บทที่ 448 เรียกมาปรับทัศนคติ

คำพูดเหล่านี้ที่หวังฮ่าวหรานเอ่ยออกไปไม่ได้เกิดจากอารมณ์ชั่ววูบ แต่ผ่านการไตร่ตรองมาอย่างถี่ถ้วน

ค่าความประทับใจที่หยุนชูหรานมีต่อเขานั้นต่ำเตี้ยเรี่ยดิน จะให้เธอเชื่อฟังแต่โดยดีคงเป็นไปไม่ได้

ตอนนี้เขาอยากทุ่มสมาธิทั้งหมดไปกับการจัดการฉินฟาน จึงไม่อยากเสียเวลากับหยุนชูหรานมากนัก

แต่จะปล่อยเธอให้กลับสำนักไปดื้อๆก็ไม่ได้ เพราะถ้าไม่มีอะไรผูกมัดไว้ เธอก็คงจะไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับสำนักใหญ่อื่นๆเหมือนเดิม

หวังฮ่าวหรานไม่อยากเห็นเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น แต่ตอนนี้เขาก็ไม่มีอารมณ์จะจีบเธอ อาศัยจังหวะที่เธอเข้าใจผิดอยู่นี้ ตัดสินใจใช้วิธีนี้แหละดีที่สุด

วิชาที่เขาแอบใช้อย่างเงียบเชียบเพื่อสะกดหยุนชูหรานคือพลังระดับที่เหนือกว่าปรมาจารย์ใหญ่ฮวาจิ้น ต้องมีกำลังภายในระดับสองร้อยปีขึ้นไปเท่านั้นถึงจะทำได้

หยุนชูหรานมาจากสำนักใหญ่ แม้ฝีมือจะยังไม่ถึงขั้น แต่เรื่องความรู้และประสบการณ์ย่อมไม่เป็นสองรองใคร

เมื่อเจอกับพลังระดับนี้ เธอย่อมต้องหวาดกลัวจนไม่กล้าขยับตัวทำอะไรบุ่มบ่าม เว้นแต่ว่าเธออยากจะลากคนทั้งสำนักตกตายตามไปด้วย

แต่ดูจากนิสัยที่ทำทุกอย่างเพื่อผลประโยชน์ของสำนักแล้ว เป็นไปไม่ได้เลยที่เธอจะยอมแลกด้วยชีวิตของคนในตระกูล

ขอแค่ดึงรั้งหยุนชูหรานไว้ได้ก่อน พอจัดการฉินฟานเสร็จเมื่อไหร่ ค่อยกลับมาจัดการเธอทีหลังก็ยังไม่สาย

หยุนชูหรานได้ยินข้อเสนอแกมบังคับนั้นถึงกับอึ้งไปพักใหญ่ พอตั้งสติได้ นางก็โพล่งออกมาด้วยความไม่พอใจ

“ไม่! ข้าไม่ยอมรับ!”

ในความคิดของนาง คนที่มีพลังเหนือกว่าบิดาของนางอายุอานามคงไม่ใช่น้อยๆ

อย่างต่ำก็ต้องแปดสิบ เผลอๆอาจจะเหยียบร้อยปีเข้าไปแล้ว

ถึงนางจะเห็นแก่ผลประโยชน์ของสำนักแค่ไหน แต่จะให้ไปแต่งงานกับตาแก่หนวดเคราขาวโพลน นางก็ทำใจไม่ได้จริงๆ

“ได้ ฉันเคารพการตัดสินใจของเธอ” หวังฮ่าวหรานยิ้มบางๆแล้วพูดกับอากาศธาตุ “ผู้อาวุโส เชิญจัดการได้เลยครับ”

พูดจบ เขาก็แอบเพิ่มพลังลมปราณอย่างแนบเนียน

หยุนชูหรานรู้สึกได้ทันทีว่าตาข่ายลมปราณไร้สภาพซึ่งตรึงร่างนางอยู่กำลังบีบรัดเข้ามาเรื่อยๆ

นางไม่สงสัยเลย ว่าหากเป็นแบบนี้ต่อไป ร่างของนางคงแหลกเหลวตายคาที่แน่นอน

“เดี๋ยว! มาคุยกันก่อนได้! บอกให้ท่านผู้อาวุโสหยุดมือก่อน!” หยุนชูหรานร้องเสียงหลงด้วยความตื่นตระหนก

“เธอไม่มีสิทธิ์ต่อรอง” หวังฮ่าวหรานตอบเสียงเรียบ ก่อนจะเสริมด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “หลังจากเธอตาย อีกไม่นานคนในสำนักของเธอก็จะตามไปอยู่เป็นเพื่อนเธอเอง”

ความหวาดกลัวเข้าเกาะกุมจิตใจของหยุนชูหราน

นางรู้ดีว่ายอดฝีมือระดับนี้ การจะกวาดล้างสำนักของนางไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลย

“ข้า... ข้าตกลง!” หยุนชูหรานไม่อยากตาย และยิ่งไม่อยากให้คนในสำนักต้องมารับเคราะห์ จึงรีบกลับคำทันควัน

“นี่เหรอที่เธอเรียกว่าศักดิ์ศรี?” หวังฮ่าวหรานเยาะเย้ย

หยุนชูหรานกัดฟันกรอด อยากจะตะโกนใส่หน้าเขาว่า ‘ถ้าไม่มีใครคุ้มกะลาหัว เจ้าโดนข้าตบคว่ำไปนานแล้ว!’

แต่เพื่อรักษาหน้าอันน้อยนิดที่เหลืออยู่ นางจึงตอบกลับไปว่า “เขาเรียกว่ารู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี”

หวังฮ่าวหรานหัวเราะเบาๆกับการหาคำมาแก้ตัวให้ตัวเองดูดีของเธอ

เมื่อได้รับอิสระ หยุนชูหรานก็หันซ้ายแลขวา กวาดสายตามองหาเงาร่างของยอดฝีมือลึกลับคนนั้น

แต่ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็เห็นเพียงเหล่านักศึกษาเดินกันขวักไขว่ ไม่มีวี่แววของชายชราแม้แต่เงา

หยุนชูหรานจึงล้มเลิกความตั้งใจ ยอดฝีมือระดับนี้ไปมาไร้ร่องรอย ถ้าเขาไม่อยากให้เห็น ต่อให้พลิกแผ่นดินหาก็คงไม่เจอ

นางละสายตากลับมามองหวังฮ่าวหราน แล้วถามด้วยความสงสัย

“เจ้าเป็นนายน้อยจากสำนักระดับสุดยอดสำนักใดในยุทธภพ?”

นางปักใจเชื่อว่าคนที่มีผู้ฝึกยุทธ์ระดับเทพคอยคุ้มกันขนาดนี้ต้องไม่ใช่คนธรรมดาในโลกปุถุชนแน่ๆ

มีเพียงนายน้อยจากสำนักอันยิ่งใหญ่เท่านั้นถึงจะมีวาสนานี้

หวังฮ่าวหรานมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ “ถามทำไม? หรือว่าเปลี่ยนใจอยากจะเชื่อมสัมพันธ์กับสำนักผ่านฉันแล้ว?”

“อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย ถึงข้าจะทำเพื่อสำนัก แต่ข้าก็มีมาตรฐานในการเลือกสามี อย่างน้อย... เขาต้องไม่ใช่คนอ่อนแออย่างเจ้า”

หยุนชูหรานแม้จะกลัว แต่ก็ทนความหมั่นไส้ท่าทางอวดดีของหวังฮ่าวหรานไม่ไหว จึงแขวะกลับไป

“ฉันดูอ่อนขนาดนั้นเลยเหรอ?” หวังฮ่าวหรานขมวดคิ้ว

“ถ้าไม่อ่อนแอแล้วจะต้องมีคนคอยคุ้มกันทำไม?” หยุนชูหรานยิ้มเยาะมุมปาก

หวังฮ่าวหรานชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะออกมา

ตรรกะของหยุนชูหรานก็ฟังดูมีเหตุผล เพราะคนที่มีฝีมือพอตัวย่อมไม่ต้องการบอดี้การ์ดมาคอยประกบ

ยิ่งอยู่ในโลกปุถุชนที่ดูปลอดภัยแบบนี้ จะมีอันตรายอะไร?

“ไปได้แล้ว” หวังฮ่าวหรานคร้านจะอธิบาย โบกมือไล่เธอเหมือนไล่แมลงวัน

หยุนชูหรานเห็นดังนั้นก็ไม่กล้าอยู่ต่อ

เกิดเรื่องวุ่นวายมากมายที่ชิงหลิง นางต้องรีบกลับไปรายงานทางสำนักโดยด่วน

ในเวลาเดียวกัน

ณ ห้องทำงานของหลิวเยว่ ตึกคณะบริหารธุรกิจ

“ศาสตราจารย์หลิวครับ ผ่านมาหลายวันแล้ว เรื่องที่ผมจะเข้าสอนพอจะจัดตารางให้ได้หรือยังครับ?” หลินโม่ยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน เอ่ยถามหลิวเยว่อย่างนอบน้อม

หลังจากเหตุการณ์ขายหน้าในสนามบาส หลินโม่ก็เก็บตัวเงียบไปพักใหญ่ ตอนนี้เขาปรับอารมณ์ได้แล้ว พร้อมจะกลับมาสู้ใหม่เพื่อล่าค่าการยอมรับ

การสอนนักศึกษาเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการเรียกค่าการยอมรับ

“อืม เดี๋ยวขอดูตารางก่อน”

หลิวเยว่ไม่ได้ปฏิเสธ เพราะรับปากไว้แล้ว เพียงแต่คราวก่อนหวังฮ่าวหรานมาป่วนจนต้องเลื่อนออกไป

“บ่ายนี้ คาบสอง ห้อง 113 คุณไปสอนแทนฉันได้เลย” หลิวเยว่เช็กตารางแล้วบอก

หลินโม่ดีใจจนเนื้อเต้น พยักหน้ารับคำแล้วหันหลังจะเดินออกไป แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวเขาก็หยุดชะงักแล้วหันกลับมา

“ศาสตราจารย์หลิวครับ หวังฮ่าวหรานก็อยู่ห้อง 113 เรื่องคราวก่อน... ศาสตราจารย์คงยังไม่ลืมใช่ไหมครับ?”

“แน่นอน” หลิวเยว่พยักหน้า “แต่พวกคุณแค่มีเรื่องกันนิดหน่อยเองนี่นา คราวก่อนเขาแค่มาก่อกวนเฉยๆ แล้ววันนี้ฉันก็จะเข้าไปฟังด้วย เขาคงไม่กล้าทำอะไรหรอก”

แต่หลินโม่ไม่วางใจ คราวที่แล้วหลิวเยว่ก็รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะแบบนี้แหละ แต่สุดท้ายดันเทงานไปคุยกับแฟนเฉย

เพื่อความปลอดภัย หลินโม่จึงเสนอว่า

“ศาสตราจารย์หลิวครับ ผมว่าศาสตราจารย์เรียกเขามาคุยหน่อยดีกว่า ไม่งั้นผมคงสอนไประแวงไป”

“ก็ได้” หลิวเยว่รับปาก

ยังไงหลินโม่ก็เป็นลูกศิษย์ปริญญาโทในที่ปรึกษาของเธอ เป็นคนขยันตั้งใจเรียน ทำงานละเอียดรอบคอบ

หลิวเยว่เองก็อยากให้โอกาสเขาได้ฝึกสอนเก็บเกี่ยวประสบการณ์ เผื่อวันหน้าจะได้เลื่อนขั้นเป็นอาจารย์ประจำ

ถ้าลูกศิษย์ได้ดี อาจารย์อย่างเธอก็มีหน้ามีตาไปด้วย

คิดได้ดังนั้น หลิวเยว่จึงหยิบโทรศัพท์ กดโทรออก

“มาหาฉันที่ห้องพักอาจารย์” หลิวเยว่พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมแบบอาจารย์คุยกับลูกศิษย์

วางสายแล้ว เธอก็หันไปบอกหลินโม่

“คุณออกไปก่อนเถอะ ฉันจะคุยกับหวังฮ่าวหรานเป็นการส่วนตัว”

หลินโม่ใจจริงอยากจะอยู่ฟังด้วย แต่พออาจารย์ไล่ทางอ้อมแบบนี้ ก็จำต้องถอย

“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” หลินโม่เดินออกจากห้องไป

ผ่านไปพักใหญ่ ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิด

หวังฮ่าวหรานเดินอาดๆเข้ามาอย่างถือวิสาสะ ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามหลิวเยว่อย่างสบายใจเฉิบ แล้วถามขึ้นลอยๆ

“มีอะไรครับ?”

เห็นท่าทางไร้มารยาทแบบนั้น หลิวเยว่ก็ขมวดคิ้วมุ่น “ที่นี่มหาลัยนะ ช่วยรู้กาลเทศะหน่อย ฉันเป็นอาจารย์ นายเป็นนักเรียน มือทำด้วยทองคำหรือไงฮะ? เข้าห้องอาจารย์หัดเคาะประตูบ้าง!”

*****