บทที่ 480 ไม่ไว้หน้า
บทที่ 480 ไม่ไว้หน้า
ณ มหาวิทยาลัยชิงหลิง
คณะบริหารธุรกิจ ช่วงบ่ายวันนี้ตารางเรียนแน่นขนัด
เพิ่งจะจบคาบที่สองไป ยังเหลืออีกสองคาบรออยู่
ระหว่างพักเบรก
หวังฮ่าวหรานได้รับข้อความจากเส้าหว่านหว่าน
"สืบมาได้แล้วเจ้าค่ะ ผู้หญิงที่ผลักกู่อวี้โหรวชื่อเฉินหลินหลิน เป็นนักศึกษาปี 3 มหาวิทยาลัยเดียวกัน พ่อของนางทำธุรกิจในเครือโรงแรมจินฮ่าว มีสาขาทั่วประเทศ ถึงบริษัทยังไม่ได้เข้าตลาดหลักทรัพย์ แต่สินทรัพย์ประเมินคร่าวๆอยู่ที่สามหมื่นถึงสามหมื่นห้าพันล้านหยวน"
หวังฮ่าวหรานอ่านข้อความแล้วก็ไม่แปลกใจ สีหน้ายังคงเรียบเฉย
ตามสูตรสำเร็จนิยายจีบหนุ่ม นางร้ายตัวแม่มักจะมีโปรไฟล์ไม่ธรรมดา
ไม่บ้านรวยล้นฟ้าก็ต้องมีความสามารถเก่งกาจเฉพาะตัว
"เครือโรงแรมจินฮ่าว?"
หวังฮ่าวหรานรู้สึกคุ้นๆ
โรงแรมที่ฉินฟานชอบไปกินข้าวก็ชื่อจินฮ่าวเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?
คิดได้ดังนั้น เขาก็ลองค้นข้อมูลโรงแรมจินฮ่าวในเน็ตดู
แล้วก็พบว่า สำนักงานใหญ่ของเครือโรงแรมจินฮ่าวตั้งอยู่ในเมืองชิงหลิงนี่เอง
หวังฮ่าวหรานขี้เกียจถ่อสังขารไปถึงวิทยาลัยครูชิงหลิง และไม่อยากไปเจอหน้ากู่อวี้โหรวด้วย
เขาจึงตัดสินใจใช้ทางลัด กดโทรศัพท์หาหวังเซียง
"พ่อครับ พ่อรู้จักเจ้าของเครือโรงแรมจินฮ่าวไหม?"
"เฉินซานน่ะเหรอ? ก็ไม่ได้สนิทอะไรมากมาย แต่พอคุยกันได้" หวังเซียงตอบ แล้วถามเสียงเข้ม "ถามทำไมล่ะลูกรัก? ไอ้เฉินซานมันทำอะไรให้ลูกไม่พอใจหรือเปล่า? ให้พ่อส่งคนไปจัดการมันไหม?"
"เปล่าครับ" หวังฮ่าวหรานปฏิเสธ "คือลูกสาวของเฉินซานที่ชื่อเฉินหลินหลินชอบหาเรื่องเพื่อนจอมเซ่อของผม พ่อช่วยคุยกับเฉินซานให้หน่อยได้ไหม บอกให้เขาอบรมลูกสาวหน่อย เลิกยุ่งกับเพื่อนผมซะที"
"อ้อ เพื่อนจอมเซ่อของผมชื่อกู่อวี้โหรวนะครับ"
ได้ยินลูกชายเรียกเพื่อนว่า "จอมเซ่อ" หวังเซียงก็ชะงักไปเล็กน้อย แต่ไม่ได้ซักไซ้ รับปากทันที
"ได้สิ พ่อโทรหาเขาเดี๋ยวนี้แหละ"
วางสายจากลูกชาย หวังเซียงก็ค้นเบอร์โทรศัพท์แล้วโทรหาเฉินซาน
ในฐานะนักธุรกิจชั้นนำของเมืองชิงหลิงด้วยกัน ย่อมต้องเคยพบปะกันตามงานสังคม ถึงจะไม่ใช่เพื่อนซี้ แต่ก็พอมีความสัมพันธ์กันบ้าง
รอสายไม่นาน ปลายสายก็กดรับ
"ว่าไงคุณหวัง มีธุระอะไรเหรอ?" เฉินซานถามเสียงร่าเริง
"คุณเฉิน ธุรกิจโรงแรมของคุณรุ่งเรืองน่าดูเลยนะ ผมเลยอยากจะโทรมาขอคำชี้แนะสักหน่อย" หวังเซียงเกริ่นนำแบบทีเล่นทีจริง
"คุณหวัง อย่าล้อผมเล่นเลย ธุรกิจของตระกูลหวังใหญ่โตขนาดนั้น คุณจะลดตัวลงมาเล่นในตลาดโรงแรมที่อิ่มตัวแล้วทำไม เข้ามาตอนนี้ก็มีแต่เผาเงินเล่นเปล่าๆ" เฉินซานวิเคราะห์อย่างรู้ทัน แล้วตัดบท
"มีอะไรก็พูดมาตรงๆดีกว่า"
"สมกับเป็นนักธุรกิจมือทอง มองขาดจริงๆ" หวังเซียงเยินยอพอเป็นพิธี ก่อนเข้าเรื่อง
"เฉินหลินหลิน ลูกสาวคุณชอบไปหาเรื่องเพื่อนของลูกชายฉันที่ชื่อกู่อวี้โหรวน่ะ ผมเลยอยากรบกวนให้ช่วยคุยกับลูกสาวหน่อย ให้เพลาๆมือลงบ้าง เลิกยุ่งกับเพื่อนลูกชายผมจะได้ไหม?"
"เอ่อ... เรื่องนี้ผมรับปากทันทีไม่ได้หรอก ขอเวลาแป๊บนึงนะ" เฉินซานแบ่งรับแบ่งสู้
ลูกสาวเขาเอาแต่ใจจะตาย เขาไม่มั่นใจว่าจะกล่อมได้สำเร็จหรือเปล่า
"ผมจะรอฟังข่าวดี"
หวังเซียงเดาได้ว่าเฉินซานคงต้องไปคุยกับลูกสาวก่อน จึงวางสายไปอย่างมีความหวัง
เฉินซานรีบโทรหาลูกสาวทันที
แต่โทรไปไม่ถึงสองตื๊ด ปลายสายก็ตัดสายทิ้ง
เฉินซานคิดว่าลูกสาวคงติดเรียน เลยส่งข้อความไปบอกให้โทรกลับถ้าว่าง
ผ่านไปสิบนาที เฉินหลินหลินก็โทรกลับมา
"หลินหลิน เลิกเรียนแล้วเหรอลูก?" เฉินซานถามเสียงอ่อน
"ป๊าโทรมาทำไมเนี่ย! หนูเล่นเกมอยู่ แพ้เลยเห็นไหม น่ารำคาญจริงๆ!" เสียงตวาดแว้ดของเฉินหลินหลินดังมาตามสาย
เฉินซานไม่โกรธเลยสักนิด ดูเหมือนจะชินชาเสียด้วยซ้ำ เขาถามต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
"หลินหลินลูก ที่มหาลัยลูกมีปัญหากับคนชื่อกู่อวี้โหรวหรือเปล่า?"
"ป๊ารู้ได้ไง?" เฉินหลินหลินแปลกใจ
"เมื่อกี้หวังเซียงแห่งหวังกรุ๊ปโทรมาบอกป๊าว่าลูกชายเขาเป็นเพื่อนกับกู่อวี้โหรว เขาเลยฝากมาบอกให้ลูกเลิกยุ่งกับกู่อวี้โหรวน่ะ ลูกว่าไง?" เฉินซานถามความเห็น
เฉินหลินหลินฟังแล้วทั้งตกใจทั้งโมโห
นึกไม่ถึงว่ากู่อวี้โหรวจะมีแบคเป็นลูกเศรษฐีตระกูลใหญ่
ถ้าเพื่อนลูกเศรษฐีคนนั้นยอมจ่ายค่าเสียหายห้าแสนแทน กู่อวี้โหรวก็รอดคุกน่ะสิ?
ยอมไม่ได้เด็ดขาด
แต่ถ้าเขาจะช่วยจริงๆ เธอก็ห้ามไม่ได้
คงต้องหาวิธีอื่นมาเล่นงานกู่อวี้โหรวแทน
"จะให้หนูเลิกยุ่งกับกู่อวี้โหรวเหรอ ฝันไปเถอะ! ไม่มีทาง!" เฉินหลินหลินประกาศกร้าว
"หลินหลินลูก ตระกูลหวังมีอิทธิพลมากนะ เราไม่ควรไปมีเรื่องด้วย ให้เกียรติเขาหน่อยเถอะ" เฉินซานพยายามกล่อม
"ป๊าเป็นถึงเจ้าของธุรกิจหมื่นล้านนะ ทำไมต้องไปกลัวคนโน้นคนนี้ด้วย? ตระกูลหวังแล้วไง? ทำไมต้องไปไว้หน้ามัน!" เฉินหลินหลินของขึ้น
"แล้วไอ้ลูกชายตระกูลหวังนั่นมันเป็นใคร? สั่งให้เลิกยุ่งกับกู่อวี้โหรวแล้วหนูต้องทำตามเหรอ?!"
"ลูกจะไม่ยอมจริงๆเหรอ?" เฉินซานถามย้ำ
"ไม่! ยอม! เด็ด! ขาด!" เฉินหลินหลินยืนกราน
"งั้นก็ตามใจลูก ป๊าจะไปบอกปฏิเสธหวังเซียงเดี๋ยวนี้แหละ" เฉินซานตามใจลูกสาวจนเคยตัว จึงยอมแพ้แต่โดยดี
ถึงตระกูลหวังจะน่ากลัว แต่เขาก็ไม่ใช่ไก่อ่อน
เรื่องอะไรจะยอมให้ลูกสาวต้องฝืนใจทำในสิ่งที่ไม่อยากทำเพื่อเอาใจคนอื่น?
วางสายจากลูกสาว เฉินซานก็โทรกลับหาหวังเซียง
"คุณหวัง เสียใจด้วยนะ ลูกสาวผมบอกว่า... การจะให้เลิกยุ่งกับกู่อวี้โหรวมันเป็นไปไม่ได้" เฉินซานตอบปฏิเสธตรงๆไม่อ้อมค้อม
หวังเซียงที่กำลังยิ้มรอฟังข่าวดีถึงกับหน้าตึง
เฉินซานแคร์ความรู้สึกลูกสาว หวังเซียงก็แคร์ความรู้สึกลูกชายเหมือนกัน
แค่เรื่องขี้ปะติ๋วนี้คนเป็นพ่ออย่างเขายังจัดการไม่ได้ แล้วจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
"เฉินซาน เราก็คนกันเองนะ ถ้าเป็นไปได้ฉันไม่อยากผิดใจกับนายหรอก นายแน่ใจนะว่าจะไม่ลองคุยกับลูกสาวดูอีกที?" หวังเซียงเสียงแข็งขึ้น เรียกชื่อจริงเฉินซานห้วนๆ
"หวังเซียง ฉันจะทำอะไรไม่ต้องให้นายมาสั่งสอน" เฉินซานตอบกลับอย่างเย็นชา
"ได้! ไอ้เฉินซาน ฝากไว้ก่อนเถอะ!"
หวังเซียงกระแทกหูโทรศัพท์ด้วยความโกรธ แล้วรีบโทรหาหวังฮ่าวหราน
ตอนนั้นหวังฮ่าวหรานกำลังเรียนอยู่ เห็นเบอร์พ่อโทรมา ก็ก้มลงไปหลบใต้โต๊ะเพื่อรับสาย
"ลูกรัก ไอ้เฉินซานมันไม่ไว้หน้าพ่อ แต่ลูกไม่ต้องห่วงนะ พ่อจะจัดการให้เอง เดี๋ยวพ่อจะส่งคนไปอุ้มลูกสาวมันมาสั่งสอน ดูซิว่ามันยังจะปากดีอีกไหม!" หวังเซียงโมโหเลือดขึ้นหน้า
"พ่อใจเย็นๆ อย่าเพิ่งวู่วาม เรื่องนี้ผมจัดการเอง" หวังฮ่าวหรานรีบห้าม
วางสายเสร็จ เขาก็เดินออกจากห้องเรียนทันที
มีหลิวเยว่คอยหนุนหลัง โดดเรียนแค่นี้เรื่องจิ๊บจ๊อย
หวังฮ่าวหรานตรงไปที่ลานจอดรถ ขับปากานีคู่ใจมุ่งหน้าสู่วิทยาลัยครูชิงหลิง
อุตส่าห์อยากจะใช้ทางลัดประหยัดแรง สุดท้ายก็ต้องลงมือเองจนได้
"เฉินหลินหลินสินะ..."
หวังฮ่าวหรานตั้งใจว่าจะต้อง "อบรมสั่งสอน" คุณหนูไฮโซคนนี้ให้เข็ดหลาบ ไม่งั้นคงเสียเที่ยวแย่
*****