บทที่ 476 ฉินฟานคนดัง

ในยุคที่ข้อมูลข่าวสารแพร่สะพัดอย่างรวดเร็วราวสายฟ้าแลบแบบนี้ ต่อให้พยายามหลีกเลี่ยงแค่ไหน ก็ยากที่จะรอดพ้นความรู้พื้นฐานบางอย่างที่ผ่านหูผ่านตาเข้ามา

ตั้นไท่เหยาเยว่ ซ่งจื่อฮุ่ย และเฟิงอันนา ทั้งสามคนต่างก็เป็นผู้หญิงอายุเกินยี่สิบ ไม่ใช่เด็กน้อยไร้เดียงสา

เมื่อได้ยินเสียงครางกระเส่าแบบนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะจินตนาการไปถึงเรื่องอย่างว่า

โดยเฉพาะตั้นไท่เหยาเยว่ที่มีปฏิกิริยารุนแรงที่สุด

ก็ในเสียงนั้น... มันเรียกชื่อเธอนี่นา!

"ฮ่าวหราน ดูอะไรอยู่?"

ตั้นไท่เหยาเยว่เริ่มสงสัยตะหงิดๆ แต่ยังไม่กล้าฟันธง จึงเอ่ยถามหวังฮ่าวหรานเพื่อความแน่ใจ

"เอ่อ... คือ... ไม่มีอะไรครับ ไม่ได้ดูอะไรเลย" หวังฮ่าวหรานทำหน้าเลิ่กลั่ก ส่ายหน้าปฏิเสธพัลวัน

ฉินฟานเห็นท่าไม่ดี รีบเอื้อมมือจะไปคว้ามือถือหวังฮ่าวหรานเพื่อปิดคลิป

แต่ตั้นไท่เหยาเยว่ไวกว่า เธอชิงแย่งมือถือไปได้ก่อน

ฉินฟานรู้ว่าหมดทางแก้ไขแล้ว ได้แต่ยกมือกุมขมับด้วยความอับอาย อยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปให้พ้นๆจากตรงนี้ ชาตินี้ไม่ขอเจอหน้าใครอีก

ตั้นไท่เหยาเยว่รับมือถือมาดู เพียงไม่กี่วินาที สิ่งที่สงสัยก็กระจ่างชัด

ใบหน้าสวยแดงซ่านไปถึงใบหู ความรู้สึกขยะแขยงตีตื้นขึ้นมาจุกอก

ซ่งจื่อฮุ่ยและเฟิงอันนาที่อยากรู้อยากเห็นก็ชะโงกหน้าเข้ามาดูด้วย

พอเห็นภาพบนหน้าจอ ทั้งคู่ก็หน้าแดงด้วยความอาย

ยังดีที่ในคลิปมีการเซ็นเซอร์ไว้ ไม่อย่างนั้นคงได้เห็นอะไรที่ไม่ควรเห็น

แต่สิ่งที่ฉินฟานทำ ทั้งสามคนเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว

ปัง!

ตั้นไท่เหยาเยว่กระแทกมือถือลงบนโต๊ะเต็มแรง หน้าจอโทรศัพท์เครื่องแพงแตกละเอียดเป็นรอยร้าว

ไม่ใช่ความผิดฉันสักหน่อย...

หวังฮ่าวหรานแอบเสียดายของ แต่พอเห็นสีหน้าเหมือนคนตายทั้งเป็นของฉินฟาน เขาก็รู้สึกสะใจจนลืมเสียดาย

ตั้นไท่เหยาเยว่ ซ่งจื่อฮุ่ย และเฟิงอันนาหมดอารมณ์กินข้าวโดยสิ้นเชิง อาหารเต็มโต๊ะที่เคยมองว่าน่ากิน ตอนนี้กลับดูน่าสะอิดสะเอียน

เพราะพวกเธออดจินตนาการไม่ได้ว่า มือที่ฉินฟานใช้ทำ ‘เรื่องอย่างว่า’ คือมือเดียวกับที่ใช้หั่นผัก ผัดกับข้าว...

แค่คิดก็อยากจะอ้วกแล้ว ใครจะมีกะจิตกะใจกินลง?

[ติ๊ง! โฮสต์บงการเบื้องหลัง ทำลายภาพลักษณ์ตัวเอกฉินฟานจนย่อยยับ ได้รับแต้มวายร้าย 4,000 แต้ม, ออร่าตัวเอกของฉินฟาน -200, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +200!]

"ฮ่าวหราน ไปกันเถอะ"

ตั้นไท่เหยาเยว่ลุกพรวด เดินดุ่มๆออกจากห้องส่วนตัวโดยไม่หันกลับมามอง

หวังฮ่าวหรานหยิบมือถือจอแตกขึ้นมา แล้วรีบเดินตามไป

ซ่งจื่อฮุ่ยและเฟิงอันนาเห็นดังนั้น ก็รีบเดินตามออกไปเช่นกัน

ทิ้งให้ฉินฟานนั่งเดียวดายอยู่ท่ามกลางอาหารเต็มโต๊ะที่ยังไม่มีใครแตะต้อง

ฉินฟานนั่งเหม่อลอย สงสัยในชะตาชีวิตตัวเองอยู่พักใหญ่ ก่อนจะสะดุ้งได้สติ อยากจะรีบไปอธิบายให้ตั้นไท่เหยาเยว่เข้าใจ

เขาวิ่งพรวดพราดออกจากห้องอาหาร หวังจะตามตั้นไท่เหยาเยว่ให้ทัน

"เฮ้ย! นี่มันพี่ชายในคลิปดังนี่หว่า?"

"ไม่ใช่แค่เหมือนนะ ตัวจริงเสียงจริงเลยแหละ"

"ไงพวก ฝีมือสุดยอดเลยนะเนี่ย"

......

ระหว่างที่ฉินฟานวิ่งตามตั้นไท่เหยาเยว่ ผู้ชายหลายคนที่เดินผ่านไปมาจำหน้าเขาได้ พากันแซวสนุกปาก

คลิป 'โชว์หัตถ์เทวะ' ของเขากำลังเป็นไวรัล ยึดครองพื้นที่ยอดนิยมในแอปวิดีโอสั้นยักษ์ใหญ่ทั้งสองเจ้า

แค่ไถฟีดไม่เกินสามครั้ง ต้องเจอคลิปฉินฟานแน่นอน

ฉินฟานกลายเป็น ‘คนดัง’ ในชั่วข้ามคืน

ส่วนผู้หญิงที่เดินผ่านและจำเขาได้ แม้จะไม่พูดแซว แต่ก็พากันซุบซิบหัวเราะคิกคัก

ฉินฟานได้ยินเสียงนินทาและสายตาแปลกๆที่มองมา รู้สึกชาไปทั้งตัว ไม่ใช่แค่หนังหัว แต่ชาไปทุกรูขุมขน

วิ่งตามไปได้ครึ่งทาง เขาก็ทนสายตาและคำวิจารณ์รอบข้างไม่ไหว ต้องเอามือปิดหน้า แล้ววิ่งหนีออกจากโรงแรมไปอย่างน่าสมเพช

รถลัมโบร์กินีแล่นออกจากโรงจอดรถของโรงแรม ขึ้นสู่ถนนใหญ่

ภายในรถ

หวังฮ่าวหรานขับรถไป พลางเหลือบมองสีหน้าตั้นไท่เหยาเยว่เป็นระยะ

ใบหน้างดงามไร้ที่ติของตั้นไท่เหยาเยว่บึ้งตึงเคร่งเครียด

"ไม่นึกเลยว่าเขาจะเป็นไอ้สวะแบบนี้"

ตั้นไท่เหยาเยว่ขมวดคิ้วแน่น พ่นคำด่าออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ตอนอยู่บนเขาเรียนวิชา ตั้นไท่เหยาเยว่เข้าใจมาตลอดว่าฉินฟานเป็นสุภาพบุรุษผู้ทรงธรรม

ที่ไหนได้ เธอตาบอดมองคนผิดไปถนัดตา

ลับหลังคนอื่น ฉินฟานกลับทำตัวต่ำตมขนาดนี้

ไอ้โรคจิต!

กล้าดียังไงมามีความคิดสกปรกกับลูกศิษย์ตัวเอง?

แถมยังทำเรื่องบัดสีพรรค์นั้นอีก

นี่แค่ครั้งที่ถูกจับได้นะ

ตลอดสามปีที่สอนวิชาเธออยู่บนเขา ไม่รู้ว่าเขาแอบทำเรื่องน่ารังเกียจแบบนี้ไปกี่ครั้งแล้ว

ตั้นไท่เหยาเยว่ตัดสินใจเด็ดขาด ต่อไปนี้เธอจะรักษาระยะห่างกับฉินฟานให้มากที่สุด ตัดขาดการติดต่อทุกช่องทาง

เรื่องจะไปกินข้าวด้วยกันอีก... ฝันไปเถอะ ไม่มีวันนั้นอีกแล้ว

"คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจจริงๆ พี่สาวต้องระวังตัวนะ อยู่ห่างๆไอ้ฉินฟานนั่นไว้" หวังฮ่าวหรานถอนหายใจพลางยุส่ง

"แน่นอนอยู่แล้ว!" ตั้นไท่เหยาเยว่พยักหน้าหนักแน่น

"พี่สาว ตอนเรียนวิชาอยู่บนเขา ไอ้ฉินฟานมันเคย... ลวนลามพี่บ้างไหม?" หวังฮ่าวหรานแกล้งถามย้ำ

ภาพลักษณ์สุภาพบุรุษของฉินฟานในใจตั้นไท่เหยาเยว่พังยับเยินไปแล้ว

สถานการณ์เปลี่ยน แผนการของหวังฮ่าวหรานก็ต้องปรับเปลี่ยนตาม

อย่างแรก เพื่อกอบโกยแต้มวายร้ายและออร่า

อย่างที่สอง เขาคิดถึงรสสัมผัสในวันนั้น อยากจะรื้อฟื้นความทรงจำอีกสักรอบ

เขาเลยเริ่มวางแผนหลอกล่อตั้นไท่เหยาเยว่

"ฉันเคยบอกนายไปแล้วไง ว่าเขาไม่เคยแตะต้องฉันแม้แต่ปลายเล็บ" ตั้นไท่เหยาเยว่ยืนยันเสียงแข็ง

"อ๋อ เหรอครับ" หวังฮ่าวหรานตอบรับด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่ค่อยจะเชื่อเท่าไหร่

ตั้นไท่เหยาเยว่เห็นท่าทางแปลกๆของเขาก็ถามขึ้น

"ทำไมจู่ๆถึงถามแบบนี้? ไม่เชื่อฉันเหรอ?"

"ถามไปงั้นแหละครับ" หวังฮ่าวหรานฝืนยิ้ม แน่นอนว่าเป็นยิ้มที่ปลอมมาก

ตั้นไท่เหยาเยว่ขมวดคิ้ว "นาย... ตอนนั้นนายไม่รู้สึกเลยเหรอ? ว่าฉันยัง..." พูดได้ครึ่งเดียว เธอก็ชะงักด้วยความเขิน

"ยังอะไรครับ?" หวังฮ่าวหรานแสร้งโง่

"ผ้าปูที่นอนฉันยังไม่ได้ทิ้งเลย แอบเก็บไว้ในห้อง นายไปดูเองแล้วกัน" ตั้นไท่เหยาเยว่หน้าแดงก่ำ

"ช่างเถอะครับ ไม่ต้องดูก็ได้" หวังฮ่าวหรานส่ายหน้า

"ต้องดู!" ตั้นไท่เหยาเยว่ยืนกรานเสียงแข็ง

หวังฮ่าวหรานทำท่าจำยอม

เมื่อกลับมาถึงวิลล่าของหลิวเยว่

ฉิวเฉียนเว่ยและคนอื่นๆกำลังทานข้าวกันอยู่ในห้องอาหาร

ตั้นไท่เหยาเยว่ไม่พูดพร่ำทำเพลง ลากหวังฮ่าวหรานตรงดิ่งเข้าไปในห้องนอนหมายเลข 7

เธอรื้อของที่ซ่อนไว้ออกมาให้หวังฮ่าวหรานดู

"ความรู้รอบตัวนายก็น่าจะมีนะ ทีนี้เชื่อหรือยัง?" ตั้นไท่เหยาเยว่ถาม

"หา... ที่แท้พี่... ผมขอโทษ ผมมันเลว ผมสมควรตายจริงๆ" หวังฮ่าวหรานแสร้งทำหน้าเจ็บปวด ก้มหน้าสำนึกผิด

ตั้นไท่เหยาเยว่งุนงงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจ หมอนี่คงคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงใจง่ายมาตลอดเลยสินะ!

มิน่าล่ะถึงไม่ยอมรับผิดชอบ!

เธอกำหมัดแน่น อยากจะซัดหน้าเขาให้หายแค้น

ทันใดนั้น หวังฮ่าวหรานก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาคลอเบ้า

ตั้นไท่เหยาเยว่ชะงัก กำปั้นที่กำแน่นค่อยๆคลายออก หัวใจอ่อนยวบเหมือนลูกโป่งหมดลม

*****