บทที่ 414 เขียวจนเรืองแสง

สายตาที่จับจ้องมาจากรอบทิศทำให้ตัวหยุนชูหรานรู้สึกเหมือนมีหนามแหลมทิ่มแทงอยู่กลางหลัง

นางปรายตามองหวังฮ่าวหรานอย่างโกรธเคือง

ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้ขี้เมาคนนี้โพล่งประโยคนั้นออกมา นางก็คงไม่เผลอแสดงอาการตื่นตระหนกจนทุกคนสงสัยขนาดนี้

ณ วินาทีนี้ หยุนชูหรานอยากจะพุ่งเข้าไปประเคนหมัดใส่หน้าหวังฮ่าวหรานสักสองสามทีให้หายแค้น

แต่สิ่งที่นางห่วงที่สุดตอนนี้ไม่ใช่การระบายอารมณ์ แต่เป็นความลับของนางที่เสี่ยงจะถูกเปิดเผยต่างหาก

หยุนชูหรานพยายามตีหน้าตาย แกล้งทำเป็นใจดีสู้เสือ ยังแอบหวังลึกๆว่าจะรอดตัวไปได้

เหยียนหยุนเทียนจ้องมองหยุนชูหรานเขม็ง ไม่ได้อาละวาดในทันที แต่หันไปพูดกับเปี่ยนซูเหวินด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

“ชูหรานช่วงนี้ไม่ค่อยสบาย รบกวนท่านหมอเทวดาช่วยตรวจชีพจรให้นางหน่อยเถิด”

“ได้ค่ะ เรื่องเล็กน้อย”

เปี่ยนซูเหวินเตี๊ยมกับหวังฮ่าวหรานมาแล้ว ต่อให้เหยียนหยุนเทียนไม่ขอ นางก็จะหาทางตรวจให้อยู่ดี แต่ในเมื่อเขาเสนอมาเองก็เข้าทางเลย

“เชิญนั่งค่ะ” เปี่ยนซูเหวินนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่งในห้อง แล้วผายมือเชิญหยุนชูหราน

หยุนชูหรานอยากจะปฏิเสธ แต่ในสถานการณ์แบบนี้ ถ้าปฏิเสธก็เท่ากับยอมรับกลายๆว่ามีพิรุธ นางจึงจำใจเดินไปนั่งข้างๆเปี่ยนซูเหวิน แล้ววางแขนลงบนโต๊ะ

หัวใจของนางเต้นรัวเร็วเหมือนกลองรบ แต่ก็ยังปลอบใจตัวเองว่าเหตุการณ์คืนนั้นเพิ่งผ่านมาไม่ถึงครึ่งเดือน ต่อให้ตั้งครรภ์จริงๆ การจับชีพจรก็อาจจะยังตรวจไม่พบก็ได้

ในขณะที่หยุนชูหรานกำลังคิดเข้าข้างตัวเอง เปี่ยนซูเหวินก็ยื่นมือมาวางทาบบนข้อมือขาวผ่องของนางแล้ว

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบสงัด ทุกคนต่างรอคอยผลลัพธ์อย่างใจจดใจจ่อ

ผ่านไปครู่หนึ่ง เปี่ยนซูเหวินก็ชักมือกลับ

“ท่านหมอเทวดา ผลเป็นยังไงบ้าง?” เหยียนหยุนเทียนรีบถามทันควัน

เปี่ยนซูเหวินส่งยิ้มหวานไปให้เหยียนหยุนเทียน “แน่นอนว่าเป็นเรื่องมงคล ยินดีด้วยนะคะ...” พูดจบ เธอก็ทำท่าเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ รีบเอามือปิดปากทำหน้าสำนึกผิด

“อุ๊ย... ขอโทษจริงๆค่ะ ฉันลืมไป คุณหนูชูหรานตั้งครรภ์ได้ไม่ถึงครึ่งเดือน ส่วนร่างกายของคุณ... ขอโทษค่ะ ขอโทษจริงๆ”

เปี่ยนซูเหวินขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่ที่เผลอพูดจาแทงใจดำ

หวังฮ่าวหรานที่ยืนดูอยู่เกือบหลุดขำออกมา แอบยกนิ้วโป้งให้เปี่ยนซูเหวินในใจ แล้วหันไปมองหน้าเหยียนหยุนเทียนที่ตอนนี้เปลี่ยนสีไปมาอย่างน่าดูชม

เหยียนหยุนเทียนรู้สึกเหมือนมีภูเขาทั้งลูกหล่นทับหัว สมองตื้อไปหมด

[ติ๊ง! โฮสต์บงการเบื้องหลัง ทำให้จิตใจของเหยียนหยุนเทียนได้รับความเสียหายอย่างหนัก ได้รับแต้มวายว้าย 1,000 แต้ม, ออร่าตัวเอกของเหยียนหยุนเทียน -50, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +50!]

[ติ๊ง! โฮสต์บงการเบื้องหลัง ทำให้จิตใจของเหยียนหยุนเทียนได้รับความเสียหายอย่างหนัก ได้รับแต้มวายว้าย 1,000 แต้ม, ออร่าตัวเอกของเหยียนหยุนเทียน -50, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +50!]

[ติ๊ง! โฮสต์บงการเบื้องหลัง ทำให้จิตใจของเหยียนหยุนเทียนได้รับความเสียหายอย่างหนัก ได้รับแต้มวายว้าย 1,000 แต้ม, ออร่าตัวเอกของเหยียนหยุนเทียน -50, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +50!]

...

[ติ๊ง! ออร่าตัวเอกของเหยียนหยุนเทียนลดลงเหลือต่ำกว่า 2,000 ออร่าสะท้อนความเสียหายถึงตายหมดสภาพ]

หวังฮ่าวหรานกวาดรางวัลไปเต็มกระเป๋า รู้สึกฟินสุดๆ

ตอนนี้ออร่าตัวเอกของเหยียนหยุนเทียนเกลี้ยงแล้ว การจะกำจัดมันก็ไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป

“บอกมา! มันเป็นใคร? เป็นลูกใคร?!!”

เหยียนหยุนเทียนหน้าตาบิดเบี้ยว ตะโกนคาดคั้นหยุนชูหรานเสียงดังลั่น

ก่อนหน้านี้ที่หนิงอ้าวเสวี่ยและเฟิงอันนาขอถอนหมั้น เขาเจ็บปวดแต่ก็พอทนได้ เพราะไม่ได้คาดหวังกับสองคนนั้นมากนัก แต่หยุนชูหรานไม่เหมือนกัน นางคือว่าที่ภรรยาหลวง ต่างจากสองคนนั้นลิบลับ

เหยียนหยุนเทียนคาดหวังในตัวนางสูงมาก คิดว่านางจะแตกต่างจากผู้หญิงคนอื่น

ที่ไหนได้! หยุนชูหรานกลับทำแสบกว่าหนิงอ้าวเสวี่ยและเฟิงอันนาหลายเท่า สองคนนั้นแค่ขอถอนหมั้น แต่หยุนชูหรานเล่นท้องมาเลย!

ความรู้สึกเจ็บปวดในใจเหยียนหยุนเทียนนั้นเกินจะจินตนาการ

เมื่อเจอคำถามของเหยียนหยุนเทียน หยุนชูหรานเลือกที่จะเงียบ

แม้นางจะเป็นเหยื่อที่ถูกวางยา ไม่ได้ทำผิดอะไร แต่ดูจากท่าทีของเหยียนหยุนเทียนแล้ว ต่อให้นางอธิบายความจริงไปก็คงไม่มีประโยชน์

ในสายตาของเขา ไม่ว่านางจะเต็มใจหรือถูกบังคับ ผลลัพธ์ก็คือนางทำให้เขาอับอายอยู่ดี

หยุนชูหรานรู้นิสัยของเหยียนหยุนเทียนดี จึงไม่อยากพูดอะไรให้เปลืองน้ำลาย

“ท่านแม่ ฆ่านางซะ ฆ่านาง!” เหยียนหยุนเทียนคลุ้มคลั่ง เจ็บใจที่ตัวเองขยับไม่ได้ จึงหันไปขอให้เฟิ่งเหราลงมือแทน

“ชูหรานยังเด็ก อาจจะแค่พลั้งเผลอชั่ววูบ ไม่ถึงกับต้องเอาชีวิต” เฟิ่งเหรายืนนิ่ง ไม่มีความคิดจะลงมือแม้แต่น้อย

แน่นอนว่านางไม่ได้ใจอ่อน แต่นางมองภาพรวมต่างหาก

เบื้องหลังหยุนชูหรานคือสำนักใหญ่ที่มีอิทธิพลพอๆกับเขาเฟิ่งซี แถมนางยังเป็นลูกสาวจ้าวสำนัก ฐานะไม่ธรรมดา

หากฆ่าหยุนชูหราน นั่นย่อมสร้างความแค้นฝังลึกกับอีกสำนักอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ในฐานะประมุขเขาเฟิ่งซี เฟิ่งเหราต้องรับผิดชอบต่อความปลอดภัยของสำนัก

อีกอย่าง หวังฮ่าวหรานก็อยู่ที่นี่ด้วย นางต้องใส่ใจความรู้สึกเขา

ถ้าช่วยเหยียนหยุนเทียน มันอาจทำให้หวังฮ่าวหรานไม่พอใจได้

“ท่านแม่ ท่าน...” เหยียนหยุนเทียนพูดไม่ออก จึงหันไปหาเหยียนเฟยเผิง “ท่านพ่อ ฆ่านาง! ฆ่านางให้ตาย!”

เหยียนเฟยเผิงที่โกรธจัดเรื่องหยุนชูหรานอยู่แล้ว พอได้ยินลูกชายยุส่ง จิตสังหารก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที

แต่ทว่า... ทันทีที่จิตสังหารผุดขึ้นมาเต็มเปี่ยม เฟิ่งเหราก็ตวัดสายตาคมกริบหันมามอง

เหยียนเฟยเผิงเหมือนลูกโป่งแฟบ หดตัวลีบลงทันที ไม่กล้าแม้แต่กระดิกนิ้ว

เขาเข้าใจดีว่าเฟิ่งเหราต้องคำนึงถึงความปลอดภัยของสำนักเป็นอันดับแรก

เขาเป็นสามีของเธอ ถ้าเขาลงมือฆ่าหยุนชูหราน บัญชีนี้ก็จะถูกคิดรวมไปที่เขาเฟิ่งซีอยู่ดี

เฟิ่งเหราจะยอมให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นได้ยังไง?

เหยียนเฟยเผิงเลยแกล้งทำเป็นหูหนวก ทำเมินเสียงร้องเรียกของลูกชายไปเสียดื้อๆ

เหยียนหยุนเทียนแทบจะบ้าตาย แต่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่เก็บความแค้นไว้ในใจ รอวันหายดีเมื่อไหร่ เขาจะลงมือฆ่านังแพศยาหยุนชูหรานด้วยมือตัวเอง

ส่วนจะเดือดร้อนถึงเขาเฟิ่งซีหรือไม่ เขาไม่สนใจ

ในเมื่อท่านแม่ไม่เห็นหัวเขา เขาก็ไม่จำเป็นต้องเห็นหัวนางเหมือนกัน

“ชูหราน เรื่องนี้ข้าจะไม่เอาความ แต่เพื่อเห็นแก่หน้าของเขาเฟิ่งซี ข้าหวังว่าเจ้าจะมีการจัดการที่เหมาะสม” เฟิ่งเหราเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

เหยียนหยุนเทียนเป็นนายน้อยของเขาเฟิ่งซี การที่เขาโดนสวมเขาจนหัว "เขียวปี๋" ขนาดนี้ เขาเฟิ่งซีย่อมเสียหน้าไปด้วย

เฟิ่งเหราจำเป็นต้องจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย

“ท่านน้าเหรา ขอบคุณท่านที่เมตตา” หยุนชูหรานซาบซึ้งใจจริงๆ แต่ตอนนี้นางกำลังสับสน คิดอะไรไม่ออก จึงถามกลับไปว่า

“เรื่องจัดการอย่างเหมาะสม ท่านน้ามีคำแนะนำหรือไม่?”

“ข้ามีสองทางเลือกให้เจ้า” เฟิ่งเหรานิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนเสนอ

“ทางแรก อย่าให้เรื่องการตั้งครรภ์แพร่งพรายออกไป รีบไปเอาเด็กออกเงียบๆซะตั้งแต่ตอนนี้”

“ทางที่สอง ถอนหมั้นแล้วรีบแต่งงานกับคนอื่นให้เร็วที่สุด พอเด็กคลอดออกมาจะได้มีพ่อเป็นตัวเป็นตน ไม่เป็นขี้ปากชาวบ้าน”

“ทั้งสองวิธีนี้จะช่วยรักษาหน้าของทั้งเขาเฟิ่งซีและสำนักของเจ้า ส่วนจะเลือกทางไหน... ก็สุดแล้วแต่เจ้า”

หยุนชูหรานฟังแล้วก็พยักหน้า ยอมรับว่าข้อเสนอของเฟิ่งเหรานั้นรอบคอบและแก้ปัญหาได้ดีที่สุด

แต่จะเลือกทางไหน นางกลับยังลำบากใจ

นางประสบเคราะห์กรรม ถูกคนชั่วช้าวางยา นางเกลียดผู้ชายคนนั้น และเกลียดเด็กในครรภ์ด้วย แวบหนึ่งนางอยากจะกำจัดเด็กคนนี้ทิ้งไปซะ

แต่... เด็กคนนี้ก็เป็นหนึ่งชีวิตที่บริสุทธิ์ ไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไร

หยุนชูหรานตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ลังเลใจอย่างที่สุด

*****