บทที่ 462 แผนยุแยงสำเร็จ

ได้ยินน้ำเสียงของฉินฟาน หม่าหงเซิงก็กำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว

เขาเคารพฉินฟาน จะเอาเงินเอารถไปไม่ว่า แต่สิ่งเดียวที่เขายอมไม่ได้คือการที่ฉินฟานมายุ่งกับภรรยาเขา!

ไฟโทสะลุกโชนในใจ อยากจะพุ่งเข้าไปแลกชีวิตกับฉินฟานให้รู้แล้วรู้รอด

แต่สติก็ยังคอยย้ำเตือนอยู่ ว่าเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉินฟานเลยสักนิด

ต่อหน้าฉินฟาน เขาก็ไม่ต่างจากมดปลวกตัวหนึ่ง

ฉินฟานสามารถบี้เขาให้ตายคามือได้ง่ายๆ

แถมเขายังต้องพึ่งพาฉินฟานในการรักษาพิษที่ยังตกค้างในร่างกายอีก

“เสี่ยวหม่า ตกลงนายเป็นอะไรกันแน่?” ฉินฟานเห็นสีหน้าของหม่าหงเซิงไม่สู้ดี จึงขมวดคิ้วถาม

หม่าหงเซิงพยายามข่มอารมณ์โกรธ คลายกำปั้นที่กำแน่นออกช้าๆ แล้วฝืนยิ้มออกมาอย่างแข็งทื่อ “ไม่มีอะไร”

ฉินฟานไม่เชื่อคำพูดนั้น แต่ในเมื่อหม่าหงเซิงไม่อยากบอก เขาก็ไม่อยากเซ้าซี้

อีกอย่าง สิ่งที่เขาแคร์ตอนนี้ไม่ใช่สุขภาพของหม่าหงเซิง แต่เป็นเงินและรถที่หม่าหงเซิงสัญญาว่าจะให้ต่างหาก

เมื่อวานเฉิงรุ่ยบอกว่าแปดโมงเช้าทุกอย่างจะเรียบร้อย ทั้งบัตรเงินสดและเอกสารโอนรถจะถึงมือเขา

แต่นี่มันเลยแปดโมงมาตั้งนานแล้ว

ด้วยความร้อนใจ ฉินฟานจึงอดไม่ได้ที่จะทวงถาม “เรื่องเงินกับรถล่ะ เรียบร้อยหรือยัง?”

หม่าหงเซิงรู้สึกอัดอั้นตันใจ

มายุ่งกับภรรยาเขาแล้วยังหน้าด้านมาทวงเงินทวงรถอีก? รังแกกันเกินไปแล้ว!

แต่เพราะความกลัวในฝีมือของฉินฟาน และยังต้องพึ่งพาการรักษา

“เกิดปัญหาขึ้นนิดหน่อย เรื่องเงินกับรถคงต้องขอเลื่อนไปอีกสักพัก”

หม่าหงเซิงไม่กล้าแตกหักกับฉินฟาน แต่ใจมันแค้นจนไม่อยากให้เงินให้รถ เลยเลือกที่จะยื้อเวลาออกไปก่อน

รอให้รักษาตัวหายขาดเมื่อไหร่ค่อยมาคิดบัญชีแค้นกันทีหลัง

ภรรยาโดนข่มเหงขนาดนี้ เป็นผู้ชายคนไหนก็ทนไม่ได้

ในใจของหม่าหงเซิงเริ่มมีความคิดที่จะฆ่าแกงกันเกิดขึ้น

ถึงฉินฟานจะเก่งกล้าสามารถ แต่โลกนี้ยังมีคนที่ยอมขายชีวิตเพื่อเงินอีกเยอะแยะ

และสิ่งที่หม่าหงเซิงมีเหลือเฟือที่สุดก็คือเงิน

ขอแค่จ่ายหนักพอ มีหรือจะหาคนเก่งๆมาจัดการฉินฟานไม่ได้?

[ติ๊ง! โฮสต์บงการเบื้องหลัง แผนยุแยงสำเร็จ ส่งผลให้หม่าหงเซิงเกิดจิตสังหารต่อตัวเอกฉินฟาน กระทบต่อเส้นเรื่อง โฮสต์ได้รับแต้มวายร้าย 2,000 แต้ม, ออร่าตัวเอกของฉินฟาน -100, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +100!]

“ต้องรออีกสักพัก?”

ได้ยินคำตอบของหม่าหงเซิง ฉินฟานก็อดผิดหวังไม่ได้

ในเมืองใหญ่แบบนี้ ไม่มีเงินมันก็เหมือนคนขาขาด ไปไหนมาไหนลำบาก

เขาอดทนรอเงินห้าร้อยล้านจากหม่าหงเซิงมาตั้งหลายวัน นึกว่าจะได้วันนี้ สุดท้ายก็คว้าน้ำเหลวอีกแล้ว

“กระแสเงินสดของบริษัทมีปัญหานิดหน่อย มีพนักงานระดับสูงที่ทำงานกับผมมานานหอบเงินหนีไปต่างประเทศ เงินห้าร้อยล้านก้อนนั้นเลยต้องเอาไปโปะบัญชีก่อน แถมยังอุดรอยรั่วได้แค่ส่วนเดียวด้วยซ้ำ”

“ผมกำลังจะเอารถกับบ้านไปจำนองเพื่อกู้เงินมาหมุน ไม่รู้ว่าจะทันการณ์ไหม”

“ตอนนี้บริษัทกำลังวิกฤตหนัก เผลอๆอาจจะล้มละลายได้ ผมเพิ่งได้รับข่าวเมื่อเช้านี้เอง เหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจเลย หวังว่าอาจารย์จะเข้าใจ”

เพื่อป้องกันไม่ให้ฉินฟานทวงเงินอีก หม่าหงเซิงเลยเล่นบทน่าสงสาร และถือโอกาสอธิบายสาเหตุที่เขาอารมณ์ไม่ดีเมื่อครู่นี้ไปในตัว

ฉินฟานฟังแล้วก็เข้าใจสถานการณ์ แต่ก็อดผิดหวังไม่ได้

เจอแบบนี้ จะไปหน้าด้านทวงอะไรจากหม่าหงเซิงอีกก็คงไม่เหมาะ

รู้งี้ออกไปหาเงินเองแต่แรกดีกว่า รอมาตั้งหลายวันเสียเวลาเปล่า

ฉินฟานเซ็งจิต ได้แต่บอกลา “งั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะ”

หม่าหงเซิงแทบอยากจะจุดประทัดไล่ รีบสั่งให้คนรับใช้ไปส่งฉินฟานทันที

ส่วนคฤหาสน์ รถยนต์ และคนขับรถที่จัดไว้ให้ฉินฟานใช้ หม่าหงเซิงยังไม่คิดจะยึดคืน

เพราะยังไงก็ต้องพึ่งพาฉินฟานรักษาตัว จะแสดงท่าทีเป็นศัตรูเกินไปไม่ได้

หลังจากฉินฟานนั่งรถตู้ออกไปแล้ว หม่าหงเซิงก็กลับเข้ามาในห้องโถงใหญ่

“ทำไมจู่ๆถึงไม่ให้เงินกับรถอาจารย์แล้วล่ะคะ?” เฉิงรุ่ยแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ เอ่ยถามสามี

“ผมมีเหตุผลของตัวเอง เธออย่าถามเลย” หม่าหงเซิงนึกถึงเรื่องที่เฉิงรุ่ยโดนกระทำเมื่อคืนก็ปวดใจ แต่ไม่กล้าบอกความจริง

“ก็ได้ค่ะ ไม่ถามแล้ว” เฉิงรุ่ยยิ้มรับ

“คลิปฉินฟานที่คุณให้ผมดูยังอยู่ในมือถือไหม?” หม่าหงเซิงถาม

“ยังอยู่ค่ะ”

“ดี ส่งคลิปนั้นมาให้ผมหน่อย”

“ได้ค่ะ” เฉิงรุ่ยพอจะเดาเจตนาของหม่าหงเซิงได้ เธอหยิบโทรศัพท์ส่งคลิปให้เขาทันที แล้วเหลือบดูนาฬิกา

“ฉันไปบริษัทก่อนนะคะ”

“อืม ไปเถอะ ช่วงนี้ลำบากเธอหน่อยนะ ไว้ผมหายดีเมื่อไหร่เธอจะได้พักผ่อนบ้าง” หม่าหงเซิงยิ้มบางๆ

เฉิงรุ่ยหยิบกระเป๋าเดินไปที่โรงจอดรถ

เมื่อเห็นเฉิงรุ่ยออกไปแล้ว หม่าหงเซิงก็เปิดคลิปฉินฟานดูอีกรอบ พร้อมกับแสยะยิ้มเย็นชา

ถึงเขาจะไม่กล้าเปิดศึกกับฉินฟานตรงๆ แต่ก็ใช่ว่าจะยอมให้ฉินฟานอยู่อย่างสบายใจ

ถ้าคลิปหลุดนี้ว่อนเน็ตเมื่อไหร่ รับรองว่าฉินฟานต้องเดือดร้อนแน่

ส่วนเรื่องที่ฉินฟานจะตามสืบหาต้นตอคนปล่อยคลิป หม่าหงเซิงก็มีแผนรับมือไว้แล้ว

คฤหาสน์หลังนั้นเขาซื้อต่อมา กล้องวงจรปิดก็เป็นของเจ้าของเก่าติดไว้

เขาจะแกล้งทำเป็นบุคคลที่สาม ส่งคลิปไปข่มขู่รีดไถเงินจากฉินฟาน แล้วอ้างว่าเงินน้อยไปหรือโอนช้า ก่อนปล่อยคลิปลงเน็ต

ทำแบบนี้ย่อมเบี่ยงเป้าหมายได้ ฉินฟานจะได้ไม่สงสัยมาถึงตัวเขา

เฉิงรุ่ยขับรถออกจากคฤหาสน์ตระกูลหม่ามุ่งหน้าไปบริษัท แต่ขับไปได้ครึ่งทาง เธอก็จอดรถข้างทางในที่ปลอดคน

หยิบโทรศัพท์กดโทรหาหวังฮ่าวหราน

“ทุกอย่างเป็นไปตามแผน ราบรื่นดี รถบูกัตติของคุณก็ปลอดภัย” เฉิงรุ่ยรายงาน

“ทำได้ดีมาก”

หวังฮ่าวหรานชมเชย

เขาได้รับแจ้งเตือนจากระบบแล้ว จึงรู้ผลลัพธ์ล่วงหน้า ไม่แปลกใจกับสิ่งที่เฉิงรุ่ยบอก

แต่พอนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืน เขาก็อดเสียวสันหลังไม่ได้

ฉินฟานฝีมือร้ายกาจ ประสาทสัมผัสไวเป็นเลิศ

ตอนที่แอบย่องเข้าไปในคฤหาสน์ตระกูลหม่าเพื่อเล่นละครตบตาหม่าหงเซิงร่วมกับเฉิงรุ่ย เขาต้องระวังตัวทุกฝีก้าว กลัวฉินฟานจะจับได้

โชคดีที่ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี แสดงละครจบก็รีบชิ่งหนีออกมาได้ทัน

“แล้วรางวัลที่คุณสัญญาไว้ล่ะ คิดออกหรือยังว่าจะให้อะไร?” เฉิงรุ่ยรวบรวมความกล้าทวงถาม

“ทำไมเธอต้องโกหกฉัน?” แทนที่จะตอบ หวังฮ่าวหรานกลับถามกลับด้วยน้ำเสียงไม่พอใจในอีกเรื่องหนึ่ง

“ฉันโกหก?” เฉิงรุ่ยงง

“เธอบอกว่าตัวเองเป็นคนเย็นชาจนเกือบตายด้านไม่ใช่เหรอ? แต่... เมื่อวานเธอดูไม่เหมือนแบบนั้นเลยนะ” หวังฮ่าวหรานคาดคั้น

ถ้าเฉิงรุ่ยไม่บอกแบบนั้น เขาคงไม่เสี่ยงเข้าไปร่วมแสดงละครฉากนั้นด้วยหรอก

คงปล่อยให้เธอเล่นละครลิงหลอกเจ้าคนเดียวไปแล้ว

“ฉันสาบานได้เลย เรื่องนั้นฉันไม่ได้โกหกจริงๆ ปกติฉันไม่เคยเกิดอารมณ์ใดๆเลย แต่ไม่รู้ทำไม พอคุณแตะตัวนิดเดียว ฉัน... ฉันก็...”

เฉิงรุ่ยพูดไปก็อายไปจนหน้าแดงก่ำ ช่วงท้ายแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินราวกับเสียงยุงบิน

*****