บทที่ 454 เต้นรำ

ชายหนุ่มตรงหน้าสวมชุดสูทสากลคัตติ้งเนี้ยบ รูปร่างสูงใหญ่สมส่วนแทบจะไร้ที่ติ บนข้อมือสวมนาฬิกาหรูแบรนด์ Vacheron Constantin

แค่ราคาเครื่องแต่งกายคร่าวๆก็ปาเข้าไปหลักล้านหยวนแล้ว และชายผู้นี้ก็ดูเหมาะสมกับเครื่องแต่งกายหรูหราเหล่านี้อย่างยิ่ง

ราศีจับ เปล่งประกายความสูงศักดิ์ ดูปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา

น่าเสียดายเพียงอย่างเดียวคือ... เขาใส่หน้ากากปิดบังใบหน้า ทำให้มองไม่เห็นว่าหน้าตาแท้จริงเป็นเช่นไร

แต่ถึงกระนั้น ชายหนุ่มผู้นี้ก็ยังดึงดูดสายตาของผู้คนรอบข้างอยู่ดี

เพราะต่อให้ไม่เห็นหน้า แค่รูปร่างและบุคลิกอันโดดเด่นก็เพียงพอที่จะกระชากใจสาวๆให้หวั่นไหวได้แล้ว

หลิวเยว่จ้องมองเขาไม่วางตา แก้มสองข้างแดงระเรื่อ หัวใจเต้นแรงแทบจะกระดอนออกมานอกอก

คนที่คะนึงหาเฝ้าฝันถึงจนนอนไม่หลับ... ตอนนี้มายืนอยู่ตรงหน้าแล้ว

จะไม่ให้ตื่นเต้นได้ยังไง?

“ปะ... เป็นคุณจริงๆ?”

หลิวเยว่กลัวว่าตัวเองจะตื่นเต้นจนหน้ามืดตามัวจำคนผิด จึงเอ่ยถามเสียงแผ่วเบาอย่างไม่ค่อยอยากจะเชื่อสายตา

“จำเสียง ‘สามี’ ตัวเองไม่ได้แล้วเหรอ?” น้ำเสียงทุ้มลึกเปี่ยมเสน่ห์ดังขึ้นอีกครั้ง

พอได้ยินน้ำเสียงและสำเนียงที่คุ้นเคย หลิวเยว่ก็มั่นใจเต็มร้อย นี่แหละคือคนคนนั้นที่เธอรอคอย

“ฉันฝันไปหรือเปล่า?” หลิวเยว่จ้องมองผ่านหน้ากากเข้าไปในดวงตาของเขา ยังรู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน

ชายหนุ่มได้ยินดังนั้นก็ยื่นมือออกไปจับมือของหลิวเยว่เบาๆ แล้วนำมาวางทาบลงที่อกซ้ายของเขา

หลิวเยว่สะดุ้งเล็กน้อย สัมผัสได้ถึงไออุ่นและจังหวะการเต้นของหัวใจ แววตาที่พร่ามัวเริ่มฉายชัดขึ้น

วินาทีนี้ หลิวเยว่เชื่อสนิทใจแล้วว่า ชายที่เธอเฝ้าคิดถึง ยอมข้ามน้ำข้ามทะเลมาจากอีกซีกโลกหนึ่งเพื่อมาหาเธอจริงๆ

ความตื้นตันใจเอ่อล้นจนอธิบายเป็นคำพูดไม่ถูก

คำพูดมากมายที่เตรียมไว้ว่าจะพูดกับเขาจู่ๆก็ลืมไปหมดสิ้น

ปกติเธอเป็นถึงศาสตราจารย์ พูดจาฉะฉาน จิตใจมั่นคง

แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นสาวน้อยไม่ประสีประสา พูดอะไรไม่ออกสักคำ

โชคดีที่เขาเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน

“คุณผู้หญิงครับ คำเชิญของผมเมื่อกี้ คุณยังไม่ได้ตอบเลยนะ”

“ยินดีอย่างยิ่งค่ะ”

หลิวเยว่รีบตอบรับ พร้อมส่งยิ้มยั่วยวนที่แอบซ้อมหน้ากระจกมาเป็นร้อยรอบในช่วงวันสองวันนี้

หวังฮ่าวหรานเห็นรอยยิ้มนั้นแล้วก็อดแขวะในใจไม่ได้

ถ้าไม่ได้สวมบทบาทร่างจำแลงนี้ ชาตินี้คงไม่มีวันได้เห็นหลิวเยว่ยิ้มแบบนี้แน่ๆ

เขาจูงมือหลิวเยว่เดินตรงเข้าสู่ฟลอร์เต้นรำ

บนฟลอร์มีคู่หนุ่มสาวประมาณสิบคู่กำลังเต้นรำตามจังหวะเพลงลีลาศ

“เอ่อ... สมัยเรียนฉันเคยซ้อมกับเพื่อนเพื่อแข่งเต้นลีลาศของโรงเรียน แต่นั่นก็นานมากแล้ว ถ้าฉันเต้นไม่เก่งอย่าหัวเราะนะคะ”

หลิวเยว่รู้สึกเหมือนลืมสเต็ปไปหมดแล้ว กลัวจะขายหน้า พอยืนจับมือเตรียมเริ่มเต้นก็รีบออกตัวไว้ก่อน

“มีผมอยู่ทั้งคน ไม่ต้องกลัวครับ” หวังฮ่าวหรานปลอบโยน

ในฐานะทายาทเศรษฐี เขาถูกส่งไปเรียนสารพัดคอร์สตั้งแต่เด็ก ทักษะการเข้าสังคมพื้นฐานอย่างลีลาศย่อมเป็นหนึ่งในนั้น

ถึงจะไม่ใช่ระดับโปร แต่ก็รับมือกับงานสังคมทั่วไปได้สบาย

“ผมอิจฉาผู้ชายที่เคยซ้อมเต้นรำกับคุณจัง”

หลังจากเต้นไปได้สักพัก ทุกอย่างราบรื่น หวังฮ่าวหรานเริ่มคล่องตัว จึงก้มลงกระซิบข้างหูหลิวเยว่

“เพื่อนผู้หญิงค่ะ คุณเป็นผู้ชายคนแรกที่ได้เต้นรำกับฉัน และจะเป็นคนเดียวด้วย” หลิวเยว่กระซิบตอบข้างหูเขาพร้อมรอยยิ้ม

“จริงเหรอครับ?” หวังฮ่าวหรานแกล้งทำเสียงแปลกใจ

“เมื่อก่อนฉันรังเกียจผู้ชายมาก จนเคยคิดว่า... ตัวเองผิดปกติหรือเปล่า แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าฉันเป็นผู้หญิงปกติ” หลิวเยว่พูดด้วยน้ำเสียงจริงใจไร้การเสแสร้ง

หวังฮ่าวหรานฟังแล้วก็ไม่สงสัย

หลิวเยว่เป็นหนึ่งในเจ็ดนางเอกเทพธิดา ความบริสุทธิ์ผุดผ่องเป็นสเปกพื้นฐานอยู่แล้ว การไม่เคยใกล้ชิดผู้ชายมาก่อนจึงเป็นเรื่องปกติมาก

“ที่แท้ผมก็เป็นผู้ชายคนแรกที่ได้เต้นรำกับคุณ เป็นเกียรติอย่างยิ่งครับ” หวังฮ่าวหรานตอบกลับ

“แล้วฉันเป็นผู้หญิงคนแรกที่คุณเต้นรำด้วยหรือเปล่าคะ?” หลิวเยว่ถามกลับด้วยแววตาคาดหวัง

“คุณเป็นผู้หญิงคนแรก... ที่ทำให้ผมใจเต้นแรงเวลาเต้นรำด้วย” หวังฮ่าวหรานใช้เสียงหล่อกระซิบคำหวาน

ในความคิดของหลิวเยว่ เขาทำงานด้านการเงินอยู่ต่างประเทศ ย่อมต้องออกงานสังคมบ่อยครั้ง

ถ้าบอกว่าเธอเป็นคนแรกที่เขาเต้นด้วย หลิวเยว่คงไม่มีทางเชื่อ

หวังฮ่าวหรานจึงตอบตามคาแรคเตอร์ที่สร้างไว้

แม้คำตอบจะไม่ตรงกับความคาดหวังของหลิวเยว่เป๊ะๆ แต่ก็ไม่ได้ทำให้บรรยากาศเสีย

เพราะทันทีที่พูดจบ หวังฮ่าวหรานก็ได้รับแจ้งเตือนจากระบบ

[ติ๊ง! โฮสต์หว่านเสน่ห์ใส่นางเอกหลิวเยว่ได้สำเร็จ ได้รับแต้มวายร้าย 800 แต้ม!]

“ฉันขอดูหน้าคุณหน่อยได้ไหมคะ?”

หลิวเยว่จ้องมองดวงตาภายใต้หน้ากากของหวังฮ่าวหราน แล้วเอ่ยขอเสียงอ่อน

“ถ้าผมสะดวกเปิดเผยหน้าตาในที่สาธารณะคงไม่ใส่หน้ากากมาหรอกครับ” หวังฮ่าวหรานตอบอย่างใจเย็น

นั่นเป็นเรื่องจริง เขาเปิดเผยใบหน้าไม่ได้จริงๆ

ก็แม่กระต่ายน้อยทั้งห้ายังยืนหัวโด่อยู่ตรงนั้นเลย

ขืนให้พวกเธอเห็นหน้า มีหวังรถไฟชนกันวินาศสันตะโร

“ฉันคิดน้อยไปเอง ขอโทษนะคะ” หลิวเยว่กล่าวขอโทษ

เธอเข้าใจไปเองว่า "สามี" คงเป็นคนดังที่มีชื่อเสียงมากในต่างประเทศ เลยต้องระมัดระวังตัว

พอคิดได้แบบนี้ เธอก็ยิ่งอยากรู้ว่า "สามี" แท้จริงแล้วเป็นใครกันแน่

หลิวเยว่ในฐานะหนึ่งในสามศาสตราจารย์สาวสวยแห่งมหาวิทยาลัยชิงหลิงย่อมมีชื่อเสียงโด่งดังไม่แพ้กลุ่มดาวมหาวิทยาลัยอย่างฉินหยุนหาน

การที่หลิวเยว่เปิดเผยใบหน้าเต้นรำกับชายหนุ่มสวมหน้ากากย่อมดึงดูดความสนใจจากรอบข้างไม่น้อย

บางคนมองหลิวเยว่ บางคนจ้องมองชายหนุ่มปริศนาคนนั้น

ไกลออกไป

“เธอว่าผู้ชายใส่สูทคนนั้นรูปร่างคุ้นๆไหม?” ฉินหยุนหานกระซิบถามสวี่มู่เหยียนพลางชี้ไปที่ชายหนุ่มสวมหน้ากาก

“เธอจะบอกว่าเหมือนเขาก็พูดมาเถอะ” สวี่มู่เหยียนกระซิบตอบ

“เธอสังเกตเห็นนานแล้วเหรอ?” ฉินหยุนหานแปลกใจ

“แค่เหมือนเฉยๆ ไม่ใช่เขาอยู่แล้ว” สวี่มู่เหยียนแย้ง

ฉินหยุนหานพยักหน้า แล้วกวาดตามองหาพ่อหนุ่มหมวกหมาป่า แต่ก็หาไม่เจอ

“เอ๊ะ เขาหายไปไหนแล้วเนี่ย?”

“ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน” สวี่มู่เหยียนตอบ

ขณะที่สองสาวซุบซิบกัน มู่เจาเจาและเหวินจิงก็คุยกันเสียงเบาอยู่ข้างๆ

“จิงจิง เธอว่าผู้ชายคนนั้นรูปร่างเหมือนหวังฮ่าวหรานไหม?” มู่เจาเจาถาม

“ไม่เหมือนเลยสักนิด” เหวินจิงตอบปฏิเสธเสียงแข็ง

ในฐานะเด็กสาวเชื่อฟังที่ไม่ชอบสร้างปัญหา ต่อให้เธอคิดว่าเหมือนก็จะไม่มีวันพูดออกมา

อวี้ซือฉิงเองก็สังเกตเห็นชายหนุ่มที่เต้นรำกับหลิวเยว่ และรู้สึกว่ารูปร่างคล้ายหวังฮ่าวหรานอย่างแปลกประหลาด แต่เธอไม่มีคู่หูให้ซุบซิบด้วย เลยได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจ

พอมองดูสักพัก เธอก็สรุปว่าคงแค่คล้าย ไม่น่าจะใช่หวังฮ่าวหราน

เพราะเมื่อกี้หวังฮ่าวหรานเพิ่งจะใส่หมวกหมาป่าโผล่มาทักทาย แล้วผู้ชายใส่สูทคนนั้นจะเป็นหวังฮ่าวหรานได้ยังไง?

อีกอย่าง หลิวเยว่เป็นถึงศาสตราจารย์คณะบริหารธุรกิจ ฐานะทางสังคมสูงส่ง แถมยังรวยระดับหมื่นล้าน จะมามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับนักศึกษาเหรอ? เป็นไปไม่ได้หรอก

*****