บทที่ 416 แผนการใหญ่ของมู่ไป๋

มู่ไป๋มีประวัติที่ไม่ขาวสะอาดนัก เพื่อหลีกเลี่ยงความยุ่งยาก เขาจึงเลือกที่จะไม่นอนพักรักษาตัวที่โรงพยาบาล แต่กลับมาพักฟื้นที่คฤหาสน์หรูของตนแทน

หลังจากได้รับการรักษาจากแพทย์ส่วนตัว อาการของมู่ไป๋ก็ดีขึ้นบ้างแล้ว แต่ยังคงลำบากที่จะเดินเหินไปไหนมาไหน

"ลูกพี่ เรื่องที่ให้ผมไปสืบได้เรื่องแล้วครับ"

ลูกน้องคนหนึ่งเคาะประตู แล้วเดินเข้ามาในห้องนอนเพื่อรายงานมู่ไป๋

"ว่ามา" มู่ไป๋เอ่ยเสียงขรึม

"ผมไปไล่ถามพวกนักศึกษาที่ไปงานเลี้ยงวันนั้นทีละคน ได้ความว่าตอนที่กู่อวี้โหรวออกจากห้องอาหาร แล้วคุณตามออกไป ไอ้ลูกเศรษฐีที่ชื่อหวังฮ่าวหรานนั่นก็เดินตามออกไปเหมือนกัน"

"หลังจากนั้นประมาณชั่วโมงกว่าๆ กู่อวี้โหรวถึงกลับเข้ามา แต่ไอ้หวังฮ่าวหรานนั่นหายหัวไปเลย"

"คนทื่ลอบทำร้ายคุณ น่าจะเป็นไอ้หวังฮ่าวหรานนั่นแหละครับ"

มู่ไป๋ฟังแล้วก็นึกย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์ตอนนั้น รู้สึกว่าข้อมูลนี้สมเหตุสมผลมาก

ตอนอยู่ในงานเลี้ยง เขากับหวังฮ่าวหรานก็มีเรื่องเขม่นกันอยู่แล้ว

การที่หวังฮ่าวหรานจะลอบกัดเขาจากข้างหลังก็ถือว่าเป็นไปได้สูง

เพียงแต่... มู่ไป๋ยังมีข้อสงสัยอยู่อย่างหนึ่ง

ฝีมือการต่อสู้ของเขาเรียกได้ว่าระดับเทพ คนเดียวซัดอันธพาลเป็นสิบๆจนหมอบ

แต่ตอนนั้น เขาไม่ได้ยินแม้แต่เสียงฝีเท้า แล้วจู่ๆก็โดนฟาดจนสลบ

ไอ้ลูกเศรษฐีนั่นมันเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ? เดินเหินไร้เสียง?

"แกเคยไปสืบประวัติไอ้ลูกเศรษฐีนั่นมาแล้วไม่ใช่เหรอ มันเป็นคนจากโลกใต้ดินหรือเปล่า?" มู่ไป๋ถามลูกน้อง

"ผมเคยถามเพื่อนๆในมหาลัยของมันแล้วครับ ได้ข้อมูลยืนยันตรงกัน นอกจากจะรวยแล้วไอ้หวังฮ่าวหรานนั่นก็แค่นักศึกษาธรรมดาๆ ชีวิตวนเวียนอยู่แค่บ้าน มหาลัย สถานที่ท่องเที่ยว"

"อย่างมากก็แค่เล่นบาสเกตบอลเก่ง แต่ไม่เคยฝึกพวกคาราเต้หรือเทควันโดอะไรเลย สรุปคือเป็นพวกไก่อ่อนครับ!" ลูกน้องยืนยันเสียงแข็ง

มู่ไป๋ฟังแล้วก็สรุปได้ว่าตอนนั้นเขาคงมัวแต่สนใจกู่อวี้โหรวมากเกินไปจนประมาทเลินเล่อ ไม่ทันระวังตัวว่ามีคนย่องเข้ามาข้างหลัง เลยพลาดท่าโดนลอบกัดเข้าให้

พอปะติดปะต่อเรื่องราวได้ มู่ไป๋ก็รู้สึกเจ็บใจจนแทบกระอักเลือด

คนฝีมือระดับเขา ดันมาเสียท่าให้ไอ้กระจอกพรรค์นี้เนี่ยนะ?!

"ส่งคนไป... ฆ่ามันซะ!" มู่ไป๋ตะโกนสั่งด้วยความโกรธแค้น

"ครับ" ลูกน้องรับคำสั่ง เตรียมจะหมุนตัวออกไปจัดการทันที

"เดี๋ยว!" มู่ไป๋เปลี่ยนสีหน้า เรียกตัวลูกน้องไว้ แล้วเปลี่ยนคำสั่งใหม่

"อย่าเพิ่งฆ่ามัน ไปลากคอมันมาที่นี่ ฉันจะจัดการทรมานมันด้วยมือตัวเอง!"

"ได้ครับลูกพี่" ลูกน้องพยักหน้า กำลังจะเดินออกไป แต่กลัวเจ้านายเปลี่ยนใจอีก เลยหันกลับมาถาม "มีอะไรสั่งเพิ่มอีกไหมครับ?"

"วงการใต้ดินของเมืองชิงหลิงตอนนี้เป็นไง?" มู่ไป๋ถาม

"เมื่อหลายเดือนก่อนมีแก๊งใหญ่สุดของคนชื่อ 'อีกา' คุมอยู่ครับ แต่ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น จู่ๆก็โดนทางการกวาดล้างจนเกลี้ยง ตอนนี้คนดังในวงการใต้ดินชิงหลิงเหลือแค่ผู้หญิงฉายา 'โบตั๋นทมิฬ' คนเดียว แต่ได้ข่าวว่าตอนนี้เธอหันไปทำธุรกิจถูกกฎหมายแล้ว" ลูกน้องรายงาน

"หันไปทำธุรกิจถูกกฎหมาย? เหอะ ฉากบังหน้าล่ะสิ"

มู่ไป๋อยู่ในวงการนี้มานาน รู้ไส้รู้พุงดี ไอ้ที่บอกว่าล้างมือในอ่างทองคำ ส่วนใหญ่ก็แค่เอาไว้ฟอกเงินหรือทำธุรกิจสีเทาให้ดูดีขึ้นเท่านั้นแหละ

"ลูกพี่สนใจเหรอครับ?" ลูกน้องเห็นแววตามู่ไป๋เปลี่ยนไปจึงเอ่ยถาม

"พาคนฝีมือดีๆไป 'เชิญ' ตัวแม่โบตั๋นทมิฬนั่นมาพบฉันหน่อย" มู่ไป๋สั่ง

รังใหญ่ของเขาอยู่เมืองข้างๆ และเขาก็ควบคุมทุกอย่างไว้ได้เบ็ดเสร็จมั่นคงแล้ว เขาจึงมีความคิดที่จะขยายอิทธิพลมาช้านาน

การมาเยือนชิงหลิงครั้งนี้ เป้าหมายหนึ่งคือตามหากู่อวี้โหรว ส่วนอีกเป้าหมายคือการเข้ายึดครองวงการใต้ดินของที่นี่

ไม่อย่างนั้น มู่ไป๋คงไม่ส่งคนมาสืบข้อมูลและซื้อคฤหาสน์หรูไว้ล่วงหน้าหรอก

"รับทราบครับ!" ลูกน้องรับคำอย่างกระตือรือร้น แล้วรีบออกไปจัดการทันที

มีเฟิ่งซวนซู่เฝ้าอยู่ข้างๆ หวังฮ่าวหรานจึงวางใจนอนหลับพักผ่อนไปงีบใหญ่ ชาร์จพลังเตรียมพร้อมสำหรับการโต้รุ่งในคืนนี้

"ตื่นแล้วเหรอ เป็นยังไงบ้าง?" เฟิ่งซวนซู่เห็นหวังฮ่าวหรานค่อยๆลืมตาขึ้นก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ดีขึ้นมากแล้ว" หวังฮ่าวหรานคิดว่าไม่จำเป็นต้องแกล้งเมาต่อแล้ว

"ดื่มเหล้ามันทำลายสุขภาพนะ ต่อไปเพลาๆลงบ้าง ไม่สิ... เลิกได้ก็ดีนะ" เฟิ่งซวนซู่ลูบแก้มเขาเบาๆด้วยความห่วงใย

หวังฮ่าวหรานสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากฝ่ามือของเธอ หัวใจก็พลันหวั่นไหว ตอบรับไปว่า

"รู้แล้วครับ ต่อไปจะไม่ดื่มแล้ว"

เฟิ่งซวนซู่ยิ้มกว้าง หลุดปากพูดออกมาว่า "ดีแล้ว... สามี"

"หือ?"

หวังฮ่าวหรานรู้อยู่แล้วว่าเธอคิดอะไร แต่ก็แกล้งทำหน้าเหวอ

เฟิ่งซวนซู่ชะงักไป รู้สึกเขินอายเล็กน้อย แต่ก็รวบรวมความกล้าพูดต่อ "ข้าไม่ได้โกหกนะ เจ้าคือสามีของข้า และข้าก็คือภรรยาของเจ้า เจ้าจำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ?"

หวังฮ่าวหรานส่ายหน้า เขาไม่มีความทรงจำเรื่องที่เคยอยู่กับเฟิ่งซวนซู่จริงๆนั่นแหละ

"งั้น... คุณลองเล่าให้ผมฟังหน่อยสิ ว่าคุณกับ... สามีของคุณเจอกันได้ยังไง แล้วไปรักกันตอนไหน" หวังฮ่าวหรานถือโอกาสถามด้วยความอยากรู้

เมื่อหวังฮ่าวหรานเปิดทาง เฟิ่งซวนซู่จึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดอย่างละเอียด ตั้งแต่พบกัน รู้จักกัน สาบานรัก และพลัดพรากจากกัน

"พลัดพรากกันในวันแต่งงาน..." หวังฮ่าวหรานฟังจบก็พึมพำเบาๆ ก่อนจะถามคำถามสำคัญ

"แล้วเรา... เข้าห้องหอกันหรือยัง?"

เฟิ่งซวนซู่สะดุ้งเล็กน้อย ยิ้มเขินๆ แล้วตอบเสียงอ้อมแอ้ม "ตอนนั้นเราเพิ่งกราบไหว้ฟ้าดินเสร็จ ยังไม่ทันได้ส่งตัวเข้าหอเลย"

"อ้อ... อย่างนี้นี่เอง..." หวังฮ่าวหรานยิ้มอย่างมีเลศนัย

"ถึงพิธีจะยังไม่ครบถ้วน แต่เราก็กราบไหว้ฟ้าดินกันแล้ว ถือว่าเป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องตามประเพณี! ข้าเป็นภรรยา เจ้าเป็นสามี นี่คือความจริงที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้!" เฟิ่งซวนซู่ย้ำเสียงหนักแน่น

"แต่... ผมจำไม่ได้จริงๆ" หวังฮ่าวหรานแค่ถามเพราะอยากรู้เฉยๆ ยังไม่คิดจะยอมรับสถานะตอนนี้

เพราะขืนรับไปตอนนี้ ไฟคงลุกท่วมหลังบ้านแน่ๆ

"ไม่เป็นไร ค่อยๆนึก สักวันเจ้าต้องจำได้แน่" เฟิ่งซวนซู่ไม่ได้คาดคั้นเหมือนตอนแรก นางอยากให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ

"ผมรู้สึกดีขึ้นเยอะแล้ว เรากลับกันเถอะ" หวังฮ่าวหรานตัดบท แล้วชวนกลับ

"อื้อ งั้นเดี๋ยวข้าไปบอกท่านพี่ก่อน" เฟิ่งซวนซู่เอ่ยปาก

"อย่า! อย่าบอก! เราแอบหนีกลับกันเงียบๆดีกว่า" หวังฮ่าวหรานรีบห้าม

ที่เขารีบชิ่งก็เพราะจะหนีเฟิ่งเหรานี่แหละ ขืนไปบอกมีหวังไม่ได้กลับ

ตอนกินข้าวกลางวันโดนเฟิ่งเหรามอมเหล้าซะขนาดนั้น เขาเดาใจเธอออกทะลุปรุโปร่ง

หวังฮ่าวหรานมั่นใจเลยว่าถ้าคืนนี้ค้างที่นี่ เขาคงโดน "รวบหัวรวบหาง" เหมือนตอนถังปิงหยุนกับลั่วชิงเฉียนแน่ๆ

อีกอย่าง เย็นนี้เขานัดเปี่ยนซูเหวินกับฉิวเฉียนเว่ยไว้แล้ว จะให้ผิดนัดสาวๆได้ยังไง ยิ่งทำให้อยู่ที่นี่ต่อไม่ได้เข้าไปใหญ่

*****