บทที่ 404 ศึกชิงนาง?

หวังฮ่าวหรานขับรถปากานีมาถึงร้านอาหารตามพิกัดที่กู่อวี้โหรวส่งมาให้

หลังจากจอดรถเสร็จ เขาก็เดินตรงไปยังห้องส่วนตัวที่จองไว้

ภายในห้องตอนนี้มีทั้งชายและหญิงจับกลุ่มกันอยู่อย่างคึกคัก

หนุ่มๆหลายคนกำลังมอบของขวัญที่เตรียมมาให้กู่อวี้โหรว

ทันทีที่หวังฮ่าวหรานก้าวเข้ามาในห้อง ทุกสายตาก็จับจ้องมาที่เขาเป็นจุดเดียว

พวกผู้หญิงต่างตาลุกวาว แอบกรี๊ดในใจกันยกใหญ่ ส่วนพวกผู้ชายกลับทำหน้าบูดบึ้งอย่างเห็นได้ชัด

“นายมาแล้วเหรอ” กู่อวี้โหรวที่กำลังหอบของขวัญกองโตในมือหันมายิ้มทักทายหวังฮ่าวหราน แต่พริบตาเดียวรอยยิ้มนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย เมื่อสังเกตเห็นว่ามือทั้งสองข้างของหวังฮ่าวหรานว่างเปล่า แววตาของเธอฉายความไม่พอใจวูบหนึ่ง... เขาไม่เอาของขวัญมาจริงๆด้วย

หวังฮ่าวหรานสังเกตเห็นปฏิกิริยาเล็กๆน้อยๆนั้นก็อดขำในใจไม่ได้

ปากบอกเองแท้ๆว่าไม่ต้องเอาของขวัญมา พอเขามามือเปล่าจริงๆก็ดันมาหน้างอใส่ซะงั้น

ผู้หญิงนี่นะ... ปากไม่ตรงกับใจจริงๆ

แต่เอาเถอะ หวังฮ่าวหรานไม่ได้มาที่นี่เพื่อเอาใจกู่อวี้โหรวอยู่แล้ว เขาแค่มาเช็กดูว่า "ตัวละครชาย" ที่จะมาเปิดเส้นเรื่องหลักของเธอโผล่หัวมารึยัง

ทว่า... พอกวาดสายตาไปรอบห้อง ก็ไม่เห็นหนุ่มหล่อที่ดูมีภาษีเลยสักคน

หวังฮ่าวหรานรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

ตามสูตรนิยายจีบหนุ่ม อย่าว่าแต่พระรองหรือตัวร้ายเลย แม้แต่ตัวประกอบชายที่มีบทบาทสำคัญหน่อยก็มักจะหน้าตาดีระดับเทพบุตรทั้งนั้น

แต่ไอ้หนุ่มหน้าจืดพวกนี้ไม่มีใครเข้าข่ายเลยสักคน ฟันธงได้เลยว่าเป็นพวกตัวประกอบใช้แล้วทิ้ง

“อวี้โหรว คนนี้แฟนเธอเหรอ? หล่อจังเลย!” เพื่อนสาวคนหนึ่งแอบมองหวังฮ่าวหรานแล้วกระซิบถามกู่อวี้โหรวด้วยความอิจฉา

“อย่าเข้าใจผิดสิ เราแค่เพื่อนธรรมดาๆ” กู่อวี้โหรวรีบปฏิเสธเสียงเรียบ ปัดความสัมพันธ์ทันควัน

ในมุมมองของเธอ การที่หวังฮ่าวหรานไม่เอาของขวัญมาก็แสดงว่าเขาไม่ได้ให้ความสำคัญกับเธอเลย

กู่อวี้โหรวรู้สึกหงุดหงิด จึงทำเป็นเมินหวังฮ่าวหรานไปชั่วคราว

หวังฮ่าวหรานไม่รู้จักใครที่นี่เลยนอกจากกู่อวี้โหรว พอกู่อวี้โหรวไม่คุยด้วย เขาก็เลยต้องยืนหัวโด่อยู่คนเดียว

หลังจากกู่อวี้โหรวคุยเล่นกับเพื่อนๆจนคนเริ่มมากันครบแล้ว เธอก็กดกริ่งเรียกพนักงานมาสั่งอาหาร

ไม่นานนัก ประตูห้องส่วนตัวก็ถูกผลักเปิดออก

แต่คนที่เดินเข้ามาไม่ใช่พนักงานเสิร์ฟ หากแต่เป็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง หน้าตาหล่อเหลาและดูเย็นชา

“ว้าย... หล่อมากแม่...”

สาวๆในห้องต่างพากันส่งเสียงฮือฮา ตาลอยด้วยความเคลิบเคลิ้ม

หวังฮ่าวหรานหรี่ตาลงเล็กน้อย... คนที่รอคอย โผล่หัวมาสักที

“คุณคือ?” กู่อวี้โหรวเห็นชายแปลกหน้าคนนี้ก็ทำหน้างง

ชายหนุ่มจ้องมองกู่อวี้โหรวด้วยสายตาลึกล้ำ ภาพเหตุการณ์ที่เขาเคยโดนซ้อมในอดีตผุดขึ้นมาในหัว ความแค้นปะทุขึ้นในใจ แต่ภายนอกเขากลับเก็บอาการได้อย่างแนบเนียน

“จำฉันไม่ได้เหรอ?” ชายหนุ่มถามกลับ

“ขอโทษนะคะ คุณคือใครหรอ?” กู่อวี้โหรวนึกไม่ออกจริง ๆ

“มู่ไป๋” เขาตอบสั้นๆ

พอได้ยินชื่อ กู่อวี้โหรวก็เหมือนจะนึกออก ใบหน้าของเธอฉายแววตื่นตระหนกระคนประหลาดใจ

ตื่นตระหนก... เพราะสมัยเรียนมัธยม เขาเคยตามรังควานเธอจนพ่อต้องส่งคนไปสั่งสอน และเขาก็ถูกไล่ออกจากโรงเรียนไป นับว่าเป็นคู่กรณีเก่า

ประหลาดใจ... เพราะมู่ไป๋เปลี่ยนไปมาก เมื่อก่อนเขาดูเถื่อนๆ ไว้ผมยาวปิดหน้าปิดตา แต่ตอนนี้ตัดผมสั้นดูสะอาดสะอ้าน เครื่องหน้าคมเข้มดูดีมีเสน่ห์ไม่เบา

“ทำไม? ไม่ต้อนรับงั้นเหรอ?” มู่ไป๋ถามเมื่อเห็นกู่อวี้โหรวเงียบไปนาน

“เชิญนั่งก่อน” กู่อวี้โหรวไม่รู้ว่ามู่ไป๋มาทำอะไร แต่เห็นแก่ความหล่อ เธอจึงเอ่ยชวนตามมารยาท

หวังฮ่าวหรานที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ข้างๆแอบใช้ตาทิพย์ส่องดูมู่ไป๋

ถึงจะไม่รู้ตื้นลึกหนาบางเรื่องความแค้นระหว่างสองคนนี้ แต่เขาก็เห็นความผิดปกติบางอย่างของมู่ไป๋

ไอ้หมอนี่... แค่มองหน้ากู่อวี้โหรวเฉยๆ "น้องชาย" ของมันก็ตื่นตัวผงาดง้ำค้ำโลกแล้ว!

หวังฮ่าวหรานถึงกับพูดไม่ออก แต่ในขณะเดียวกันก็ได้กลิ่นตุๆของพล็อตนิยายลอยมา

ถ้าเดาไม่ผิด มู่ไป๋คงมาอีหรอบเดียวกับลู่เป่ยเกอ คือกะจะมา "รวบหัวรวบหาง" กู่อวี้โหรวแบบไม่ทันตั้งตัว

ส่วนมู่ไป๋จะเป็นพระรองหรือตัวร้ายนั้นไม่ใช่ประเด็น

เพราะตราบใดที่ "ภารกิจลุล่วง" มู่ไป๋ก็มีสิทธิ์เลื่อนขั้นเป็นพระเอกได้ทันที

ไม่ว่าในอดีตจะแค้นเคืองกันแค่ไหน แต่พอนิยายแนวนี้ดำเนินไปถึงฉากนั้น ความแค้นก็จะมลายหายไป กลายเป็นไอ้โบ้ผู้ซื่อสัตย์ รักเดียวใจเดียว หลงนางเอกหัวปักหัวปำ

“ฉันไม่ชอบสายตาที่นายมองมาเลยว่ะ”

มู่ไป๋ที่กำลังจะนั่งลงรู้สึกได้ว่าถูกหวังฮ่าวหรานจ้องมองอยู่ จึงหันมาพูดเตือนเสียงแข็ง

หวังฮ่าวหรานฟังแล้วก็ขำ พวกตัวละครชายนิยายจีบหนุ่มนี่ต้องเก๊กขรึมขนาดนี้เลย? เป็นผู้ชายด้วยกันแท้ๆ มองแค่นี้ทำเป็นหวงเนื้อหวงตัว

“ฉันก็ไม่ชอบน้ำเสียงที่นายพูดเหมือนกัน” หวังฮ่าวหรานสวนกลับ

“อยากตายรึไง?” มู่ไป๋ตวาด นัยน์ตาฉายแววอำมหิต

หวังฮ่าวหรานขมวดคิ้ว ลุกขึ้นยืนประจันหน้า

“ใจเย็นๆ มีอะไรค่อยๆคุยกัน อย่ามีเรื่องกันเลยนะ!” กู่อวี้โหรวเห็นท่าไม่ดี รีบเข้ามาแทรกกลางเพื่อห้ามทัพ

สาวๆรอบข้างต่างพากันอิจฉาตาร้อน คิดว่าสองหนุ่มหล่อกำลังเปิดศึกชิงนางเพื่อแย่งกู่อวี้โหรว

“ฝากไว้ก่อนเถอะ” มู่ไป๋มาที่นี่เพื่อกู่อวี้โหรว ธุระสำคัญยังไม่เสร็จ ไม่อยากให้เสียเรื่อง จึงกะว่าจะค่อยมาคิดบัญชีกับไอ้หนุ่มนี่ทีหลัง

หวังฮ่าวหรานไม่ใช่พวกดีแต่ปาก เขาไม่อยากต่อล้อต่อเถียง แต่ในใจหมายหัวไว้แล้วว่า... ไอ้หมอนี่ไม่รอดแน่

“หวังฮ่าวหราน นั่งลงเถอะ... มู่ไป๋ นายนั่งตรงนี้นะ” กู่อวี้โหรวจัดแจงที่นั่งให้ทั้งสองแยกกันคนละฝั่งโดยมีเธอนั่งคั่นกลาง

หวังฮ่าวหรานรู้สึกแปลกๆ นี่เขาต้องกลายมาเป็นตัวประกอบเพื่อเชิดชูตัวเอกหญิงนิยายน้ำเน่าแบบนี้เหรอเนี่ย?

“มันคือหวังฮ่าวหราน?” มู่ไป๋ถามขึ้นเมื่อได้ยินชื่อ

“ใช่ มีอะไรรึเปล่า?” กู่อวี้โหรวงง

“เปล่า” มู่ไป๋ยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย

จังหวะนั้น พนักงานเสิร์ฟก็เดินเข้ามาพอดี

กู่อวี้โหรวทำหน้าที่เจ้าภาพ สั่งอาหารและคอยถามไถ่ทั้งหวังฮ่าวหรานและมู่ไป๋ว่าอยากทานอะไรโดยไม่ละเลยใครสักคน

หวังฮ่าวหรานไม่แปลกใจกับการกระทำของเธอ

ไม่ได้แปลว่ากู่อวี้โหรวเป็นคนหลายใจหรืออะไรหรอกนะ แต่มันเป็นสูตรสำเร็จของพล็อตเรื่อง ตราบใดที่ยังไม่ลงเอยกับพระเอก เธอก็จะมีท่าทีโลเลไปมาแบบนี้แหละ

แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่พระเอกตัวจริงปรากฏตัว กู่อวี้โหรวก็จะปักใจรักมั่นคงดั่งหินผาทันที

เพียงแต่เงื่อนไขการเป็นพระเอกของเรื่องนี้มันค่อนข้าง... พิสดาร คือต้อง "เผด็จศึก" เธอให้ได้ ไม่ว่าจะด้วยวิธีละมุนละม่อมหรือหักหาญน้ำใจก็ตาม

ส่วนเรื่องแจ้งตำรวจเหรอ? ลืมไปได้เลย

จุดเริ่มเส้นเรื่องของกู่อวี้โหรวคือการถูกกระทำย่ำยี นางเอกแนวนี้มักจะมีตรรกะแปลกๆ คือต่อให้โดนรังแกแค่ไหนก็จะไม่แจ้งความ ยิ่งโดนรังแกยิ่งหลงรัก เหมือนพวกมาโซคิสต์หน่อยๆ

เอ๊ะ? แล้วถ้าฉันใช้จุดอ่อนตรงนี้มาเล่นสนุกบ้างล่ะ?

ความคิดบรรเจิดผุดขึ้นในสมองของหวังฮ่าวหราน

ออร่าตัวเอกหญิงของกู่อวี้โหรวสูงถึง 5,800 แต้ม สูงกว่าออร่าเริ่มต้นของเหยียนหยุนเทียนเสียอีก

ลู่เป่ยเกอหมดน้ำยาไปแล้ว ออร่าเลยดึงดูดมู่ไป๋เข้ามาแทนที่อย่างรวดเร็ว

ถึงเขาจะเขี่ยเจ้ามู่ไป๋ทิ้งได้ง่ายๆ แต่หลังจากนั้นล่ะ? เดี๋ยวก็มีมู่ไป๋เบอร์ 2 เบอร์ 3 โผล่มาอีกไม่จบไม่สิ้น

ขืนเป็นแบบนั้นเขาคงรำคาญตายชัก

แต่ถ้าเขา "กระตุ้น" เส้นเรื่องหลักของกู่อวี้โหรวซะเองล่ะ? เธอก็จะเข้าสู่โหมด "ล็อคมง" พระเอกทันที เลิกโลเล และคงไม่ดึงดูดตัวละครชายเข้ามาอีก

แน่นอนว่าการกระตุ้นที่ว่านี้คือการจัดฉากหลอกๆ เพราะถ้าทำจริง เขาคงโดนสกิลติดตัวเธอจนกลายเป็น ‘ทาสผู้ซื่อสัตย์’ ไปซะเอง ซึ่งเขาไม่เอาด้วยแน่

แม้จะไม่ชัวร์ว่าวิธีนี้จะได้ผลไหม แต่... การปฏิบัติคือหนทางแห่งความจริง ลองดูก็ไม่เสียหาย

แถมเรื่องจัดฉากเนี่ยเขาเคยทำกับหยุนชูหรานมาแล้ว ประสบการณ์โชกโชน

หลอกกู่อวี้โหรวแค่นี้สบายมาก

ยาที่เคยเตรียมไว้หลอกหยุนชูหรานยังเหลืออยู่เพียบ แค่สร้างสถานการณ์จำลองขึ้นมาใหม่ก็เรียบร้อย

ส่วนจะเนียนจนระบบนับว่าเขาเป็นพระเอกของเรื่องนี้หรือไม่... ก็คงต้องพึ่งดวงแล้วล่ะ

อาหารมาเสิร์ฟ ทุกคนเริ่มลงมือรับประทาน

กู่อวี้โหรวดื่มเครื่องดื่มไปเยอะ พอทานไปได้ครึ่งทาง เธอก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ

ทันทีที่เธอเดินออกไป มู่ไป๋ก็ลุกตามไปติดๆ

หวังฮ่าวหรานรีบลุกตามไปห่างๆทันที

เพราะจากตาทิพย์... เขาเห็นว่ามู่ไป๋กำลัง "คึก" เต็มที่ และคงอดรนทนไม่ไหวที่จะลงมือกับกู่อวี้โหรวแล้ว

*****