บทที่ 456 แผนสำเร็จ

เมื่อได้เห็นใบหน้าหล่อเหลานี้ หลิวเยว่ก็เข้าใจความหมายในคำพูดของ "สามี" ก่อนหน้านี้ได้ทันที

"สามี" ที่เธอเฝ้าคิดถึงไม่ได้อยู่อีกซีกโลกหนึ่ง แต่อยู่ข้างกายเธอมาตลอด

หรือพูดให้ถูกคือ... อยู่ใกล้แค่เอื้อม

ความรู้สึกโมโหที่โดนหลอกพุ่งขึ้นมาในใจของหลิวเยว่

แต่ความโกรธนั้นก็ถูกกลบด้วยความกังวลใจอย่างรวดเร็ว

“ผมรู้ว่าทำผิดต่อคุณ... แต่... แต่ผมห้ามใจตัวเองไม่ได้จริงๆ” หวังฮ่าวหรานพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังสั่งเสีย

“ตอนนี้... ผมถูกกรรมตามสนองแล้ว คุณจะให้อภัยผมได้ไหม?”

“ฉัน... ฉันไม่โทษนาย ฉันไม่โทษนายหรอก”

หลิวเยว่มองสภาพร่อแร่ของเขา จะให้เธอซ้ำเติมลงได้ยังไง?

อีกอย่าง เมื่อกี้เขายอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องเธอขนาดนั้น ต่อให้ทำผิดมหันต์แค่ไหน ก็ลบล้างกันได้หมด

“คุณพูดจริงเหรอ? ไม่โกรธผมจริงๆ?” หวังฮ่าวหรานเริ่มมีสีเลือดขึ้นมาบ้าง ใบหน้าดูดีขึ้นถนัดตา

“จริงสิ ฉันไม่โกรธนายหรอก” หลิวเยว่ร้อนรน “นายอย่าเพิ่งพูดเลยนะ ฉันจะรีบโทรเรียกรถพยาบาลเดี๋ยวนี้ นายต้องไม่เป็นอะไร”

เธอพยายามแกะมือที่หวังฮ่าวหรานจับไว้ออกเพื่อจะโทรศัพท์

“ผมคงไม่รอดแล้ว... ขอ... ขออะไรเป็นอย่างสุดท้ายได้ไหม? อย่างน้อยถ้าต้องตาย ผมจะได้ตายตาหลับ” หวังฮ่าวหรานอ้อนวอน

หลิวเยว่ชะงัก ไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร

หวังฮ่าวหรานปล่อยมือเธอ แล้วประคองใบหน้าเธอให้โน้มลงมาหาเขาช้าๆ

หลิวเยว่เข้าใจความหมายทันที เธอหลับตาพริ้มลงอย่างเคลิบเคลิ้ม

แม้จะเงอะงะเพราะไม่เคยทำมาก่อน แต่เมื่อได้รับการนำทาง เธอก็เริ่มจับจังหวะได้

หลิวเยว่ปล่อยใจไปกับรสสัมผัสอันหอมหวานนั้น

แต่ไม่นานเธอก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ

ปากก็บอกว่าใกล้ตาย แต่ทำไมแรงจูบถึงได้ดุดันและมีชีวิตชีวาขนาดนี้?

หลิวเยว่ผละตัวออก แล้วสำรวจร่างกายเขาอีกครั้ง

มีดพกที่เคยปักคาหน้าท้องตอนนี้หล่นลงไปกองกับพื้นแล้ว เพราะไม่มีมือจับไว้

บริเวณหน้าท้องมีเลือดก็จริง แต่เสื้อผ้าแค่ขาดเป็นรูเล็กๆเท่านั้น

มองผ่านรูเสื้อเข้าไป เห็นหัวเข็มขัดโลหะเป็นมันวาว

ชัดเจนว่ามีดแทงไปโดนหัวเข็มขัด

เลือดที่เห็นน่าจะเป็นของไอ้โจรหน้ากากนั่น

หมอนี่ไม่ได้โดนแทง!

“เมื่อกี้ผมนึกว่าโดนแทง เพิ่งมารู้สึกตัวทีหลังว่ามันไปโดนหัวเข็มขัดเข้า สงสัยผมจะดวงแข็ง ยังไม่ถึงคราวตาย” หวังฮ่าวหรานรีบแก้ตัวหน้าตาตื่น เหมือนคนเพิ่งรอดตายมาหมาดๆ

หลิวเยว่ทึ่งในความโชคดีของหวังฮ่าวหราน เพราะถ้ามีดเบี่ยงไปอีกนิดเดียว งานนี้คงมีคนตายจริงๆ

“ปลอดภัยก็ดีแล้ว ต่อไปอย่าแช่งตัวเองอีกนะ” หลิวเยว่พูดด้วยความโล่งอก

[ติ๊ง! โฮสต์วางแผนจีบนางเอกหลิวเยว่สำเร็จ ค่าความประทับใจคงอยู่ที่ 70 (รักที่ไม่มีวันเสื่อมคลาย)]

หวังฮ่าวหรานแอบดีใจอยู่เงียบๆหลังได้รับแจ้งเตือนจากระบบ

เดิมทีหลิวเยว่มีค่าความประทับใจต่อตัวเขาจริงๆแค่ 40 แต่มีต่อ "เทพเจ้าหุ้นไร้พ่าย" ถึง 70

ตอนนี้พอความลับเปิดเผย บวกกับแผนเจ็บตัวเรียกน้ำตา ค่าความประทับใจนั้นก็โอนถ่ายมาที่ตัวหวังฮ่าวหรานโดยสมบูรณ์

“นาย... นาย... นายไม่เป็นไรแล้วทำไมไม่รีบบอก ปล่อยให้ฉันเป็นห่วงแทบตาย”

พอหายห่วง หลิวเยว่ก็เริ่มคิดบัญชี เธอทุบไหล่เขาดังปั้กๆ

“โอ๊ย!” หวังฮ่าวหรานร้องเสียงหลง ทำหน้าเหยเก

“ฉันไม่ได้ออกแรงเลยนะ เป็นอะไรหรือเปล่า?” หลิวเยว่ตกใจ รีบถามด้วยความเป็นห่วง

“ถึงจะไม่โดนมีดแทง แต่ก็โดนไอ้หมอนั่นซัดเข้าที่หน้าอกเหมือนกัน เจ็บสุดๆเลย” หวังฮ่าวหรานแกล้งสำออย

“งั้นไปโรงพยาบาลกันเถอะ” หลิวเยว่เสนอ

“ไม่ต้องถึงมือหมอหรอก กลับไปให้พี่สามดูให้ดีกว่า”

“ก็ได้” หลิวเยว่พยักหน้า

หวังฮ่าวหรานลุกขึ้น ถอดเสื้อสูทที่เปื้อนเลือดออก แล้วชี้ไปทางถนนเมเปิลแดงข้างหน้า

“เราเดินเล่นกันต่อเถอะ”

“ยังจะเดินอีกเหรอ? เกิดเจอไอ้โจรนั่นอีกจะทำยังไง?” หลิวเยว่กังวล

“ไม่เจอหรอก คุณไม่เห็นเลือดบนเสื้อนี่เหรอ? เลือดมันทั้งนั้น มันบาดเจ็บขนาดนี้คงไม่กล้าย้อนกลับมาหรอก”

หวังฮ่าวหรานพูดจบก็แกล้งโทรแจ้งตำรวจพอเป็นพิธี

หลิวเยว่เห็นดังนั้นก็ไม่คัดค้าน

ทั้งสองจึงเดินเคียงคู่กันไปตามถนนสายเมเปิลแดงที่ทอดยาว

สี่ทุ่มกว่า

หลิวเยว่กลับมาถึงวิลล่า

“พี่ห้า ทำไมวันนี้กลับดึกจัง?”

ฉิวเฉียนเว่ยที่นั่งอ่านตำราอาหารอยู่บนโซฟาในห้องโถงเอ่ยทักด้วยความสงสัย

“ที่มหาลัยมีงานแฟนซีหน้ากากน่ะ พี่เลยแวะไปดูหน่อย” หลิวเยว่ตอบเสียงเรียบ แต่ในใจเต้นตึกตัก

“ปกติพี่ไม่สนใจงานพวกนี้นี่นา” ฉิวเฉียนเว่ยหรี่ตามอง ก่อนจะคาดเดา

“หรือว่า... พี่ไปเจอแฟนออนไลน์คนนั้นมา?”

วันสองวันมานี้ หลิวเยว่ทั้งทำผมใหม่ ทั้งเล่นโยคะฟิตหุ่น

ฉิวเฉียนเว่ยและพี่น้องคนอื่นก็สงสัยกันอยู่แล้ว ตอนนั้นหลิวเยว่ตอบแบ่งรับแบ่งสู้ว่าแฟนจะกลับมาจากต่างประเทศ

พอเห็นหลิวเยว่ทำตัวมีพิรุธแบบนี้ ฉิวเฉียนเว่ยก็ยิ่งมั่นใจ

“แหะๆ น้องเจ็ดนี่ฉลาดจริงๆ ปิดไม่มิดเลยนะเนี่ย” หลิวเยว่ยิ้มแห้งๆ

“แล้วเป็นไงบ้าง?” ฉิวเฉียนเว่ยวางหนังสือลง เตรียมฟังเรื่องเม้าท์

“ก็... ก็ราบรื่นดี” หลิวเยว่ยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นดูแปลกพิกล

“ยินดีด้วยนะพี่ห้า” ฉิวเฉียนเว่ยดีใจแทนพี่สาว “ได้ถ่ายรูปมาไหมคะ? ขอดูหน่อยสิ”

หลิวเยว่ใจหายวาบ

ตอนเดินเล่นเมื่อกี้ก็ถ่ายรูปคู่กันไว้ แต่จะให้ฉิวเฉียนเว่ยดูได้ยังไง?

“ไม่ได้ถ่ายหรอก” หลิวเยว่โกหกหน้าตาย

“ว้า เสียดายจัง ไว้วันหลังอย่าลืมถ่ายนะคะ” ฉิวเฉียนเว่ยทำหน้าเสียดาย

“อื้อ”

หลิวเยว่รับคำส่งๆ

ตั้นไท่เหยาเยว่เดินผ่านมาได้ยินบทสนทนาพอดี

“น้องห้า พรุ่งนี้เรียกแฟนเธอออกมาสิ เดี๋ยวพี่ช่วยดูให้” ตั้นไท่เหยาเยว่สวมบทพี่ใหญ่ผู้ห่วงใย อยากช่วยสแกนผู้ชายให้น้องสาว

“เขาต้องบินกลับต่างประเทศไฟลต์เช้าตรู่พรุ่งนี้เลยค่ะ” หลิวเยว่แถสีข้างถลอก

“งั้นเหรอ... ไว้วันหลังเขากลับมาเมื่อไหร่ต้องบอกพี่ด้วยล่ะ” ตั้นไท่เหยาเยว่กำชับ

“ได้เลยค่ะ” หลิวเยว่รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ

“เพิ่งเจอกันแท้ๆก็ต้องห่างกันอีกแล้ว รักทางไกลนี่น่าเห็นใจจัง” ฉิวเฉียนเว่ยสงสารพี่สาวจับใจ

ขนาดเธอไม่ได้เจอแฟนแค่วันเดียวยังคิดถึงแทบขาดใจ แล้วหลิวเยว่ที่ต้องอยู่คนละซีกโลกจะทรมานขนาดไหน

“ช่วยไม่ได้นี่นา เขางานยุ่ง แต่พอปิดเทอมพี่ก็บินไปหาเขาได้ ไม่เหงาหรอก” หลิวเยว่ไม่ได้รู้สึกเศร้าเลยสักนิด เพราะนอกจากวันหยุดแล้ว เวลาที่เหลือเขาก็วนเวียนอยู่ในคณะบริหารธุรกิจนั่นแหละ

อยากเจอก็ง่ายนิดเดียว แค่ใช้อำนาจมืดเรียกตัวมาพบที่ห้องทำงานก็จบ

สิ่งที่หลิวเยว่กลุ้มใจจริงๆคือ... ต่อไปจะมองหน้าน้องเจ็ดยังไงต่างหาก

*****