บทที่ 474 ศิษย์พี่ศิษย์น้อง

“ตกลงค่ะ งั้นเดี๋ยวฉันพาเพื่อนมาด้วยนะคะ” ซ่งจื่อฮุ่ยรับคำฉินฟาน

“จื่อฮุ่ย เธอลงจากเขามาหลายปีแล้ว หน้าที่การงานเป็นยังไงบ้าง?” ฉินฟานถามไถ่

“เป็นไปได้ด้วยดีเลยค่ะ ต้องขอบคุณอาจารย์ที่ถ่ายทอดวิชาให้...” ซ่งจื่อฮุ่ยเล่าประวัติคร่าวๆ ตั้งแต่ลงจากเขา จนก้าวขึ้นมาเป็นเชฟที่มีชื่อเสียงระดับโลกในปัจจุบัน

ฉินฟานพยักหน้าด้วยความปลื้มปริ่ม ก่อนจะยิงคำถามที่คาใจที่สุดออกไป

“จื่อฮุ่ย งานรุ่งขนาดนี้ แล้วเรื่องความรักล่ะ? มีแฟนหรือยัง?”

“มีแล้วค่ะ” ซ่งจื่อฮุ่ยตอบ พลางแอบชำเลืองมองหวังฮ่าวหรานด้วยหางตา

[ติ๊ง! โฮสต์ส่งผลกระทบต่อจิตใจของตัวเอกฉินฟาน ได้รับแต้มวายร้าย 1,000 แต้ม, ออร่าตัวเอกของฉินฟาน -50, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +50!]

“มีแฟนแล้ว...” ฉินฟานได้ยินคำตอบก็ผิดหวังอย่างแรง

เขาปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แล้วถามต่อ

“แฟนเธอทำงานอะไรล่ะ? พามาแนะนำให้อาจารย์รู้จักหน่อยสิ”

ปากถามไป แต่ในใจเริ่มวางแผนชั่วร้าย... ถ้ารู้ว่าแฟนของเธอเป็นใคร เขาจะแอบไปทำลาย ‘ความเป็นชาย’ ของหมอนั่นซะ

ไม่งั้นเขาจะมีโอกาสได้แอ้มลูกศิษย์คนสวยเหรอ?

“เป็นชาวต่างชาติค่ะ อยู่ไกลมาก ไว้มีโอกาสค่อยว่ากันนะคะ”

ซ่งจื่อฮุ่ยยังจำข้อตกลงที่ต้องคบกันแบบลับๆได้แม่น จึงโกหกออกไป

ขืนบอกว่าแฟนคือหวังฮ่าวหราน แล้วพ่อแม่เขารู้เรื่อง มีหวังโดนกีดกันความรักแน่นอน

ฉินฟานได้ยินว่าเป็นชาวต่างชาติ ความคิดอยากจะจัดการแฟนของซ่งจื่อฮุ่ยก็ยิ่งรุนแรงขึ้น

ต่างชาติ? ไม่ฝรั่งก็คงคนผิวสี แต่ดูจากรสนิยมของซ่งจื่อฮุ่ยแล้ว ไม่น่าจะชอบของแปลก แฟนคงเป็นฝรั่งผิวขาวสินะ

“แฟนคนแรกเหรอ? คบกันนานหรือยัง?” ฉินฟานซักไซ้ต่อ

ซ่งจื่อฮุ่ยเริ่มรู้สึกทะแม่งๆ อาจารย์จะสนใจเรื่องส่วนตัวเธอมากเกินไปหน่อยไหม?

แต่เธอก็ไม่ได้ติดใจอะไรมาก คิดว่าอาจารย์คงแค่ห่วงใยตามประสา

เพราะตอนเรียนอยู่บนเขา อาจารย์ก็วางตัวเป็นสุภาพบุรุษ ไม่เคยมีท่าทีรุ่มร่ามเลยสักครั้ง

“รักแรกค่ะ เพิ่งคบกันได้ไม่นาน” ซ่งจื่อฮุ่ยตอบตามตรง เพราะคิดว่าไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรที่จะต้องปิดบัง

ฉินฟานร้อง “อ๋อ” ในใจกำลังลิงโลด

เพิ่งคบกัน แสดงว่าความสัมพันธ์ยังไม่ลึกซึ้ง ยังไม่ถึงขั้นนั้นสินะ

พอรู้อย่างนี้ แผนการในหัวก็ยิ่งแจ่มชัดขึ้น

หวังฮ่าวหรานที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ เห็นสีหน้าของฉินฟานเปลี่ยนไปมา ก็แอบแสยะยิ้มเย็น

ซ่งจื่อฮุ่ยอาจจะมองไม่ออก แต่เขาดูออกทะลุปรุโปร่ง

ไอ้เฒ่าหัวงูฉินฟานคนนี้ ไม่ว่าจะกับตั้นไท่เหยาเยว่หรือซ่งจื่อฮุ่ย มันก็คิดไม่ซื่อทั้งนั้นแหละ

“อาจารย์ งั้นเจอกันตอนเที่ยงนะคะ บ๊ายบาย”

ซ่งจื่อฮุ่ยเห็นหวังฮ่าวหรานยังยืนรออยู่ กลัวเขาจะหึงที่คุยกับผู้ชายคนอื่นนาน เลยรีบตัดบท

“ทานมื้อเช้าหรือยัง? ไปทานด้วยกันไหม?” ฉินฟานชวน

“ทานแล้วค่ะ” ซ่งจื่อฮุ่ยปฏิเสธ แล้วหมุนตัวเดินเข้าโรงแรมไป ไม่สนใจจะคุยต่อ

“ฮ่าวหราน ทานข้าวหรือยัง?” ฉินฟานหันมาถามหวังฮ่าวหรานตามมารยาท

“เรียบร้อยแล้วครับ”

ฉินฟานพยักหน้า “ตอนเที่ยงอย่าลืมพาพี่สาวมาทานข้าวด้วยกันล่ะ”

กำชับเสร็จ เขาก็เดินเข้าโรงแรมตามซ่งจื่อฮุ่ยไป

หวังฮ่าวหรานขับรถออกมา

ระหว่างทาง เขาครุ่นคิดเรื่องคลิปหลุดของฉินฟาน

ตอนแรกกะจะรอให้หม่าหงเซิงเป็นคนปล่อย แต่รอแล้วรอเล่าก็ยังเงียบกริบ

ส่วนฉินฟานก็น่ารำคาญเหมือนแมลงวันตอมไม่เลิก

ตั้นไท่เหยาเยว่เห็นแก่มิตรภาพความเป็นศิษย์อาจารย์ และยังเชื่อว่าฉินฟานเป็นคนดี จึงไม่ได้ระวังตัวมากนัก

ถึงจะมีเขาคอยกันท่าไว้ และเธอก็รักษาระยะห่างกับฉินฟานในระดับหนึ่งแล้ว แต่การที่ฉินฟานคอยตามตื๊อแบบนี้ มันน่ารำคาญ

ต้องทำให้ตั้นไท่เหยาเยว่เห็นธาตุแท้ของฉินฟานให้ได้

และคลิปนั้นคืออาวุธชั้นดี

เพราะในคลิปมีเสียงฉินฟานเรียกชื่อ “เหยาเยว่” ออกมาเต็มๆ

ถ้าตั้นไท่เหยาเยว่ได้ยิน สีหน้าของฉินฟานคงจะดูไม่จืดแน่ๆ

หวังฮ่าวหรานขับรถมาแถวมหาวิทยาลัยชิงหลิง แต่ยังไม่ได้เข้าเรียน เขาแวะร้านเน็ตคาเฟ่ก่อน

เปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ เตรียมจะเอาคลิปในมือถือมาเซ็นเซอร์แล้วโพสต์ลงเน็ต

แต่พอกำลังจะลงมือ เขากลับเจอคลิปต้นฉบับว่อนเน็ตอยู่แล้ว

หวังฮ่าวหรานยิ้มกริ่ม

ฝีมือหม่าหงเซิงแน่นอน

แต่คลิปเพิ่งถูกปล่อยได้ไม่นาน ถึงจะมีคนคอยปั่นกระแส แต่กว่าจะดังเปรี้ยงปร้างคงต้องใช้เวลา

แถมเนื้อหาคลิปยังล่อแหลม โดนกฎระเบียบของแพลตฟอร์มจำกัดการมองเห็นอีก

ที่สำคัญ ฉินฟานไม่ใช่ดาราหรือคนดัง

กว่าจะดังจนเป็นข่าวใหญ่ คงต้องรอกันเหงือกแห้ง

หวังฮ่าวหรานใจร้อน ไม่อยากรอ

เขาหมั่นไส้ฉินฟานเต็มทน อยากจะจัดการให้เด็ดขาด

คิดได้ดังนั้น เขาจึงงัดสกิลการแฮกระดับเทพมาเจาะระบบเซิร์ฟเวอร์ของสื่อโซเชียลต่างๆ

ไม่ว่าจะเป็นแอปวิดีโอสั้น เว็บบอร์ด เว็บไซต์ข่าว

เขาจัดการดันคลิปฉินฟาน (เวอร์ชันเซ็นเซอร์แล้ว) ขึ้นหน้าฟีดผู้ใช้งาน และปักหมุดเป็นข่าวหน้าหนึ่ง

ใช้เวลาแค่สองสามชั่วโมง ทุกอย่างก็เรียบร้อย

คลิปฉินฟานแพร่ระบาดไปทั่วโลกออนไลน์ราวกกับไวรัสล้างโลก

ในขณะที่เจ้าตัว... ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย

ตอนนี้ฉินฟานกำลังง่วนอยู่ในครัวโรงแรมจินฮ่าว ตั้งใจปรุงเมนูเด็ดที่แม้แต่ซ่งจื่อฮุ่ยยังทำไม่เป็นเพื่อเอาใจตั้นไท่เหยาเยว่ในมื้อเที่ยงนี้

ใกล้เที่ยง หวังฮ่าวหรานขับรถไปรับตั้นไท่เหยาเยว่ที่วิลล่า

จากนั้นก็มุ่งหน้าสู่โรงแรมจินฮ่าว

ฉินฟานจองโต๊ะไว้แล้ว

ซ่งจื่อฮุ่ยกับเฟิงอันนาที่ไปเดินช้อปปิ้งกันเมื่อเช้า นั่งรออยู่ในห้องอาหารส่วนตัวเรียบร้อย

หวังฮ่าวหรานพาตั้นไท่เหยาเยว่เดินเข้ามา

พอเฟิงอันนาเห็นหน้าหวังฮ่าวหราน ทั้งคู่ต่างก็แปลกใจ ไม่คิดว่าจะมาเจอกันที่นี่

“คุณคงเป็นศิษย์น้องที่อาจารย์พูดถึงใช่ไหม? สวัสดี” ซ่งจื่อฮุ่ยลุกขึ้นทักทายตั้นไท่เหยาเยว่อย่างเป็นกันเอง

“สวัสดีค่ะศิษย์พี่”

เมื่อเช้าตั้นไท่เหยาเยว่ได้คุยกับฉินฟาน จึงรู้เรื่องซ่งจื่อฮุ่ยมาบ้างแล้ว

แม้วิชาที่เรียนจะคนละแขนง แต่ถ้านับลำดับการเข้าสำนัก ซ่งจื่อฮุ่ยก็ถือเป็นรุ่นพี่

“ศิษย์น้อง ทำไมสวยขนาดนี้เนี่ย ผู้หญิงอย่างฉันมองแล้วยังใจสั่นเลย” ซ่งจื่อฮุ่ยพิจารณาตั้นไท่เหยาเยว่แล้วอดตะลึงไม่ได้

เฟิงอันนาที่เพิ่งหายตกใจเรื่องหวังฮ่าวหราน ก็หันมามองตั้นไท่เหยาเยว่ และมีความคิดเดียวกับซ่งจื่อฮุ่ย

แต่ปฏิกิริยาของเฟิงอันนาไม่ได้เว่อร์วังเท่าซ่งจื่อฮุ่ย

เพราะเธอเคยเห็นสาวงามล่มเมืองระดับเดียวกับตั้นไท่เหยาเยว่มาแล้วคนหนึ่ง

แถมยังอาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกันอีกต่างหาก

*****