บทที่ 466 พ่อแม่สุดเฟี้ยว
บทที่ 466 พ่อแม่สุดเฟี้ยว
รถลัมโบร์กินีคันหรูแล่นผ่านประตูรั้วคฤหาสน์ตระกูลหวังที่เปิดกว้าง ก่อนจอดเทียบท่าที่ลานหน้าบ้าน
ประตูรถเปิดออก หวังฮ่าวหรานก้าวลงมา เขาเดินอ้อมไปที่เบาะข้างคนขับ หยิบช่อดอกไม้ที่จัดแต่งด้วยดอกกุหลาบและลิลลี่คาซาบลังก้าอย่างประณีตออกมา
(TL: ลิลลี่คาซาบลังก้า เป็นสายพันธุ์โอเรียนทัลลิลลี่ ขึ้นชื่อเรื่องดอกสีขาวบริสุทธิ์ขนาดใหญ่ กลีบหนา มีกลิ่นหอมจัดและหอมนาน)
บริเวณลานหน้าคฤหาสน์เริ่มมีรถหรูจอดอยู่บ้างแล้ว ส่วนใหญ่เป็นรถแนวผู้บริหาร แสดงให้เห็นว่าแขกเหรื่อบางส่วนที่มาร่วมงานวันเกิดเจิ้นหลี่ได้เดินทางมาถึงแล้ว
หวังฮ่าวหรานถือช่อดอกไม้เดินเข้าประตูบ้าน
"สวัสดีครับนายน้อย"
คนรับใช้ที่เดินผ่านต่างพากันทำความเคารพอย่างนอบน้อม
หวังฮ่าวหรานพยักหน้ารับ แล้วสอบถามคนรับใช้คนหนึ่งว่าเจิ้นหลี่อยู่ที่ไหน
เมื่อได้คำตอบ เขาก็ตรงไปที่ห้องรับแขกทันที
ภายในห้องรับแขก เจิ้นหลี่กำลังต้อนรับเพื่อนฝูงอยู่
"แม่ครับ สุขสันต์วันเกิด" หวังฮ่าวหรานเดินตรงเข้าไปหามารดา ยื่นช่อดอกไม้ให้พร้อมรอยยิ้มกว้าง
"ขอบใจจ้ะลูกรัก" เจิ้นหลี่รับดอกไม้มาถือไว้ แล้วกอดลูกชายเบาๆ "ดอกไม้สวยมาก แม่ชอบมาก"
แม้จะเป็นแค่ดอกไม้ธรรมดาๆ ราคาไม่น่าจะเกินหลักพัน แต่เจิ้นหลี่ก็ปลื้มปริ่มสุดๆ
ก็เป็นของที่ลูกชายสุดที่รักให้มานี่นา
"ไม่ได้มีแค่ดอกไม้นะครับ" หวังฮ่าวหรานกระซิบเตือนยิ้มๆ
เจิ้นหลี่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจความหมาย เธอสำรวจช่อดอกไม้ดูดีๆ แล้วก็พบบัตรธนาคารใบหนึ่งซ่อนอยู่ เธอเงยหน้ามองลูกชายด้วยความสงสัย
"ข้างในมีสามร้อยล้าน รหัสคือวันเกิดแม่ ให้แม่ครับ เอาไปใช้ตามสบายเลย" หวังฮ่าวหรานกระซิบข้างหูมารดา
เจิ้นหลี่สะดุ้งโหยง แต่เพราะมีแขกอยู่เต็มห้อง เธอจึงไม่ได้ซักไซ้อะไรมาก
หวังฮ่าวหรานทักทายเพื่อนๆของเจิ้นหลี่ ซึ่งตามศักดิ์แล้วก็ถือเป็นลุงป้าน้าอาของเขาทั้งนั้น บางคนเขาคุ้นหน้าคุ้นตาดี
เขาทักทายทุกคนอย่างมีมารยาท
เจิ้นหลี่ที่ยังคาใจ หาข้ออ้างพาหวังฮ่าวหรานออกมาจากห้องรับแขก
ระหว่างทาง หวังเซียงเห็นเข้าพอดี เลยเดินตามออกมาด้วย
พ่อแม่ลูกทั้งสามคนเข้ามาคุยกันในห้องว่างชั้นล่าง
"ลูกรัก ในบัตรนี้มีสามร้อยล้านจริงเหรอ? ลูกไปเอาเงินเยอะแยะขนาดนี้มาจากไหน?" พออยู่กันลำพัง เจิ้นหลี่ก็รีบถาม น้ำเสียงเจือความกังวล
กลัวเหลือเกินว่าลูกชายจะไปทำเรื่องผิดกฎหมายมา
"เงินกำไรจากการเล่นหุ้นครับ ผมเอาค่าขนมที่พ่อกับแม่ให้ไปลงทุน ใช้ได้สบายใจหายห่วง" หวังฮ่าวหรานอธิบาย กลัวแม่ไม่เชื่อ เขาเลยเปิดแอปพลิเคชั่นเทรดหุ้นในมือถือโชว์พอร์ตให้ดู
เจิ้นหลี่กับหวังเซียงดูแล้วก็มองหน้ากัน ตาค้างด้วยความตะลึง
ทั้งคู่หายสงสัยในตัวลูกชาย เปลี่ยนเป็นความดีใจสุดขีด
เจิ้นหลี่นึกขึ้นได้ รีบกลับไปที่ห้องนอน หยิบกล่องใบเล็กออกมา
"นี่สร้อยคอของขวัญให้หนูเว่ยเว่ย ลูกไม่ได้พาเธอมาด้วยเหรอ?" เจิ้นหลี่ถาม
"เธอติดสอนช่วงค่ำครับ ทิ้งงานมาไม่ได้ ฝากมาอวยพรวันเกิดแม่ด้วย" หวังฮ่าวหรานโกหกหน้าตาย จริงๆเขาไม่ได้บอกฉิวเฉียนเว่ยเลยต่างหาก
เจิ้นหลี่พยักหน้า ยื่นกล่องสร้อยคอหยกให้หวังฮ่าวหราน "งั้นฝากลูกเอาไปให้เว่ยเว่ยแทนแม่ด้วยนะ ดูว่าเธอชอบไหม ถ้าไม่ชอบแม่จะได้ไปขอเปลี่ยนกับปิงหยุน"
"ได้ครับ" หวังฮ่าวหรานรับกล่องมา
เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ดังขึ้นจากกระเป๋าของเจิ้นหลี่
เจิ้นหลี่หยิบมือถือมาดูเบอร์แล้วกดรับ
"พี่เจิ้นคะ พอดีฉันมีธุระด่วนกะทันหัน คงไปร่วมงานวันเกิดพี่ไม่ได้แล้ว ต้องขอโทษจริงๆนะคะ" เสียงของถังปิงหยุนดังมาจากปลายสาย น้ำเสียงดูรู้สึกผิด
"เป็นอะไรหรือเปล่า? ไม่สบายเหรอ?" เจิ้นหลี่จับน้ำเสียงที่ดูอ่อนแรงของถังปิงหยุนได้ จึงถามด้วยความเป็นห่วง
"รู้สึกไม่ค่อยสบายนิดหน่อยค่ะ" ถังปิงหยุนตอบ
"เป็นอะไรมากไหม? ไปหาหมอหรือยัง?"
ช่วงนี้ถังปิงหยุนมาเอาอกเอาใจเจิ้นหลี่บ่อยๆจนสนิทสนมกันพอสมควร พอรู้ว่าอีกฝ่ายไม่สบาย เจิ้นหลี่ก็อดห่วงไม่ได้
"ไม่เป็นอะไรมากหรอกค่ะ ไม่ต้องถึงมือหมอหรอก" ถังปิงหยุนปฏิเสธ
"ไม่สบายก็ต้องหาหมอสิ ปล่อยไว้นานเดี๋ยวจะเป็นหนักนะ" เจิ้นหลี่ดุเบาๆ
"ไม่เป็นไรจริงๆค่ะ คือว่า..." ถังปิงหยุนอึกอัก เหมือนกำลังหาคำพูด
เจิ้นหลี่เห็นอีกฝ่ายอ้ำอึ้ง เลยเข้าใจไปเอง "อ๋อ... วันนั้นของเดือนใช่ไหม?"
"ใช่ค่ะ... พี่เจิ้นนี่รู้ทันไปซะทุกเรื่องเลยนะคะ" ถังปิงหยุนหัวเราะแห้งๆแก้เก้อ
"ต้มน้ำขิงพุทราจีนดื่มร้อนๆนะ มันช่วยได้เยอะ" ในฐานะผู้หญิงด้วยกัน เจิ้นหลี่จึงแนะนำด้วยความหวังดี
"ค่ะ ขอบคุณนะคะ"
ถังปิงหยุนรีบรับคำแล้ววางสายไป
เธอเปิดสมุดรายชื่อโทรศัพท์ หาเบอร์ผู้ช่วยสาวแล้วกดโทรออก
เธอสั่งให้ผู้ช่วยไปซื้อของให้หน่อย
แต่ไม่ใช่ขิงหรือพุทราจีน... แต่เป็นยาแก้ปวดลดบวม
"เมื่อกี้ผมไม่เห็นลุงฉินเลย เขายังไม่มาเหรอครับ?" หวังฮ่าวหรานนึกขึ้นได้ เอ่ยถามเจิ้นหลี่
"เพิ่งคุยกันเมื่อกี้ เห็นว่าติดธุระนิดหน่อยเดี๋ยวคงมา" หวังเซียงรู้ว่าลูกชายหมายถึงฉินไค จึงรีบตอบแทน
สองตระกูลรู้จักกันมานาน เมื่อก่อนหวังเซียงก็เคยพาหวังฮ่าวหรานไปเที่ยวบ้านฉินไค และฉินไคก็เคยพาฉินหยุนหานมาเที่ยวบ้านตระกูลหวังเหมือนกัน
"ลูกรัก จริงๆแล้วลูกอยากถามถึงลูกสาวลุงฉินใช่ไหม?" เจิ้นหลี่ทำท่ารู้ทันลูกชาย
"ทำไมแม่คิดแบบนั้นล่ะ?" หวังฮ่าวหรานทำหน้าแปลกใจ
"อย่ามาหลอกแม่ซะให้ยาก หนูเว่ยเว่ยเป็นถึงศาสตราจารย์ จะมีสอนเยอะแยะอะไรปานนั้น กลางค่ำกลางคืนยังต้องสอนอีกเหรอ? แล้วถ้ามีสอนจริงๆ ด้วยความรักที่เธอมีให้ลูก เธอต้องยอมทิ้งงานมางานวันเกิดแม่แน่นอน" เจิ้นหลี่วิเคราะห์เป็นฉากๆ ก่อนจะฟันธง
"ลูกไม่ได้บอกเรื่องวันเกิดแม่ให้เว่ยเว่ยรู้ใช่ไหม?"
หวังฮ่าวหรานอึ้ง
เจิ้นหลี่เดาผิดไปครึ่งแรก แต่ครึ่งหลังนี่แม่นราวกับจับวาง
"แม่... ฉลาดจริงๆ" หวังฮ่าวหรานหัวเราะแห้งๆ ยอมรับกลายๆ
"นี่ลูกกะจะควบสอง จับปลาสองมือเหรอเนี่ย!" เจิ้นหลี่ทำหน้าดุ "ตกลงลูกชอบหนูหยุนหานหรือเว่ยเว่ย? ถ้าให้เลือก ลูกจะเลือกใคร?"
หวังฮ่าวหรานทำท่าครุ่นคิดตามสัญชาตญาณ
เจิ้นหลี่เห็นลูกชายคิดหนัก ก็ตบไหล่ลูกดังป้าบ "เด็กโง่เอ๊ย! จะเลือกทำไม? ก็เอาทั้งคู่ไปเลยสิ!"
"หา?" หวังฮ่าวหรานอ้าปากค้าง งงกับตรรกะของแม่บังเกิดเกล้า
"หาเหออะไร! ทั้งสองคนเป็นเด็กดี สวยน่ารักกันทั้งคู่ เลือกคนใดคนหนึ่งก็เสียดายแย่ เหมาหมดนั่นแหละดีแล้ว" เจิ้นหลี่พูดหน้าตาเฉยเหมือนเป็นเรื่องปกติที่สุดในโลก
หวังเซียงที่ยืนฟังอยู่เงียบๆก็เดินมาตบไหล่ลูกชายอีกข้าง แล้วสอนสั่งด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ลูกรัก ตระกูลหวังของเรามีทายาทน้อย รุ่นนี้ก็มีแค่ลูกคนเดียว ภาระสืบสกุลต้องฝากไว้ที่ลูกแล้ว หาเมียให้เยอะๆ มีลูกมีหลานจนเต็มบ้านเต็มเมือง ตระกูลเราจะได้เจริญรุ่งเรือง เราฝากความหวังไว้ที่ลูกนะ"
"ใช่แล้วลูกรัก บ้านเรารวยจะตาย มีเป็นสิบคนยังเลี้ยงไหว ไม่ต้องคิดมากหรอก" เจิ้นหลี่เสริมทัพให้ท้ายเต็มที่
*****