บทที่ 458 แผนซ้อนแผน
บทที่ 458 แผนซ้อนแผน
“เธอมีวิธี?”
หวังฮ่าวหรานดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของเฉิงรุ่ย
“หม่าหงเซิงเคารพฉินฟานก็จริง ถึงขนาดยอมยกเงินห้าร้อยล้านให้ฟรีๆ แต่ความเคารพย่อมมีขีดจำกัด ใช่ว่าจะยอมยกให้ได้ทุกอย่างหรอก จริงไหม?” เฉิงรุ่ยเตือนสติ
หวังฮ่าวหรานเข้าใจความนัยทันที
เฉิงรุ่ยพูดมาขนาดนี้ ถ้าเขายังไม่เก็ทก็เสียชาติเกิดจอมวายร้ายหมด
จริงๆแล้ววิธีนี้หวังฮ่าวหรานก็เคยคิดไว้เหมือนกัน แต่เขาไม่อยากให้เฉิงรุ่ยต้องลงทุนลงแรงขนาดนั้น
ถึงเขาจะไม่ได้พิศวาสเฉิงรุ่ยอะไรมากมาย แต่ก็ไม่อยากให้เธอต้องเสียสละตัวเองแบบนั้น
มันรู้สึกตะขิดตะขวงใจ
อีกอย่าง ถ้าเห็นตัวเอกได้ดี เขาก็ย่อมไม่มีความสุข
ต่อให้หม่าหงเซิงกับฉินฟานจะแตกคอกันเพราะเรื่องนี้ เขาก็คงดีใจไม่ออกอยู่ดี
“ฉันเคยนึกถึงวิธีนั้นเหมือนกัน แต่เธอต้องเสียสละมากเกินไป อย่าเลยดีกว่า” หวังฮ่าวหรานตอบเสียงขรึม
เฉิงรุ่ยสัมผัสได้ถึงความห่วงใยในน้ำเสียงของหวังฮ่าวหรานก็แอบดีใจ ก่อนจะรีบอธิบาย
“แค่ชื่อเสียงนิดหน่อยเอง อีกอย่าง ฉันไม่แคร์หรอกว่าหม่าหงเซิงจะคิดยังไง”
“แค่... ชื่อเสียง?” หวังฮ่าวหรานชะงัก
“อ้าว แล้วคุณคิดว่าอะไรล่ะ?” เฉิงรุ่ยหัวเราะคิกคัก
เมื่อก่อนเพื่อบรรลุเป้าหมายเธออาจจะทำได้ทุกอย่างโดยไม่เลือกวิธีการ แต่หลังจากที่หัวใจถูกขโมยไป เธอก็หวงแหนตัวเองเป็นพิเศษ ไม่ยอมให้ชายอื่นมาแตะต้องแม้แต่ปลายเล็บ
ขนาดหม่าหงเซิงฟื้นแล้ว เธอยังสรรหาวิธีสารพัดเพื่อรักษาระยะห่าง
แล้วเธอจะยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อให้หม่าหงเซิงกับฉินฟานแตกคอกันได้ยังไง?
“เธอมีแผนที่ดีกว่านั้นเหรอ?”
หวังฮ่าวหรานรู้สึกเหมือนเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ แต่ก็อดถามย้ำไม่ได้
เฉิงรุ่ยได้ยินแบบนั้นก็ปลื้มปริ่ม เข้าใจไปเองว่าหวังฮ่าวหรานแคร์เธอ
หารู้ไม่ว่าที่หวังฮ่าวหรานถามเป็นเพราะสัญชาตญาณผู้ชายที่ทนเห็นสาวสวยข้างกายไปยุ่งกับชายอื่นไม่ได้
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... ถ้าชายคนนั้นเป็นตัวเอก
“ฉันมีไอเดีย แต่ติดปัญหาอยู่นิดหน่อย ต้องให้คุณช่วย” เฉิงรุ่ยเกริ่น
“ว่ามาสิ”
“พิษในตัวหม่าหงเซิงยังไม่หมด ตกกลางคืนเขาจะหลับลึกไม่รู้เรื่อง พอจะมียาอะไรที่ทำให้เขาตื่นขึ้นมาได้ชั่วคราวในช่วงเวลาที่กำหนด แต่ขยับตัวไม่ได้หรือแม้แต่จะพูดก็ทำไม่ได้บ้างไหม?” เฉิงรุ่ยถาม
“มี” หวังฮ่าวหรานตอบทันที
เขาเป็นคนวางยาเอง รู้ฤทธิ์ยาดียิ่งกว่าใคร จะทำตามที่เฉิงรุ่ยขอน่ะเรื่องกล้วยๆ
“อีกปัญหาคือ... โดยธรรมชาติฉันเป็นคนค่อนข้างเย็นชา กลัวว่าจะใส่อารมณ์ได้ไม่สมจริง เลยอาจจะต้อง... อาจจะต้องขอแรงคุณช่วยหน่อย”
เฉิงรุ่ยพูดตะกุกตะกัก น้ำเสียงดูประหม่า
พูดจบเธอก็รู้สึกอายแทบแทรกแผ่นดิน รีบแก้ตัวพัลวัน
“แค่การแสดงนะ ไม่ต้องทำจริงๆก็ได้”
ถึงเฉิงรุ่ยจะพูดอ้อมแอ้ม แต่หวังฮ่าวหรานก็พอจะเดาทางออก
“แล้วแผนการโดยละเอียดล่ะ?” หวังฮ่าวหรานถามเพื่อความชัวร์ จะได้ร่วมมือได้ถูกจังหวะ
“อาการของหม่าหงเซิงดีขึ้นมากแล้ว ตอนนี้กลับมาพักฟื้นที่บ้าน ฉินฟานจะมาขับพิษให้เป็นระยะๆ คำนวณเวลาแล้ว ฉินฟานน่าจะมาตอนเย็นๆ ถึงตอนนั้น...” เฉิงรุ่ยเล่าแผนการคร่าวๆให้ฟังทางโทรศัพท์
หวังฮ่าวหรานฟังแล้วพยักหน้าหงึกหงัก แผนนี้มีความเป็นไปได้สูงทีเดียว
หลังจากวางสายเฉิงรุ่ย
พอเลิกเรียน หวังฮ่าวหรานก็ตรงดิ่งกลับไปที่ห้องใต้ดินลับในวิลล่า ปรุงยาตามสูตรที่เฉิงรุ่ยต้องการ
ช่วงเย็น หวังฮ่าวหรานขับรถออกจากวิลล่า เตรียมเอายาไปส่งให้เฉิงรุ่ย
แต่รถเพิ่งจะเคลื่อนตัวพ้นประตูรั้วก็มีสายเข้าจากตั้นไท่เหยาเยว่
“ว่างไหม? มาขับรถให้ฉันหน่อยสิ” เสียงของตั้นไท่เหยาเยว่ดังออกมา
“พี่จะไปไหนเหรอ?”
หวังฮ่าวหรานกลัวว่าเธอจะไปหาฉินฟาน ถึงจะมีธุระด่วนแต่ก็ไม่รีบปฏิเสธ ถามดักคอไว้ก่อน
“ฉันเพิ่งรู้ข่าวว่ามีศิษย์พี่คนนึงกำลังป่วย ว่าจะแวะไปเยี่ยมเขาสักหน่อย” ตั้นไท่เหยาเยว่ตอบ
หวังฮ่าวหรานสังหรณ์ใจบางอย่าง จึงตอบรับทันที “ว่างครับ เดี๋ยวผมรีบไปรับ”
วางสายเสร็จ หวังฮ่าวหรานก็ขับรถไปจอดหน้าวิลล่าอีกหลังที่อยู่ไม่ไกลแล้วบีบแตรเรียก
หลิวเยว่เพิ่งกลับจากมหาวิทยาลัย กำลังจะเดินเข้าบ้าน พอเห็นรถปากานีจอดอยู่หน้าบ้านก็เดินตรงเข้ามาหาทันที
“สวัสดีครับพี่ห้า”
อยู่หน้าบ้านแบบนี้หวังฮ่าวหรานต้องทำตัวสงบเสงี่ยม ลดกระจกลงแล้วทักทายหลิวเยว่อย่างนอบน้อม
[ติ๊ง! โฮสต์ทำให้นางเอกหลิวเยว่เกิดอาการหึงหวง ได้รับแต้มวายร้าย 500 แต้ม!]
“มารับน้องเจ็ดไปเที่ยวเหรอ?”
หลิวเยว่โน้มตัวลงมาเกาะขอบหน้าต่างรถ ถามเสียงขุ่นๆ
“เปล่าครับ พี่ใหญ่ให้ผมมาขับรถให้ บอกว่าจะไปเยี่ยมศิษย์พี่ที่ป่วย” หวังฮ่าวหรานตอบตามตรง
“อ๋อ อย่างงี้นี่เอง” หลิวเยว่พยักหน้า
“ถุงน่องคุณขาดน่ะ” หวังฮ่าวหรานเหลือบไปเห็นรอยขาดเล็กๆจึงเอ่ยทัก
หลิวเยว่ก้มมองขาตัวเอง แล้วถลึงตาใส่เขา กระซิบเสียงเบา
“เดี๋ยวฉันจะไปสั่งออนไลน์ ซื้อแบบแพงๆคุณภาพดีๆ ชนิดที่ไม่มีวันขาดเลยคอยดู”
“ฉีกไม่ขาดมันจะไปสนุกอะไรล่ะครับ” หวังฮ่าวหรานเผลอบ่นอุบอิบ
หลิวเยว่มองเขาด้วยสายตาแปลกๆ แล้วเหมือนจะนึกอะไรออก จึงยื่นมือไปหยิกแขนเขาเบาๆ แรงน้อยนิดเหมือนมดกัด
เธอผละออกจากรถ ยืดตัวตรง วางมาดเคร่งขรึมทันที
เพราะตั้นไท่เหยาเยว่เดินออกมาจากวิลล่าแล้ว
“พี่ใหญ่ ใช้งานแฟนน้องเจ็ดเป็นคนขับรถมันจะดูไม่ดีมั้งคะ?”
หลิวเยว่กลัวหวังฮ่าวหรานโดนใช้งานหนัก เลยอดบ่นไม่ได้
“ไม่ดีตรงไหน?” ตั้นไท่เหยาเยว่เชิดหน้า ไม่รู้สึกผิดสักนิด
ขนาดตัวเธอเองยังโดนเขา "กิน" ไปแล้ว แค่ให้ขับรถให้นิดหน่อยจะเป็นไรไป?!
หลิวเยว่เห็นพี่ใหญ่ทำหน้าดุก็ไม่กล้าหือ ได้แต่ส่งสายตา "ดูแลตัวเองดีๆนะ" ให้หวังฮ่าวหราน
ตั้นไท่เหยาเยว่ก้าวขึ้นนั่งเบาะข้างคนขับ
“จะไปที่ไหนครับ?” หวังฮ่าวหรานถาม
“ที่นี่” ตั้นไท่เหยาเยว่เปิดโน้ตในมือถือให้ดู
ในโน้ตมีที่อยู่เพียงแห่งเดียว
และที่อยู่นั้น... ตรงกับที่อยู่ของเฉิงรุ่ยเปี๊ยบ
เป็นไปตามคาด ทั้งสองคนกำลังจะไปที่เดียวกัน
เดิมทีเขาตั้งใจจะแอบเอายาไปให้เฉิงรุ่ยแบบลับๆ แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะได้เดินเข้าคฤหาสน์ตระกูลหม่าแบบเปิดเผยซะแล้ว
หวังฮ่าวหรานเหลือบดูเวลาที่บันทึกไว้ในโน้ต พบว่าเป็นเมื่อสิบกว่านาทีที่แล้ว จึงลองถามหยั่งเชิง
“พี่เคยเจอศิษย์พี่คนนี้มาก่อนไหม?”
“ไม่เคย ฉันเพิ่งรู้นี่แหละว่ามีศิษย์พี่อยู่ที่ชิงหลิงด้วย” ตั้นไท่เหยาเยว่ตอบแบบไม่ใส่ใจนัก
หวังฮ่าวหรานฟังแล้วก็มั่นใจในข้อสันนิษฐานของตัวเอง
เมื่อกี้ตั้นไท่เหยาเยว่น่าจะเพิ่งคุยโทรศัพท์กับฉินฟาน และคงเป็นตอนนั้นเองที่ฉินฟานบอกเธอเรื่องหม่าหงเซิง
ฉินฟานเลือกบอกเวลานี้ มันจงใจชัดๆ
เพราะหวังฮ่าวหรานรู้จากเฉิงรุ่ยว่าฉินฟานจะมาขับพิษให้หม่าหงเซิงช่วงเย็น
การที่ตั้นไท่เหยาเยว่ไปตอนนี้ มีโอกาสสูงมากที่จะได้เจอกับฉินฟาน
*****