บทที่ 426 ยกโทษให้ฉันได้ไหม?

[ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์ดวงดีสุดขีด พบหน้านางเอก 'ตั้นไท่เหยาเยว่' ครั้งแรก ออร่ามหาเสน่ห์ขั้นเทพทำงาน กระตุ้นผลลัพธ์ระดับหนึ่ง "ยอมพลีกายถวายชีวิต!"]

[ติ๊ง! นางเอกตั้นไท่เหยาเยว่เพิ่มค่าความประทับใจต่อโฮสต์เป็น 80 (ความรักอันลึกซึ้ง)]

[ติ๊ง! โฮสต์ส่งผลกระทบต่อทิศทางของเนื้อเรื่อง ได้รับแต้มวายร้าย 6,000 แต้ม, ออร่าตัวเอกของฉินฟาน -300, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +300!]

ข้อความแจ้งเตือนจากระบบสามข้อความซ้อนเด้งขึ้นมา ทำเอาหวังฮ่าวหรานแทบกระโดดตัวลอยด้วยความตื่นเต้น

เขาคาดหวังไว้แค่ระดับสอง "รักแรกพบ" ก็หรูแล้ว

ใครจะไปคิดว่าจู่ๆแจ็กพอตจะแตก ได้ระดับหนึ่งเฉยเลย!

โอกาสแค่ 10% ดันสุ่มติดตั้งแต่ครั้งแรก?!

แถมจริงๆแล้วโอกาสเกิดระดับหนึ่งมันน้อยกว่า 10% ด้วยซ้ำ เพราะระบบจะเช็กเรียงลำดับความสำคัญ เริ่มจากเช็กระดับสาม "เข้ามาจีบ" (30%) ก่อน ถ้าติดแล้ว อันอื่นก็หมดสิทธิ์ จากนั้นค่อยเช็คไล่ลงไปเรื่อยๆ

โดยรวมแล้ว โอกาสที่ออร่าจะทำงานน่ะสูง แต่โอกาสที่จะได้ "เข้ามาจีบ" สูงที่สุด ส่วนโอกาสจะได้ "ยอมพลีกายถวายชีวิต" ต่ำเตี้ยเรี่ยดินสุดขีด

แต่วันนี้... ปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้นแล้ว

การได้ผลลัพธ์ระดับหนึ่งมีความหมายกับหวังฮ่าวหรานมาก

เพราะการจะพิชิตใจพี่ใหญ่จอมโหดคนนี้ยากกว่านางเอกคนไหนๆที่ผ่านมา

ด้วยระดับวรยุทธ์ที่สูงส่งของเธอ สถานการณ์ "วีรบุรุษช่วยสาวงาม" ที่เคยใช้ได้ผลคงไร้ประโยชน์

แต่ออร่ามหาเสน่ห์ขั้นเทพที่ทำงานเต็มประสิทธิภาพแบบนี้ช่วยให้เขาปิดจ็อบได้สบายๆแบบม้วนเดียวจบ

หวังฮ่าวหรานรู้สึกว่าคุ้มค่าจริงๆที่มาไหว้บรรพบุรุษวันนี้ คิดในใจว่าเดี๋ยวจะจุดธูปเยอะๆหน่อย ขอให้บรรพบุรุษช่วยคุ้มครองให้ดวงเฮงแบบนี้ตลอดไป

ในระหว่างที่ความคิดแล่นพล่าน หวังฮ่าวหรานก็เดินมาถึงจุดที่ทุกคนยืนอยู่

ฉิวเฉียนเว่ยรีบวิ่งถลาเข้ามาหา น้ำตาคลอเบ้า "พี่ใหญ่ฉันไม่ได้ตั้งใจ นายอย่าโกรธจนทิ้งฉันไปเลยนะ"

"พูดอะไรบ้าๆ" หวังฮ่าวหรานลูบหัวเธอเบาๆ

ฉิวเฉียนเว่ยยิ้มออกทันที โผเข้ากอดเขาแน่น "ฉันรู้ว่านายไม่ทิ้งฉันหรอก!"

แม้จะมั่นใจในตัวเขา แต่พอได้ยินคำยืนยันจากปาก มันก็รู้สึกดีกว่าเป็นไหนๆ

ลั่วชิงเฉียน เปี่ยนซูเหวิน ปู้เฟยเหยียน และจี้สุ่ยเหยามองฉิวเฉียนเว่ยด้วยความอิจฉาตาร้อน พวกเธออยากจะแสดงความรักกับเขาได้อย่างเปิดเผยแบบนั้นบ้าง

มีเพียงหลิวเยว่ที่ยังทำหน้านิ่งๆ เพราะเธอปักใจรักแค่ ‘อาจารย์’ ของหวังฮ่าวหราน ไม่ได้คิดอะไรกับตัวหวังฮ่าวหราน

ฉิวเฉียนเว่ยซึมซับความอบอุ่นจากอ้อมกอดจนพอใจ แล้วค่อยๆผละออกมาอย่างอ้อยอิ่ง

หวังฮ่าวหรานรู้ผลลัพธ์จากระบบแล้ว เลยไม่ได้สนใจจะมองสีหน้าของตั้นไท่เหยาเยว่ หลังจากฉิวเฉียนเว่ยผละออก เขาก็เดินไปหาหวังเซียงและเจิ้นหลี่

"พ่อ แม่ เกิดอะไรขึ้น?"

เจิ้นหลี่รีบฟ้องทันที เพียงแต่เธอเปลี่ยนเรื่องที่ตัวเองแกล้งบ้วนน้ำใส่คนอื่นให้กลายเป็นว่าทำไปโดยไม่ตั้งใจ แล้วใส่สีตีไข่ว่าตั้นไท่เหยาเยว่หาเรื่องรังแก ทำร้ายร่างกายจนพวกเธอเจ็บหน้าอกเจียนตาย

ลั่วชิงเฉียนและคนอื่นๆที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดต่างเลือกที่จะเงียบกริบ ไม่พูดแฉความจริงของเจิ้นหลี่

ขืนพูดออกไปก็เท่ากับหักหน้าแม่สามีในอนาคตสิ?

ขืนแม่สามีเกลียดขี้หน้า ชีวิตวันข้างหน้าจะมีความสุขได้ไง?

หลิวเยว่เองก็เงียบเหมือนกัน แต่เหตุผลต่างออกไปนิดหน่อย

ยังไงหวังฮ่าวหรานก็เป็นศิษย์รักของ "สามี" เธอ การผูกมิตรกับครอบครัวของหวังฮ่าวหรานไว้ย่อมส่งผลดีต่อความสัมพันธ์ในอนาคต

เธอเดาว่า "สามี" ของเธออาจจะรู้จักกับพ่อแม่ของหวังฮ่าวหรานด้วยซ้ำ

เรื่องใหญ่ระดับรับศิษย์พ่อแม่จะไม่รู้ได้ไง? เป็นไปได้สูงว่าสองบ้านนี้ต้องมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน

หวังฮ่าวหรานฟังเจิ้นหลี่เล่าถึงอาการเจ็บหน้าอกปริศนาก็แอบตกใจอยู่ลึกๆ

ตามที่เจิ้นหลี่เล่า แค่ตั้นไท่เหยาเยว่มองหน้า อาการก็กำเริบแล้ว

หวังฮ่าวหรานเดาว่า ถ้าฉิวเฉียนเว่ยไม่รีบห้าม พ่อแม่เขาคงได้ไปเฝ้ายมบาลจริงๆ

แถมยังไร้ร่องรอย หาหลักฐานเอาผิดไม่ได้อีก

วิชาฆ่าคนด้วยจิตสังหารไร้รูปนี่... น่ากลัวชะมัด

หวังฮ่าวหรานเก็บความตกใจไว้ แล้วประมวลผลคำฟ้องของแม่

เจิ้นหลี่เล่าว่าตัวเองเป็นผู้ถูกกระทำ ส่วนตั้นไท่เหยาเยว่เป็นนางมารร้าย แน่นอนว่าหวังฮ่าวหรานไม่เชื่อ

ครอบครัวเขาเป็นตัวร้ายทั้งบ้าน คำพูดเจิ้นหลี่เชื่อได้ที่ไหน

แต่ถึงจะรู้ความจริง หวังฮ่าวหรานก็ตั้งใจจะแกล้งโง่และเลือกเข้าข้างแม่ตัวเอง

ครอบครัวตัวร้ายต้องสามัคคีกันไว้สิ

อีกอย่าง โดยสถานะแล้วเขาถือว่าเป็นศัตรูกับพวกนางเอก

อย่างน้อยก็จนกว่าจะเคลม... เอ้ย ยืนยันความสัมพันธ์กันได้ สถานะศัตรูก็ยังคงอยู่

หวังฮ่าวหรานหันกลับไปเผชิญหน้ากับตั้นไท่เหยาเยว่

ถึงยัยพี่ใหญ่คนนี้จะวรยุทธ์สูงส่ง แต่ด้วยค่าความชอบ 80 แต้ม หวังฮ่าวหรานมั่นใจล้านเปอร์เซ็นต์ว่าเธอไม่กล้าทำร้ายเขาแน่

"เธอเองเหรอที่รังแกพ่อแม่ฉัน?!" หวังฮ่าวหรานเดินอาดๆเข้าไปหา ชี้หน้าด่าตั้นไท่เหยาเยว่อย่างโอหัง

"พี่ใหญ่ฉันดุมากนะ แข็งแกร่งมากด้วย นายอย่าทำแบบนั้น!"

ฉิวเฉียนเว่ยตกใจแทบสิ้นสติ รีบวิ่งไปกดมือเขาลง กลัวเขาจะไปกระตุกหนวดเสือเข้า

เธอรู้จากพี่รองลั่วชิงเฉียนว่าพี่ใหญ่ไม่ใช่คนธรรมดา ขืนหวังฮ่าวหรานยังซ่าไม่เลิก กลัวว่าพี่ใหญ่จะตบเปรี้ยงเดียวส่งเขาไปคุยกับรากมะม่วง

"พี่ใหญ่ เขาแค่ลูกคนรวยธรรมดาๆ อย่าไปถือสาเลย ใจเย็นๆนะ" ลั่วชิงเฉียนรีบเอาตัวเข้ามาขวางกั้นกลาง

"พี่ใหญ่ ยังไงเขาก็เป็นแฟนของน้องเจ็ด เห็นแก่น้องเจ็ด ยกโทษให้เขาเถอะ" เปี่ยนซูเหวินก็หน้าซีด รีบเข้าไปเกาะแขนซ้ายของตั้นไท่เหยาเยว่ไว้แน่น

ปู้เฟยเหยียนไม่พูดอะไร แต่เข้าไปเกาะแขนขวา

จี้สุ่ยเหยาเห็นพี่ๆล็อกแขนแล้ว เลยอ้อมไปกอดเอวพี่ใหญ่ไว้แน่นจากด้านหลัง

"พี่ใหญ่ โกรธแล้วแก่เร็วนะ ยิ้มๆเข้าไว้" หลิวเยว่ส่งยิ้มแห้งๆ พยายามผ่อนคลายสถานการณ์

"ปล่อย" ตั้นไท่เหยาเยว่ปรายตามองมือขาวๆที่เกาะแกะตามตัวเธอแล้วพูดเสียงเรียบ

สามสาวที่เกาะอยู่กลัวจนตัวสั่น แต่ก็ยังกัดฟันไม่ยอมปล่อย

"ปล่อย!" ตั้นไท่เหยาเยว่ขึ้นเสียง

เปี่ยนซูเหวิน ปู้เฟยเหยียน และจี้สุ่ยเหยาสะดุ้งโหยง เผลอปล่อยมือโดยอัตโนมัติ

ทันทีที่เป็นอิสระ ตั้นไท่เหยาเยว่ก็ก้าวเข้าไปประชิดตัวหวังฮ่าวหราน

สามสาวตั้งสติได้ กำลังจะพุ่งเข้าไปล็อกตัวพี่ใหญ่อีกรอบ

"ฉันผิดเอง ฉันขอโทษ... นาย... ยกโทษให้ฉันได้ไหม?" น้ำเสียงอ่อนโยนของตั้นไท่เหยาเยว่ดังขึ้น

ท่าทางของเปี่ยนซูเหวินและคนอื่นๆที่กำลังจะพุ่งเข้าไปชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

*****