บทที่ 430 ยกทัพจับศัตรู

หวังฮ่าวหรานกลับมาถึงวิลล่าใกล้มหาวิทยาลัยชิงหลิง

“คิดอะไรอยู่?” เฟิ่งซวนซู่เห็นเขาทำหน้าครุ่นคิด จึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“ผมเจอจดหมายของเหยียนหยุนเทียน แต่ไม่รู้ว่าข้างในเขียนว่าอะไร คุณพอจะอ่านออกไหม?” หวังฮ่าวหรานยื่นมือถือให้เฟิ่งซวนซู่ดูรูปถ่าย

เฟิ่งซวนซู่ขยับเข้ามาใกล้ จงใจแนบชิดร่างกายกับหวังฮ่าวหรานเพื่อดูรูป แต่ดูไปสักพักก็ยังไม่เข้าใจ

“ข้าก็ดูไม่ออกเหมือนกัน” เฟิ่งซวนซู่ส่ายหน้า

“ขอข้าดูหน่อยได้ไหม?” หนิงอ้าวเสวี่ยที่นั่งอยู่บนโซฟาห้องรับแขกเอ่ยถามแทรกขึ้นมา

“ได้สิ”

หนิงอ้าวเสวี่ยเดินเข้ามาขนาบข้างหวังฮ่าวหรานอีกฝั่ง ตอนที่ก้มดูรูป นางแอบเขย่งเท้าเบาๆ ทำให้แก้มของนางเฉียดไปโดนแก้มของหวังฮ่าวหรานโดย ‘ไม่ได้ตั้งใจ’

เฟิ่งซวนซู่เห็นเข้าก็ตาโต จ้องอีกฝ่ายเขม็ง

หนิงอ้าวเสวี่ยทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แกล้งเอาหน้าไปแนบแก้มเขาเป็นระยะๆขณะทำท่าตั้งใจดูรูปอยู่นานสองนาน ไม่ยอมถอยออกไปสักที

เฟิ่งซวนซู่ทนไม่ไหว รู้สึกเหมือนโดนแย่งสามี จึงแขวะว่า “จ้องขนาดนั้น เจ้าอ่านออกหรือไง?”

“เสียใจด้วยนะ ข้าดันอ่านออกน่ะสิ” หนิงอ้าวเสวี่ยจับน้ำเสียงหึงหวงได้ก็ยิ่งได้ใจ

เฟิ่งซวนซู่มองอย่างไม่เชื่อ “งั้นลองพูดสิว่ามันเขียนอะไรไว้”

“นี่เป็นรหัสลับชนิดหนึ่ง ตัวอักษรถูกสลับตำแหน่งให้อ่านไม่รู้เรื่อง ต้องใช้วิธีเฉพาะในการเรียงลำดับใหม่” หนิงอ้าวเสวี่ยอธิบาย พลางชี้นิ้วไล่ไปตามตัวอักษรในรูป

ทุกครั้งที่นางชี้ หวังฮ่าวหรานและเฟิ่งซวนซู่ก็อ่านตามในใจ

สรุปใจความสำคัญได้สั้นๆว่า: “ฆ่าหวังฮ่าวหราน”

องค์กรนักฆ่าที่เขาติดต่อคือ ‘สำนักเจ็ดสังหาร’ แห่งยุทธภพ

และโรงเตี๊ยมที่เหยียนหยุนเทียนส่งจดหมายไปคือจุดนัดพบสำหรับผู้ว่าจ้างของสำนักเจ็ดสังหาร

เฟิ่งซวนซู่ฟังจบก็โกรธจนควันออกหู

หวังฮ่าวหรานกลับค่อนข้างใจเย็น

เหยียนหยุนเทียนอยากฆ่าเขา เขาก็อยากฆ่าเหยียนหยุนเทียนเหมือนกัน

“ข้าจะไปจัดการมัน!” เฟิ่งซวนซู่ประกาศกร้าว

“ไปด้วยกันเถอะ” หวังฮ่าวหรานเสนอ

“ข้าได้ยินว่าบิดามารดาของเหยียนหยุนเทียนอยู่ที่ชิงหลิงเช่นกัน โดยเฉพาะเฟิ่งเหราที่มีวรยุทธ์ล้ำลึก หากบุ่มบ่ามไปอาจจะเสียท่าได้นะ” หนิงอ้าวเสวี่ยเตือนด้วยความหวังดี

“ให้ข้าไปด้วยดีกว่า หลายหัวดีกว่าหัวเดียว จะได้ช่วยกันระวัง”

นางรู้ว่าหวังฮ่าวหรานเก่งกล้า แต่ถ้าเทียบกับจ้าวสำนักเขาเฟิ่งซีอย่างเฟิ่งเหราแล้วยังไงก็ต้องเป็นรองอย่างน้อยหนึ่งขั้น

หนิงอ้าวเสวี่ยไม่รู้ความสัมพันธ์ลึกซึ้งระหว่างเขากับเฟิ่งเหรา จึงคิดแบบนั้นก็ไม่แปลก

หวังฮ่าวหรานไม่ได้กังวลเรื่องนั้น แต่ในเมื่อหนิงอ้าวเสวี่ยเสนอตัว เขาก็ไม่ขัดศรัทธา

ทั้งสามเตรียมตัวจะออกเดินทาง แต่ก่อนจะก้าวพ้นประตู หวังฮ่าวหรานเหลือบไปเห็นเฟิงอันนาที่กำลังถูพื้นอยู่

“เธอก็ไปด้วยกันสิ”

ยังไงทริปนี้ก็ไม่มีอันตรายอยู่แล้ว

หนิงอ้าวเสวี่ยอดีตคู่หมั้นเหยียนหยุนเทียนก็ไปแล้ว จะขาดเฟิงอันนาอีกคนได้ไง

คนเยอะๆยิ่งดี จะได้ปั่นหัวเหยียนหยุนเทียนให้สติแตกเล่น

เพราะหวังฮ่าวหรานรู้ดีว่า... ถ้าไม่รีบกอบโกยผลประโยชน์จากเหยียนหยุนเทียนวันนี้ พรุ่งนี้อาจจะไม่มีโอกาสแล้ว

คำนวณเวลาดู ตั้นไท่เหยาเยว่น่าจะส่งพวกน้องๆกลับบ้านเรียบร้อยแล้ว

และทันทีที่ส่งน้องๆเสร็จ เธอต้องรีบบึ่งมาแก้แค้นให้น้องชายแน่

หวังฮ่าวหรานไม่เชื่อว่าตั้นไท่เหยาเยว่จะใจเย็นรอข้ามคืน

ในโรงรถมีลัมโบร์กินีอเวนทาดอร์และปากานีจอดอยู่ นั่งได้คันละสองคน

หวังฮ่าวหรานและเฟิงอันนารับหน้าที่คนขับ พาเฟิ่งซวนซู่และหนิงอ้าวเสวี่ยมุ่งหน้าสู่คฤหาสน์ตระกูลเหยียน

อวี่หนิงและหยุนซวนรู้ข่าวล่วงหน้า จึงมารอรับอยู่ที่หน้าคฤหาสน์

เมื่อเห็นคณะของหวังฮ่าวหรานมาถึงก็รีบเชิญเข้าไปด้านใน

เฟิ่งซวนซู่ไม่ได้ตรงไปที่ห้องเหยียนหยุนเทียนทันที แต่เลือกที่จะไปแจ้งเฟิ่งเหราก่อน

ตอนนั้นเฟิ่งเหรากำลังลองชุดสวยๆอยู่หน้ากระจกในห้องนอนอย่างเพลิดเพลิน

เฟิ่งซวนซู่เคาะประตูเรียก เฟิ่งเหราจึงเดินออกมา

เมื่อเห็นหวังฮ่าวหราน เฟิ่งเหราก็ทักทายอย่างกระตือรือร้น ก่อนจะหันไปมองสองสาวแปลกหน้า

“พวกเจ้าคือ...”

“หนิงอ้าวเสวี่ย ตระกูลหนิงแห่งฉางโจวเจ้าค่ะ”

“เฟิงอันนา ตระกูลเฟิงแห่งเกาะฮ่องกงค่ะ”

ทั้งสองแนะนำตัว

เฟิ่งเหราชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าทั้งคู่คืออดีตคู่หมั้นของบุตรชาย กำลังจะเอ่ยปากถามธุระ แต่เฟิ่งซวนซู่ชิงพูดขึ้นก่อน “ท่านพี่ ท่านรู้ไหมว่าบุตรชายท่านจะจ้างนักฆ่าจากสำนักเจ็ดสังหารมาฆ่าฮ่าวหราน?”

“อะไรนะ?!” เฟิ่งเหราตัวสั่นด้วยความตกใจ

“ท่านจ้าวสำนัก โปรดดูนี่เจ้าค่ะ” หยุนซวนยื่นจดหมายต้นฉบับให้เฟิ่งเหรา

เฟิ่งเหรามองตัวอักษรที่สลับมั่วซั่วด้วยความงุนงง

หนิงอ้าวเสวี่ยจึงเข้าไปอธิบายวิธีถอดรหัส

เมื่อเข้าใจความหมาย เฟิ่งเหราก็หน้าถอดสี

“ตามข้ามา”

เฟิ่งเหราตีหน้ายักษ์ เดินนำขบวนหวังฮ่าวหรานและพรรคพวกตรงดิ่งไปยังห้องนอนของเหยียนหยุนเทียน

ทางด้านเหยียนหยุนเทียน ตอนนี้อารมณ์โกรธเริ่มเบาบางลงบ้างแล้ว เพราะในใจเขากำลังวาดฝันถึงวันที่นักฆ่าจากสำนักเจ็ดสังหารจะลงมือปลิดชีพหวังฮ่าวหราน

ชื่อเสียงความโหดเหี้ยมของสำนักเจ็ดสังหารเลื่องลือไปทั่วยุทธภพ การจัดการกับลูกเศรษฐีธรรมดาๆคงง่ายเหมือนปอกกล้วย

เหยียนหยุนเทียนมั่นใจว่างานนี้สำเร็จแน่

แต่ในขณะที่กำลังฝันหวาน เสียงฝีเท้าหนักๆก็ดังขึ้นหน้าห้อง

เฟิ่งเหราเดินนำเข้ามาเป็นคนแรก

เหยียนหยุนเทียนเห็นหน้ามารดาก็แค่นเสียงเหอะในลำคอ เตรียมจะหันหน้าหนี

แต่ยังไม่ทันได้หัน เขาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นขบวนพาเหรดที่ตามหลังมา

เฟิ่งซวนซู่ หนิงอ้าวเสวี่ย เฟิงอันนา หยุนซวน และอวี่หนิงต่างห้อมล้อมหวังฮ่าวหรานศัตรูคู่อาฆาตเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสนิทสนม

เหยียนหยุนเทียนริษยาจนตาแทบลุกเป็นไฟ แต่ยังไม่ทันได้อาละวาด สายตาก็เหลือบไปเห็นกระดาษในมือของเฟิ่งเหรา

รูม่านตาของเขาหดเกร็งทันที

“เจ้าเขียนสิ่งนี้ใช่ไหม?” เฟิ่งเหราขว้างกระดาษใส่หน้าบุตรชาย

“ข้าไม่เคยเขียนอะไรแบบนี้” เหยียนหยุนเทียนหยิบขึ้นมาดูแวบหนึ่งแล้วแกล้งไขสือ

หยุนซวนก้าวออกมาข้างหน้า ชี้ตัวทันที “นายน้อยเขียนเองกับมือ แล้วสั่งให้บ่าวรีบเอาไปส่ง”

[ติ๊ง! โฮสต์ทำให้จิตใจของตัวเอกเหยียนหยุนเทียนได้รับความเสียหาย ได้รับแต้มวายร้าย 800 แต้ม, ออร่าตัวเอกของเหยียนหยุนเทียน -40, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +40!]

เหยียนหยุนเทียนโกรธจัด อยากจะฆ่าหยุนซวนให้ตายคามือ

อวี่หนิงแค่ทำงานไม่รอบคอบ แต่หยุนซวนนี่สิ... เลี้ยงไม่เชื่อง แว้งกัดเจ้านาย!

แต่ในสภาพนี้ เขาทำอะไรหยุนซวนไม่ได้

“ต่อให้ข้าเขียนจริงแล้วมันจะทำไม? ข้าเขียนจดหมายถึงสหายไม่ได้หรือไง?” เหยียนหยุนเทียนยังคงแถหน้าตาย

หนิงอ้าวเสวี่ยเห็นดังนั้นก็เดินไปหยิบกระดาษกลับมา แล้วคว้าปากกาที่เหยียนหยุนเทียนวางทิ้งไว้ข้างเตียงขึ้นมาวงกลมล้อมรอบตัวอักษรบางตัว จากนั้นนางก็กางกระดาษออกโชว์ให้เหยียนหยุนเทียนดูเต็มๆตา

“ลองอ่านดูซะ” หนิงอ้าวเสวี่ยพูดเสียงเรียบ

เหยียนหยุนเทียนหน้าแข็งค้าง จ้องมองหนิงอ้าวเสวี่ยด้วยสายตาอาฆาตแค้นแทบกระอักเลือด

[ติ๊ง! โฮสต์ทำให้จิตใจของตัวเอกเหยียนหยุนเทียนได้รับความเสียหาย ได้รับแต้มวายร้าย 1,000 แต้ม, ออร่าตัวเอกของเหยียนหยุนเทียน -50, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +50!]

*****