บทที่ 418 ขังมันไว้

เมื่อได้รับรายงานจากลูกน้อง อารมณ์คึกคะนองของมู่ไป๋ก็สะดุดลง เขายกมือส่งสัญญาณให้พวกอีแร้งทั้งสามหยุดก่อน

อีแร้งและพรรคพวกเข้าใจความหมาย จึงยังไม่ลงมือกับจัวชิวเฉินอวี้

จัวชิวเฉินอวี้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แต่เส้นประสาททุกเส้นยังคงตึงเครียด

เธอตระหนักดีว่าตัวเองตกอยู่ในรังโจรเสียแล้ว แม้ตอนนี้จะยังปลอดภัย แต่ใครจะรู้ว่าอีกเดี๋ยวจะเกิดอะไรขึ้น

“ลากตัวไอ้ลูกเศรษฐีนั่นเข้ามา!” มู่ไป๋สั่งเสียงเหี้ยม

เมื่อเทียบกับการดูเรือนร่างของจัวชิวเฉินอวี้ เขาอยากจะจัดการกับไอ้คนที่ทำเขาสูญเสียสมรรถภาพทางเพศก่อนมากกว่า

ลูกน้องรับคำแล้วถอยออกไป

ไม่นาน ชายร่างยักษ์ผิวคล้ำเจ้าของฉายา 'กระทิงดุ' ก็ลากตัวหวังฮ่าวหรานเข้ามาในห้องนอน

“ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่?!”

เมื่อจัวชิวเฉินอวี้เห็นหน้าหวังฮ่าวหราน ก็ร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจสุดขีด

หวังฮ่าวหรานเองก็แปลกใจไม่แพ้กัน ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอจัวชิวเฉินอวี้ในที่แบบนี้

แต่เมื่อเห็นท่าทางเกร็งๆของจัวชิวเฉินอวี้ และสายตาหื่นกระหายของพวกผู้ชายรอบข้างที่มองเธอ หวังฮ่าวหรานก็พอจะเดาออกว่าจัวชิวเฉินอวี้ไม่ได้เป็นพวกเดียวกับมู่ไป๋

พอประมวลผลได้ หวังฮ่าวหรานก็ขมวดคิ้วมุ่น

เดิมทีเขาวางแผนจะกวาดล้างแก๊งมู่ไป๋ให้สิ้นซาก แล้วทำลายหลักฐานหนีไปเงียบๆ

แต่การที่มีจัวชิวเฉินอวี้อยู่ด้วยทำให้แผนนี้ยากขึ้น

ตอนที่เดินเข้ามา หวังฮ่าวหรานสังเกตว่ารังโจรแห่งนี้มีคนอยู่ประมาณ 20-30 คน

ถ้าจะจัดการทั้งหมด เรื่องมันคงใหญ่โตไม่ใช่เล่น

แม้จัวชิวเฉินอวี้จะถูกควบคุมด้วยพิษของเขา แต่ค่าความประทับใจของเธอที่มีต่อเขามีเพียง 30 แต้ม ยังไม่มากพอที่จะไว้ใจได้ว่าเธอจะไม่ปริปาก

เว้นเสียแต่ว่า... เขาจะฆ่าปิดปากจัวชิวเฉินอวี้ไปด้วย จะได้หมดห่วง

แต่จัวชิวเฉินอวี้มีสถานะเป็นนางเอก จะฆ่าทิ้งก็น่าเสียดายแย่

คิดได้ดังนั้น หวังฮ่าวหรานจึงตัดสินใจเปลี่ยนแผน เขาหันไปถามจัวชิวเฉินอวี้ว่า

“แล้วเธอมาทำอะไรที่นี่?”

“พวกบ้านี่จู่ๆก็บุกมาพังบาร์ฉัน แล้ว 'เชิญ' ตัวฉันมาที่นี่” จัวชิวเฉินอวี้เน้นเสียงคำว่า 'เชิญ' หนักๆอย่างประชดประชัน

หวังฮ่าวหรานฟังแล้วเข้าใจ จึงถามต่อด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“แล้วทำไมไม่ติดต่อฉัน?”

“ติดต่อแล้วจะมีประโยชน์อะไร? คุณเองก็โดนจับมาเหมือนกันไม่ใช่รึไง?” จัวชิวเฉินอวี้เบ้ปาก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย

“รู้จักที่ต่ำที่สูงหน่อย กล้าดียังไงมาพูดจากับฉันแบบนี้?” หวังฮ่าวหรานเตือนเสียงเรียบ

“ตัวคุณเองยังเอาไม่รอด เลิกขู่ฉันได้แล้ว ถ้าคิดจะเอาเรื่องยาแก้พิษมาขู่ก็ฝันไปเถอะ ยังไงวันนี้ก็คงตายกันหมด ตายไปเป็นผีเท่าเทียมกัน ฉันต้องกลัวคุณทำไม?”

จัวชิวเฉินอวี้ไม่คิดว่าตัวเองจะมีชีวิตรอดออกไปจากที่นี่ได้ จึงพูดจาแบบไม่กลัวตาย

ต่อให้หวังฮ่าวหรานให้ยาแก้พิษตอนนี้ แล้วมันจะมีประโยชน์อะไร?

เธอไม่มีวันยอมแก้ผ้าให้ใครดูเพื่อแลกกับชีวิตหรอก

อย่างมากก็แค่ตาย!

เห็นท่าทางเด็ดเดี่ยวของจัวชิวเฉินอวี้ หวังฮ่าวหรานก็อดขำไม่ได้

มู่ไป๋เห็นหวังฮ่าวหรานคุยกับจัวชิวเฉินอวี้อย่างกับไม่เห็นหัวใคร สีหน้าก็เคร่งขรึมลง ตวาดถามว่า

“วันนั้นที่ร้านอาหาร แกเป็นคนลอบกัดฉันใช่ไหม?!”

“ฉันลอบกัดนาย? เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า ฉันเป็นแค่นักศึกษาปีหนึ่ง ปกติก็เรียบร้อยตั้งใจเรียน ไม่เคยมีเรื่องชกต่อยกับใคร จะไปลอบทำร้ายคนได้ยังไง?” หวังฮ่าวหรานปฏิเสธหน้าตาย

“ฉันสืบมาหมดแล้ว แกไม่ต้องมาแก้ตัว” มู่ไป๋ไม่เชื่อ

“แล้วนายต้องการอะไร?” หวังฮ่าวหรานถามกลับ

“อยากตายแบบไหนล่ะ? ลองเสนอมาสิ” มู่ไป๋ถามเสียงเย็น

“อย่าทำอะไรบ้าๆนะ ฉันแจ้งตำรวจแล้ว” หวังฮ่าวหรานขู่

มู่ไป๋ขมวดคิ้ว หันไปมองหน้ากระทิงดุ

“เป็นไปไม่ได้ครับ ตอนมันขึ้นรถผมยึดมือถือมันมาแล้ว” กระทิงรีบปฏิเสธพลางควานหามือถือของหวังฮ่าวหรานในตัวเพื่อยืนยัน แต่คลำหาอยู่นานก็ไม่เจอ

“คงทำหล่นบนรถตู้แน่ๆ” กระทิงพูดด้วยความมั่นใจ

หวืด... หวืด...

เสียงสั่นเบาๆของโทรศัพท์ดังขึ้น

มู่ไป๋มองไปที่หวังฮ่าวหรานด้วยความตกใจ เพราะเสียงนั้นดังมาจากตัวของหวังฮ่าวหรานเอง

“ฉันกับพี่สามมาถึงแล้วนะ นายอยู่ไหน?”

เมื่อกดรับสาย หวังฮ่าวหรานก็ได้ยินเสียงหวานปนกังวลของฉิวเฉียนเว่ย

“เดี๋ยวผมรีบไป รอหน่อยนะ” หวังฮ่าวหรานตอบกลับสั้นๆ แล้ววางสาย

มู่ไป๋ตวัดสายตาพิฆาตไปมองกระทิงดุด้วยความโกรธจัด

“ลูกพี่ ผมยึดมือถือมันมาแล้วจริงๆนะ! มันต้องมีมือถือสองเครื่องแน่ๆ!”

กระทิงดุรีบแก้ตัว พลางกระชากโทรศัพท์จากมือหวังฮ่าวหรานมาปิดเครื่องแล้วยัดใส่กระเป๋าตัวเอง กันไม่ให้ติดต่อใครได้อีก

แต่ถึงอย่างนั้น สายตาอำมหิตของมู่ไป๋ที่มองกระทิงดุก็ยังไม่คลายลง

“ลูกพี่ ท่าทางมันจะแจ้งตำรวจแล้วจริงๆ” อีแร้งพูดแทรกขึ้นมา

“ขังพวกมันไว้ในห้องลับก่อน รอไล่พวกตำรวจไปได้แล้วค่อยมาจัดการ” มู่ไป๋สั่งการหลังจากใคร่ครวญ

จัวชิวเฉินอวี้เห็นโอกาส จึงรีบส่งสายตาให้หวังฮ่าวหราน

เธอหวังจะร่วมมือกับหวังฮ่าวหรานเพื่อจับตัวมู่ไป๋เป็นตัวประกัน ทำให้ลูกน้องไม่กล้าลงมือ

รอจนตำรวจมาถึง พวกเธอก็จะรอด

แต่จัวชิวเฉินอวี้ขยิบตาจนตาแทบจะเป็นตะคริว หวังฮ่าวหรานก็ยังยืนนิ่งไม่ไหวติง

อีแร้งพยักหน้ารับคำสั่ง เอาเชือกมามัดมือจัวชิวเฉินอวี้และหวังฮ่าวหราน แล้วพาตัวทั้งคู่ไปขังไว้ในห้องลับ ก่อนจะล็อกประตูแน่นหนา

ในห้องลับ เหลือเพียงหวังฮ่าวหรานและจัวชิวเฉินอวี้สองต่อสอง

“เป็นบ้าอะไรของคุณ สมองช้าหรือว่าปอดแหก? เมื่อกี้โอกาสทองชัดๆ แค่เราร่วมมือกันจับมู่ไป๋ไว้ พอตำรวจมาเราก็รอดแล้ว!” จัวชิวเฉินอวี้โวยวายด้วยความโมโห

“ฉันบอกว่าแจ้งตำรวจ เธอก็เชื่อจริงๆเหรอ?” หวังฮ่าวหรานยิ้มขำ

“คุณ... คุณแค่หลอกพวกมัน?” จัวชิวเฉินอวี้หน้าถอดสี ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดอาลัยตายอยาก “จบกัน”

“ไม่อยากตายเหรอ?” หวังฮ่าวหรานถาม

“ถามโง่ๆ ฉันยังไม่ได้แต่งงาน ยังไม่เคยสัมผัสความเป็นผู้หญิงเต็มตัวเลย จะอยากตายได้ไง” จัวชิวเฉินอวี้ตอบอย่างหดหู่

“ถ้ามีโอกาสรอด แต่ต้องแลกด้วยการเป็นแฟนกับเศรษฐีคนหนึ่งอย่างซื่อสัตย์ทั้งกายและใจ เธอจะเลือกหรือเปล่า?” หวังฮ่าวหรานโยนคำถาม

จัวชิวเฉินอวี้นิ่งคิด “ก็ต้องดูก่อนว่าไอ้เศรษฐีนั่นหล่อไหม หุ่นดีหรือเปล่า”

“เช่น... แบบนี้ล่ะ?” แม้มือจะถูกมัด แต่หวังฮ่าวหรานก็ยังพอจะเลิกเสื้อขึ้นโชว์ซิกแพคแปดลูกที่เรียงตัวสวยงามได้

จัวชิวเฉินอวี้ตาโต หัวใจเต้นรัวแรง ไม่นึกเลยว่าภายใต้เสื้อผ้านั้น หวังฮ่าวหรานจะซ่อนรูปร่างระดับเทพเจ้าแบบนี้ไว้ กล้ามหน้าท้องแน่นปึ้กนั่น... คงแข็งแรงน่าดูชม

จ้องมองอยู่นาน จัวชิวเฉินอวี้ก็รู้สึกหน้าร้อนผ่าวขึ้นมา

[ติ๊ง! นางเอกจัวชิวเฉินอวี้เพิ่มค่าความประทับใจต่อโฮสต์ 10 แต้ม ค่าความประทับใจรวมปัจจุบัน 40 (สนิทสนมมาก)]

*****