บทที่ 442 เลียนแบบ

ภายใต้ความช่วยเหลือของหลิวเยว่ ตั้นไท่เหยาเยว่ได้เปลี่ยนสไตล์การแต่งตัวใหม่และแต่งหน้าอย่างประณีต

เครื่องสำอางและเสื้อผ้าทั้งหมด... เป็นของฉิวเฉียนเว่ย น้องเล็กของบ้าน

เมื่อแต่งองค์ทรงเครื่องเสร็จ ตั้นไท่เหยาเยว่ก็ยืนหมุนตัวหน้ากระจกบานใหญ่ พยักหน้ากับตัวเองอย่างพึงพอใจ

ลุคใหม่ของเธอให้ความรู้สึกอ่อนหวาน นุ่มนวล ดูเป็นสาวน้อยน่ารัก

หลิวเยว่พิจารณาพี่ใหญ่อยู่ครู่หนึ่ง ก็อดไม่ได้ที่จะแนะนำ

"พี่ใหญ่ ฉันว่าพี่เหมาะกับลุคสาวเท่มากกว่านะ แบบหวานๆใสๆนี่มันสไตล์น้องเจ็ดชัดๆ"

ก่อนลงมือแต่งหน้า หลิวเยว่ก็ทักไปแล้วรอบหนึ่ง แต่ตั้นไท่เหยาเยว่ยังยืนกรานจะเอาลุคนี้

หลิวเยว่คิดว่าในเมื่อไม่มีอะไรทำ ก็ตามใจพี่ใหญ่ไปก่อน

แต่พอเห็นผลลัพธ์แล้ว เธอก็ยังยืนยันคำเดิม... พี่ใหญ่เหมาะกับสไตล์สาวสวยเย็นชามากกว่า

ตั้นไท่เหยาเยว่ที่กำลังชื่นชมตัวเองในกระจกอย่างมีความสุข พอได้ยินหลิวเยว่พูด รอยยิ้มก็ค่อยๆจางหายไป

"เมื่อกี้เธอว่าไงนะ?"

หลิวเยว่สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิต มุมปากกระตุกเล็กน้อย แล้วรีบกลับลำทันควัน

"ฉันบอกว่า... พี่ใหญ่แต่งลุคนี้แล้วสวยมากเลย! ดูดีกว่าน้องเจ็ดอีก!"

ได้ยินแบบนั้น สีหน้าของตั้นไท่เหยาเยว่ก็กลับมาสดใสอีกครั้ง เธอหมุนตัวหน้ากระจกต่ออย่างสบายใจ

รูปร่างของเธอใกล้เคียงกับฉิวเฉียนเว่ยมาก ถ้าจะให้หาข้อแตกต่าง ก็คงเป็นส่วนโค้งเว้าช่วงบนที่ "อึ๋ม" กว่าน้องเล็กอยู่นิดหน่อย

แต่ถ้ามองจากข้างหลัง แทบจะแยกไม่ออก

โดยเฉพาะเมื่อเธอใส่ชุดของฉิวเฉียนเว่ยและทำผมทรงเดียวกัน

เขาจะชอบไหมนะ?

ตั้นไท่เหยาเยว่พึมพำในใจพลางยิ้มให้เงาสะท้อนในกระจก

หลิวเยว่มองดูด้วยความรู้สึกแปลกๆ เธอสังเกตเห็นว่าพี่ใหญ่แต่งตัวเลียนแบบน้องเจ็ดอย่างชัดเจน

แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เข้าใจว่าพี่ใหญ่อาจจะแค่นึกสนุกอยากลองแต่งตัวสไตล์น้องเล็กดูบ้าง

ผ่านไปสักพัก ก็มีเสียงความเคลื่อนไหวจากหน้าประตู

ฉิวเฉียนเว่ยและคนอื่นๆกลับมาจากการจ่ายตลาดแล้ว

ตั้นไท่เหยาเยว่กับหลิวเยว่เดินออกไปดูที่ห้องโถง

เห็นน้องๆแต่ละคนหิ้วของพะรุงพะรัง ดูจากปริมาณแล้วนึกว่ายกตลาดสดมาไว้ที่นี่

"น้องเจ็ด ซื้อมาเยอะขนาดนี้จะทำเองไหวเหรอ?" ตั้นไท่เหยาเยว่ถามด้วยความสงสัย

"พี่ใหญ่วางใจเถอะ ฉันกับน้องหกเป็นหนูทดลองมานานแล้ว การันตีเลยว่าน้องเจ็ดมีพรสวรรค์เรื่องการทำอาหารจริงๆ" หลิวเยว่ช่วยยืนยัน

"เห็นด้วยค่ะ" จี้สุ่ยเหยาเสริม

ลั่วชิงเฉียน เปี่ยนซูเหวิน และปู้เฟยเหยียนต่างก็พยักหน้าเห็นพ้อง ถึงพวกเธอจะมาทีหลัง ได้ชิมฝีมือน้อยกว่า แต่ก็พอยืนยันได้

ฝีมือการทำอาหารของฉิวเฉียนเว่ยพัฒนาขึ้นเรื่อยๆจริงๆ

ตั้นไท่เหยาเยว่ได้ยินน้องๆการันตีก็มองฉิวเฉียนเว่ยด้วยสายตาชื่นชมปนอิจฉาเล็กๆ น้องเล็กคนนี้ช่างมากความสามารถและเป็นแม่ศรีเรือนจริงๆ

เปียโนก็เก่ง ทำอาหารก็เยี่ยม เรียกว่าเก่งทั้งงานราษฎร์งานหลวง

เทียบกับตัวเธอเอง นอกจากวรยุทธ์แล้ว... ดูเหมือนจะทำอะไรไม่เป็นเลย

"พี่ใหญ่... ทำไมแต่งตัวแบบนั้นล่ะ?" ฉิวเฉียนเว่ยถามอย่างแปลกใจ

"ฉันเห็นเธอแต่งแบบนี้แล้วดูดีเลยอยากลองบ้าง เครื่องสำอาง เสื้อผ้า น้ำหอม ฉันใช้ของเธอหมดเลย ไม่โกรธใช่ไหม?" ตั้นไท่เหยาเยว่ถาม

"โธ่ จะโกรธได้ยังไงคะ เราพี่น้องกัน ของของฉันก็เหมือนของพี่นั่นแหละ ไม่ต้องเกรงใจหรอก" ฉิวเฉียนเว่ยยิ้มกว้าง

ตั้นไท่เหยาเยว่ฟังแล้วใจฟู ยิ่งได้ยินประโยคที่ว่า "ของของฉันก็เหมือนของพี่" เธอก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้นอย่างประหลาด

"พี่ใหญ่ น้องเจ็ด ลองมายืนคู่กันหน่อยสิ" ลั่วชิงเฉียนเหมือนสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง จึงร้องทักขึ้น

ตั้นไท่เหยาเยว่กับฉิวเฉียนเว่ยงงๆ แต่ก็ยอมไปยืนคู่กันตามคำขอ

ลั่วชิงเฉียนเดินอ้อมไปดูข้างหลัง

"ทุกคนมาดูนี่สิ ข้างหลังพี่ใหญ่กับน้องเจ็ดเหมือนกันเปี๊ยบเลย!" ลั่วชิงเฉียนกวักมือเรียก

เปี่ยนซูเหวิน ปู้เฟยเหยียน และคนอื่นๆรีบเดินไปดู แล้วก็ต้องทึ่ง

"เหมือนจริงๆด้วย ถ้าใส่ชุดเดียวกันแล้วหันหลังให้เผลอๆแยกไม่ออกเลยนะเนี่ย" เปี่ยนซูเหวินอุทาน

"งั้นลองมาทายกันไหม?" ตั้นไท่เหยาเยว่นึกสนุก เสนอไอเดีย

พี่ใหญ่บัญชา น้องๆหรือจะกล้าขัด

อีกอย่าง... มันก็น่าสนุกดีเหมือนกัน

ติดอยู่นิดเดียวคือฉิวเฉียนเว่ยไม่มีชุดแบบเดียวกันสองชุด แต่เรื่องนี้แก้ไม่ยาก

ลั่วชิงเฉียนและคนอื่นๆหันหลังให้ ส่วนตั้นไท่เหยาเยว่กับฉิวเฉียนเว่ยเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้อง เพื่อไม่ให้จำได้จากชุดที่ใส่

เมื่อเปลี่ยนชุดเสร็จ ทั้งคู่ก็เดินออกมาแล้วยืนหันหลังให้

"หันมาได้แล้ว" ตั้นไท่เหยาเยว่บอก

ทุกคนหันกลับมาจ้องมองแผ่นหลังของทั้งสองคน

"ฉันว่าซ้ายคือพี่ใหญ่ ขวาคือน้องเจ็ด" ลั่วชิงเฉียนทาย

"ฉันว่าซ้ายคือน้องเจ็ด ขวาคือพี่ใหญ่" เปี่ยนซูเหวินเห็นต่าง

"ฉันคิดเหมือนพี่สาม" ปู้เฟยเหยียนเข้าข้าง

"ฉันตามพี่รอง" หลิวเยว่เลือกทีม

"ฉันตามพี่สาม" จี้สุ่ยเหยาปิดท้าย

เสียงโหวตให้ด้านซ้ายเป็นฉิวเฉียนเว่ยชนะไปหนึ่งเสียง

เมื่อทุกคนทายเสร็จ ตั้นไท่เหยาเยว่และฉิวเฉียนเว่ยก็หันหน้ามาเฉลย

สรุปคือ... ซ้ายคือตั้นไท่เหยาเยว่ ขวาคือฉิวเฉียนเว่ย

ทีมลั่วชิงเฉียนกับหลิวเยว่ทายถูก

ตั้นไท่เหยาเยว่ยังสนุกไม่เลิก สั่งให้ทุกคนหันหลัง แล้วลากฉิวเฉียนเว่ยไปเปลี่ยนชุดอีกรอบ

ออกมาให้ทายใหม่

ทำวนไปแบบนี้หลายรอบ

จนทุกคนเริ่มจับทางได้ว่า... การแยกแยะจากข้างหลังนี่มันวัดดวงล้วนๆ!

ตั้นไท่เหยาเยว่แอบดีใจอยู่ลึกๆ

ยิ่งเหมือนฉิวเฉียนเว่ยมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งมีความสุขมากเท่านั้น

"น้องเจ็ด ห้องเบอร์ 7 ของเธอมันเล็กไปหน่อย ฉันยกห้องเบอร์ 1 ให้แล้วกัน" จู่ๆตั้นไท่เหยาเยว่ก็เสนอขึ้น

"ฉันเป็นน้องเล็กสุด นอนห้องเล็กก็ถูกแล้ว ไม่เป็นไรหรอก" ฉิวเฉียนเว่ยเกรงใจ

"เพราะเธอเป็นน้องเล็กไงถึงสมควรได้ห้องใหญ่สุด เอาไปเถอะ" ตั้นไท่เหยาเยว่ยัดเยียดให้ด้วยเหตุผลข้างๆคูๆ

ลั่วชิงเฉียนและคนอื่นๆได้แต่มองตาปริบๆด้วยความอิจฉา แต่ช่วยไม่ได้ น้องเล็กย่อมเป็นที่รักของทุกคนอยู่แล้ว

"พี่ใหญ่ พี่ดีกับฉันจังเลย" ฉิวเฉียนเว่ยซึ้งใจ

"เรื่องแค่นี้เอง" ตั้นไท่เหยาเยว่หยิกแก้มของน้องสาวด้วยความเอ็นดู แล้วพูดทิ้งท้ายเป็นนัยว่า

"จำไว้นะ ต่อไปถ้าพี่ใหญ่ทำอะไรให้เธอไม่พอใจ เธอห้ามโกรธพี่เด็ดขาด เข้าใจไหม?"

"ฉันรู้อยู่แล้วค่ะ ถึงพี่จะดุบ้าง จะบ่นบ้าง แต่ฉันรู้ว่าพี่หวังดี" ฉิวเฉียนเว่ยตอบอย่างใสซื่อ โดยที่ไม่รู้เลยว่าสิ่งที่พี่ใหญ่หมายถึง... เป็นคนละเรื่องกัน!

*****