บทที่ 438 ตัวเอกสุดเทพ

ฉินฟานตื่นขึ้นมาในห้องนอนสุดหรูของคฤหาสน์ หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เขาก็เดินลงมาที่ห้องโถงใหญ่

พ่อบ้านชั่วคราวของคฤหาสน์เดินเข้ามาหา พร้อมยื่นบัตรใบหนึ่งให้

แวบแรกฉินฟานนึกว่าเป็นบัตรที่มีเงินห้าร้อยล้านที่หม่าหงเซิงสัญญาไว้ แต่พอดูดีๆ กลับพบว่าเป็นบัตรสมาชิกวีไอพีระดับสูงสุดของโรงแรมห้าดาวแห่งหนึ่ง

“คุณฉินครับ ท่านประธานเฉิงฝากเรียนว่าการโอนย้ายเงินสดจำนวนห้าร้อยล้านต้องใช้เวลาดำเนินการสักระยะ ขออภัยในความไม่สะดวกครับ” พ่อบ้านถ่ายทอดคำพูดของเฉิงรุ่ย “ส่วนบัตรใบนี้เป็นบัตรสมาชิกวีไอพีสูงสุดของโรงแรมห้าดาวในเครือของเรา ท่านสามารถไปรับประทานอาหารที่นั่นได้ฟรีทุกมื้อครับ”

ฉินฟานพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

เขารู้สึกดีกับเฉิงรุ่ยอยู่แล้ว จึงไม่คิดว่าเธอกำลังเล่นลูกไม้อะไร

เงินตั้งห้าร้อยล้าน ไม่ใช่เงินหลักร้อย จะเสกมาปุ๊บปั๊บได้ยังไง

เมื่อเห็นฉินฟานเตรียมจะออกไปข้างนอก พ่อบ้านจึงรีบสั่งให้คนเตรียมรถรอทันที

ณ ห้องอาหารของโรงแรม

หวังฮ่าวหรานและเจิ้นซ่วยกำลังนั่งทานอาหารเช้า

เจิ้นซ่วยอารมณ์บูดบึ้ง กินอะไรไม่ค่อยลง

ส่วนหวังฮ่าวหรานที่เมื่อคืนเพิ่งจะเสียพลังงานไปกับการ "ออกกำลังกาย" จึงต้องการพลังงานทดแทน ตักอาหารเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย

หวืด... หวืด...

โทรศัพท์สั่น หวังฮ่าวหรานเห็นชื่อเฉิงรุ่ยก็กดรับสายทันที

“ฉันจัดการเรื่องที่พัก การเดินทาง และอาหารการกินให้ฉินฟานเรียบร้อยแล้ว แต่ยังไม่ได้ให้เงินสดเขาเลยสักบาท ทำแบบนี้โอเคไหม?” เฉิงรุ่ยรายงาน

“ดีมาก” หวังฮ่าวหรานชม

เฉิงรุ่ยทำงานรอบคอบเสมอ เขาไว้ใจเธอได้

“คุณทำอะไรอยู่?” รายงานจบ เฉิงรุ่ยก็อดไม่ได้ที่จะชวนคุยเล่น

“กินข้าวเช้าน่ะ”

“บังเอิญจัง ฉันก็กำลังกินเหมือนกัน” ปลายสายหัวเราะคิกคัก “กินอะไรอยู่?”

“ฉัน...” หวังฮ่าวหรานกำลังจะตอบ แต่สายตาเหลือบไปเห็นปฏิกิริยาผิดปกติของเจิ้นซ่วยเสียก่อน

เจิ้นซ่วยกำลังจ้องมองไปที่ทางเข้าห้องอาหารด้วยความโกรธแค้น

หวังฮ่าวหรานมองตามสายตาไป และพบร่างของฉินฟานกำลังเดินเข้ามา

“ฉันมีธุระด่วน แค่นี้ก่อนนะ” หวังฮ่าวหรานตัดบทแล้ววางสายทันที

ทิ้งให้เฉิงรุ่ยน้อยใจอยู่ปลายสาย นึกว่าเขาไม่อยากคุยด้วย

“น้องเล็ก! ไอ้สารเลวนั่นไงที่ตบหน้าฉัน!” เจิ้นซ่วยชี้ไม้ชี้มือไปทางฉินฟาน ตะโกนด้วยความเดือดดาล

“ใจเย็นๆก่อน เดี๋ยวฉันหาคนไปจัดการมันให้” หวังฮ่าวหรานรีบปรามเจิ้นซ่วย

จากนั้น เขารีบสื่อสารกับระบบเพื่อตรวจสอบข้อมูลของฉินฟานทันที

[ตัวเอก: ฉินฟาน]

[พลังต่อสู้: 16,726]

[เสน่ห์: 87]

[ออร่าตัวเอก: 11,308]

[สกิล: ระบบอาจารย์ขั้นเทพ]

(เมื่อผูกมัดกับระบบนี้ โฮสต์จะได้รับ 99 สุดยอดวิชาขั้นเทพทันที ประกอบด้วย: สุดยอดวรยุทธ์โบราณ, วิชาแพทย์ขั้นเทพ, วิชาโหงวเฮ้งขั้นเทพ, วิชาฮวงจุ้ยขั้นเทพ...)

(ภารกิจหนึ่งเดียวของระบบ: บ่มเพาะศิษย์ 99 คนที่มีความสามารถระดับสั่นสะเทือนโลกได้ (สถานะ: สำเร็จแล้ว))

หวังฮ่าวหรานอ่านข้อมูลจบถึงกับสูดปากด้วยความตกตะลึง

พลังต่อสู้ปัจจุบันของเขาอยู่ที่ 4,736 เท่านั้น

แต่ฉินฟานมีพลังต่อสู้ปาเข้าไป 16,726!

มากกว่าเขาถึงสามเท่ากว่า!

แถมยังมี 99 วิชาขั้นเทพติดตัวอีกต่างหาก

ตัวเอกคนนี้... ตึงมือสุดๆ

คิดได้ดังนั้น หวังฮ่าวหรานรีบเช็กแต้มวายร้ายของตัวเอง

[แต้มวายร้าย: 160,600]

แสนหกนิดๆ ถือว่าเยอะพอสมควร

หวังฮ่าวหรานตัดสินใจเด็ดขาด แลกแต้มเพื่อเพิ่มกำลังภายในอีก 100 ปี ทบจากของเดิมที่มีอยู่ 100 ปี

อัตราแลกเปลี่ยนคือ 1,000 แต้มต่อกำลังภายใน 1 ปี

พอกดแลกเสร็จ แต้มวายร้ายก็หายวูบไปทันที 100,000 แต้ม

หวังฮ่าวหรานปวดใจจี๊ด รีบเช็กพลังต่อสู้ที่เพิ่มขึ้น

จาก 4,736 กลายเป็น 9,236

เชี่ย!

เพิ่มมาแค่นี้เองเหรอ?

หวังฮ่าวหรานอยากจะตะโกนด่ากราด

เสียแต้มไปตั้งแสนนึง ได้พลังต่อสู้เพิ่มมาแค่ 4,500

ถ้าคำนวณดูแล้ว เขาต้องใช้แต้มอีกเกือบสองแสน ถึงจะมีพลังต่อสู้พอฟัดพอเหวี่ยงกับฉินฟานได้

และนั่นแค่ "เสมอตัว"

ถ้าจะเอาให้ชนะขาดลอย ต้องใช้แต้มอย่างต่ำสองแสนกว่า

แต่ตอนนี้เหลือแต้มแค่หกหมื่น...

แค่นึกก็ท้อแล้ว

ในขณะที่หวังฮ่าวหรานและเจิ้นซ่วยกำลังซุบซิบกัน ฉินฟานก็สัมผัสได้ถึงสายตาคู่นั้น จึงหันมองกลับมา

ฉินฟานเดินเข้ามาในห้องอาหารเพื่อทานมื้อเช้า

ที่นั่งในห้องอาหารเหลือไม่มากนัก

บังเอิญว่ามีโต๊ะว่างอยู่ข้างๆโต๊ะของหวังฮ่าวหรานกับเจิ้นซ่วยพอดี

ฉินฟานเดินอาดๆเข้ามานั่งลงอย่างไม่ยี่หระ

เจิ้นซ่วยจ้องเขม็ง กระซิบกระซาบกับหวังฮ่าวหราน

“น้องเล็ก รีบโทรตามคนมาเร็ว อย่าให้มันหนีไปได้!”

หวังฮ่าวหรานมองบน อยากจะเอาถาดอาหารฟาดหน้าเจิ้นซ่วยสักที

เพราะเขาสังเกตเห็นว่า ตอนที่เจิ้นซ่วยพูด หูของฉินฟานกระดิกเล็กน้อย

มันได้ยิน!

แถมฉินฟานยังเบนสายตามามองหวังฮ่าวหรานด้วยแววตาที่ไม่เป็นมิตร

หวังฮ่าวหรานรู้ตัวแล้วว่างานเข้า

เขาไม่อยากปะทะกับฉินฟานตรงๆ แต่เพราะปากพาซวยของเจิ้นซ่วย ทำให้เขาตกเป็นเป้าหมายไปแล้ว

ด้วยพลังต่อสู้ที่ต่างกันลิบลับ สู้ไปก็แพ้

จะวางยาก็คงไม่ได้กิน เพราะฉินฟานมีวิชาแพทย์ขั้นเทพ

ขืนทำอะไรบุ่มบ่ามแล้วโดนจับได้ มีหวังจบเห่

แต่หวังฮ่าวหรานก็เตรียมแผนสำรองไว้แล้ว จึงไม่ได้ตื่นตระหนกจนเกินเหตุ

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อหน้าต่อตาฉินฟาน พิมพ์ข้อความส่งออกไป

“พี่สาว ผมเลี้ยงมื้อเช้า มาทานด้วยกันไหม?”

“ที่ไหน?” ปลายทางตอบกลับมาแทบจะทันที

หวังฮ่าวหรานส่งโลเคชั่นไป แล้วนั่งรออย่างใจเย็น

เจิ้นซ่วยนั่งอยู่ตรงข้ามไม่เห็นข้อความในมือถือ นึกว่าหวังฮ่าวหรานกำลังเรียกพวกมา เลยยิ่งได้ใจ จ้องหน้าฉินฟานอย่างท้าทาย

ฉินฟานทำเป็นทองไม่รู้ร้อน เรียกพนักงานมาสั่งอาหาร

ผ่านไปสักพัก ฉินฟานทานเสร็จ เรียกเช็คบิลโดยยื่นบัตรวีไอพีให้

เจิ้นซ่วยเห็นฉินฟานจะไปก็ร้อนรน กลัวเหยื่อหลุดมือ รีบตะโกนลั่น “เฮ้ย! ไหนว่าเก๋านักไง จะรีบหนีไปไหนวะ? แน่จริงอย่าหนีสิ!”

หวังฮ่าวหรานมองเจิ้นซ่วยด้วยสายตาเหมือนมองคนปัญญาอ่อน ไอ้หมอนี่มันช่างรนหาที่ตายจริงๆ!

ประเด็นคือ ตายคนเดียวไม่ว่า จะลากเขาลงนรกไปด้วยนี่สิ

ฉินฟานที่กำลังจะลุกไปชะงักเท้าทันทีที่ได้ยินเสียงท้าทาย เขาเดินตรงดิ่งกลับมาที่โต๊ะของทั้งคู่

“คราวที่แล้วคงมือหนักไม่พอสินะ ถึงยังไม่จำใส่กะลาหัว” ฉินฟานมองเจิ้นซ่วยด้วยสายตาเหยียดหยามราวกับมองมดปลวก

“คราวนี้ไม่เหมือนเดิมแล้วเว้ย! น้องชายฉันเรียกพวกมาแล้ว ถ้าแกแน่จริงก็อย่าหนี!” เจิ้นซ่วยยังคงปากดีไม่เลิก

ฉินฟานเลิกคิ้วเล็กน้อย แล้วตวัดสายตามาที่หวังฮ่าวหราน

หวังฮ่าวหรานเหลือบมองเจิ้นซ่วย แวบหนึ่งในใจอยากจะคว้าส้อมบนโต๊ะมาจิ้มไตไอ้หมอนี่ให้พรุนสักพันรู

เพราะปากพล่อยๆของเจิ้นซ่วย ทำให้ความโกรธของฉินฟานพุ่งเป้ามาที่เขาด้วย

“นายก็อยากโดนเหมือนมัน?” ฉินฟานถามเสียงเย็น

“อย่าคิดว่าเก่งแล้วจะทำกร่างได้นะ ฉันตามพี่สาวมาแล้ว พี่สาวฉันแข็งแกร่งสุดๆ เดี๋ยวนายจะต้องร้องขอชีวิต” หวังฮ่าวหรานตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัว

เพราะตาทิพย์ของเขา... มองเห็น "เทพธิดาผู้พิทักษ์" กำลังเดินเข้ามาแล้ว!

*****