกังๆ

เหล่าลูกสมุนสาวมองหน้ากันเลิ่กลั่ก สีหน้ามีแต่ความสับสน

อ้าว... ไหนบอกจะมาสั่งสอนมันไง?

ทำไมดูเป็นมิตรขนาดนี้?

ปกติเฉินหลินหลินมีภูมิคุ้มกันคนหล่อแบบสุดขั้ว ไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนอยู่ในสายตา

แต่นี่มันอะไรกัน? ผีเข้าเหรอ?

"ต่อไปนี้ห้ามยุ่งกับกู่อวี้โหรวอีก เข้าใจไหม?"

หวังฮ่าวหรานปรายตามองมือที่ยื่นมา ไม่คิดจะจับตอบ แต่พูดเสียงเรียบ เข้าประเด็นทันที

ได้ยินชื่อศัตรู แววตาที่กำลังเคลิ้มฝันของเฉินหลินหลินก็แปรเปลี่ยนเป็นความริษยาทันที

คำพูดของหวังฮ่าวหรานดึงสติเธอกลับมา

ที่เธอได้เจอเขา ก็เพราะนังศัตรูคนนี้นี่แหละ

"คุณกับกู่อวี้โหรวเป็นอะไรกัน?" เฉินหลินหลินขมวดคิ้วถาม

"ฉันกำลังสั่งเธอ ไม่ได้ให้มาถาม" หวังฮ่าวหรานยึดบทผู้คุมเกม พูดเสียงเข้มไม่ไว้หน้า

กับตัวร้ายอย่างเฉินหลินหลิน จะมาพูดดีๆขอร้องให้เลิกยุ่งกับกู่อวี้โหรว คงไม่ได้ผลหรอก

ต้องใช้ไม้แข็ง ข่มให้กลัว ถึงจะเอาอยู่

เฉินหลินหลินหน้าตึงทันทีที่โดนตวาด

ทั้งที่บ้านและที่มหาลัย เธอเคยชินกับการเป็นคุณหนูผู้อยู่บนจุดสูงสุด ใครๆก็ต้องพินอบพิเทาเอาใจ ไม่เคยมีใครกล้าพูดจาไม่ดีใส่เธอแบบนี้มาก่อน

เธอเริ่มโมโห แต่พอเงยหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาปานเทพบุตร ความโกรธก็แฟบลงเหมือนลูกโป่งรั่วลม

"ก็ได้ค่ะ ต่อไปฉันจะไม่ยุ่งกับกู่อวี้โหรวแล้ว พอใจหรือยังคะ?" เฉินหลินหลินยอมลงให้ เสียงอ่อนเสียงหวาน

หวังฮ่าวหรานรออยู่ครู่หนึ่ง ระบบก็ยังเงียบกริบ

ชัดเจนว่ายัยนี่โกหก

ถ้าเฉินหลินหลินยอมจริง เส้นเรื่องที่เกี่ยวกับกู่อวี้โหรวและเฉินหลินหลินต้องจบลงแล้ว และเขาต้องได้รับรางวัล

ขณะกำลังใช้ความคิด หวังฮ่าวหรานสังเกตเห็นสายตาของเฉินหลินหลินมองข้ามไหล่เขาไปด้านหลัง แววตาเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย

หวังฮ่าวหรานหันกลับไปมองตามสายตานั้น

เห็นกู่อวี้โหรวกำลังเดินก้มหน้าก้มตาแบกความทุกข์มุ่งหน้ามาทางหอพัก

พอกู่อวี้โหรวเดินมาใกล้ถึงหน้าประตู ก็เงยหน้าขึ้นมาเห็นหวังฮ่าวหราน เฉินหลินหลิน และแก๊งสาวล่ำยืนประจันหน้ากันอยู่

กู่อวี้โหรวชะงักไปชั่วขณะ งงกับภาพตรงหน้า

แต่เธอก็ไม่ได้หยุดทักทาย รีบก้มหน้าเดินดุ่มๆเข้าหอพักไปอย่างรวดเร็ว

จากนั้นก็รีบวิ่งขึ้นไปที่ห้องพักชั้นสอง

ห้องพักของกู่อวี้โหรวอยู่ตรงกับหน้าประตูทางเข้าพอดี ถ้ามายืนริมหน้าต่าง จะสามารถเห็นและได้ยินเหตุการณ์ข้างล่างชัดแจ๋ว

การปรากฏตัวของกู่อวี้โหรวทำให้เกิดความเงียบชั่วขณะระหว่างหวังฮ่าวหรานกับเฉินหลินหลิน

เฉินหลินหลินมองตามหลังกู่อวี้โหรวไปด้วยความริษยา จนกระทั่งอีกฝ่ายลับสายตาไป

หวังฮ่าวหรานใช้ตาทิพย์ส่อง เห็นกู่อวี้โหรวกำลังแอบมองลงมาจากหน้าต่างห้องพักชั้นสอง

ทันใดนั้น หวังฮ่าวหรานก็รู้สึกถึงความคุ้นเคยแปลกๆ

ฉากแบบนี้... มันฉากละครน้ำเน่าในนิยายจีบหนุ่ม

ใจจริงอยากจะเทบทตัวเอกแล้วเลิกยุ่งกับพล็อตเรื่องน้ำเน่าพวกนี้ซะ แต่เพื่อแต้มวายร้าย เขาจำต้องกัดฟันเล่นตามบทต่อไป

หวังฮ่าวหรานตั้งสติ หันกลับมาจ้องหน้าเฉินหลินหลินด้วยสายตาคุกคาม แล้วตะคอกเสียงดังฟังชัด

"เรื่องระหว่างเธอกับกู่อวี้โหรวให้จบกันแค่นี้! ต่อไปห้ามเธอแตะต้องเขาแม้แต่ปลายเล็บ ไม่งั้นฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่!"

เขาจงใจตะโกนเสียงดังลั่น เพื่อให้กู่อวี้โหรวที่แอบฟังอยู่บนชั้นสองได้ยินชัดเต็มสองหู

*****