บทที่ 400 การแข่งขันบาสเกตบอล

สถานการณ์ตรงหน้าทำเอาหลินโม่ถึงกับไปไม่เป็น

ยังไม่ทันที่เขาจะได้แก้ตัว หลิวเยว่ก็เดินเข้ามาในสนาม

เธอเห็นสมาชิกในทีมของหวังฮ่าวหรานแล้วก็สับสน เมื่อตั้งสติได้ เธอก็หันไปมองหลินโม่ด้วยสายตาตำหนิ

"ไหนคุณบอกว่าหวังฮ่าวหรานเรียกชมรมบาสของมหาลัยมาไง? แหกตาดูสิ! มีคนของชมรมสักคนไหม?"

"ผม... ผมฟังเขามาอีกที" หลินโม่ตอบอึกอัก พลางเหลือบมองไปทางสี่หนุ่มห้อง 112 เพื่อขอความช่วยเหลือ

"อาจารย์ พวกเราบอกว่าหลิ่วฮวาห้อง 113 จ้างมาต่างหาก" นักศึกษาคนหนึ่งรีบแก้ต่างทันควัน

"ใช่ครับ อาจารย์อย่าโยนขี้ให้พวกผมสิ"

"พูดจาต้องมีหลักฐานนะครับอาจารย์ ใส่ร้ายกันแบบนี้ไม่ดีเลย"

หวังฮ่าวหรานเป็นขาใหญ่ประจำมหาวิทยาลัย แถมยังรวยล้นฟ้า ใครจะกล้าไปมีเรื่องด้วย? พอเห็นหลินโม่จะโยนความผิดให้ พวกเขาก็รีบปฏิเสธพัลวัน กลัวซวยไปด้วย

เมื่อได้ยินคำยืนยันจากปากนักศึกษา หลิวเยว่ก็ฟันธงทันทีว่าหลินโม่จงใจใส่ร้ายหวังฮ่าวหราน

"คุณเป็นถึงผู้ช่วยสอน ควรจะทำตัวให้เป็นแบบอย่างที่ดี ไม่ใช่มานั่งปั้นน้ำเป็นตัวใส่ร้ายนักศึกษาแบบนี้" หลิวเยว่ดุเสียงเข้ม

หลินโม่หน้าชาเหมือนโดนตบกลางสี่แยก แต่เถียงไม่ออก ได้แต่ก้มหน้ารับกรรม

"ผมผิดเอง... แต่การแข่งก็ยังต้องดำเนินต่อไปนะครับ" เขาพยายามจะเปลี่ยนเรื่อง

หวังฮ่าวหรานส่งสายตาให้หลี่หมิงกับเว่ยจื่อหาง

"อาจารย์ไม่อายบ้างเหรอครับ? ทีมเราคนไม่พอถึงต้องเอาผู้หญิงลงแข่ง แต่อาจารย์เป็นผู้ชายอกสามศอกจะลงมาตบเด็กผู้หญิงเนี่ยนะ? หน้าไม่อายจริงๆ!" หลี่หมิงรับลูกทันที ตะโกนด่าไฟแลบ

"ฉันว่าเขาเป็นพวกหัวงูมากกว่า เห็นทีมเรามีสาวสวยเลยอยากลงมาเนียนแต๊ะอั๋งพวกเธอล่ะสิ" เว่ยจื่อหางเสริมทัพด้วยสีหน้าดูถูกเหยียดหยาม

"เฮ้ย! ตกลงจะแข่งไหม? รอนานแล้วนะเว้ย!"

"ห้อง 112 คนอื่นตายหมดแล้วเหรอ? ส่งคนลงมาสักคนสิวะ!"

...

กองเชียร์รอบสนามเริ่มโห่ร้องด้วยความหงุดหงิด

"ฉันลงเอง!"

"ฉันเอาด้วย!"

...

แรงกดดันจากรอบข้างทำให้นักศึกษาชายห้อง 112 อีกหลายคนรีบเสนอตัวเดินลงมาในสนามเพื่อเสียบแทนที่หลินโม่

หลินโม่ยังยืนนิ่ง ไม่ยอมขยับด้วยความเจ็บใจ

"คุณออกไปเถอะ" หลิวเยว่พูดตัดรำคาญ

หลินโม่ไม่มีทางเลือก จำต้องเดินคอตกออกจากสนามท่ามกลางสายตาเย้ยหยันของหวังฮ่าวหราน

[ติ๊ง! โฮสต์เล่นผิดแผน ทำให้ตัวเอก 'หลินโม่' อดลงแข่ง! ได้รับแต้มวายร้าย 1,200 แต้ม! ออร่าตัวเอกของหลินโม่ -60, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +60!]

หวังฮ่าวหรานยิ้มรับแต้มอย่างสบายใจ

ทันทีที่ได้ยินว่ามีการแข่งบาส เขาก็เดาได้ทันทีว่าตัวเอกอย่างหลินโม่ต้องโผล่มาโชว์เทพแน่ๆ

เขาจึงเลือกที่จะไม่ใช้ตัวจากชมรมบาส แต่ใช้เพื่อนร่วมห้องธรรมดาๆเพื่อบีบให้หลินโม่หมดข้ออ้างในการลงสนาม

ส่วนมู่เจาเจาและเหวินจิง เขาพามาเพื่อ 'เพิ่มความยาก' ให้ตัวเอง จะได้มีพื้นที่โชว์สกิลให้เต็มที่

หวังฮ่าวหรานลงทุนแลก [ทักษะบาสเกตบอล] มาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ

ถ้ากติกาไม่บังคับว่าต้องมี 5 คน เขาคงลงคนเดียวแล้วตบทั้งทีมไปแล้ว

เมื่อได้ตัวสำรองครบ ทีม 112 ก็พร้อมลุย

การแข่งขันเริ่มขึ้น!

มู่เจาเจาและเหวินจิงไม่เคยจับลูกบาสมาก่อน วิ่งมั่วซั่วไปทั่วสนามเหมือนลูกเจี๊ยบหลงทาง

หลี่หมิงและเว่ยจื่อหางพอจะเลี้ยงลูกได้บ้าง แต่ฝีมือก็แค่หางอึ่ง

แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา... เพราะนี่คือเวทีของหวังฮ่าวหราน

ด้วยทักษะบาสขั้นเทพบวกกับร่างกายที่แข็งแกร่งดุจยอดมนุษย์จากกำลังภายในร้อยปี ทีมห้อง 112 ไม่มีทางสู้เขาได้เลย

ฝั่งตรงข้ามถือลูกได้ไม่ถึงสามวินาทีก็โดนหวังฮ่าวหรานฉกไปครอง

และเมื่อลูกอยู่ในมือเขา... อัตราลงห่วงก็คือ 100%

คะแนนไหลเป็นน้ำท่วมทุ่ง ห่างชั้นกันแบบไม่เห็นฝุ่น

นี่ไม่ใช่การแข่งบาส... แต่มันคือโชว์เดี่ยวของหวังฮ่าวหราน!

รอบสนาม แฟนคลับสาวๆกรี๊ดกร๊าดกันคอแทบแตก

สามสาวดาวมหาลัย อวี้ซือฉิง ฉินหยุนหาน และสวี่มู่เหยียนถึงกับลุกขึ้นยืนกระโดดโลดเต้น ปรบมือเชียร์จนมือแดงเถือก

หลินโม่ยืนปะปนอยู่กับฝูงชน ใบหน้านิ่งเรียบ แต่ในใจริษยาจนแทบกระอักเลือด

[ติ๊ง! โฮสต์ทำให้จิตใจของตัวเอก 'หลินโม่' เสียสมดุล! ได้รับแต้มวายร้าย 800 แต้ม! ออร่าตัวเอกของหลินโม่ -40, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +40!]

แต่ทันใดนั้น...

"โอ๊ย!"

นักศึกษาที่ลงมาแทนหลินโม่ จู่ๆก็ล้มลงกลางสนาม ร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด

เกมหยุดชะงัก

หลิวเยว่เข้าไปดูอาการ พบว่าข้อเท้าของเขาบวมเป่ง เดินลงน้ำหนักไม่ได้ คงเล่นต่อไม่ไหว

แต่เวลายังเหลืออีกเยอะ เกมยังไม่จบ

หลิวเยว่สั่งให้คนหามเขาไปห้องพยาบาล แล้วให้ห้อง 112 ส่งตัวสำรองลงมาใหม่

เกมดำเนินต่อไป

แต่เล่นไปได้ไม่ถึงสองนาที ตัวสำรองคนใหม่ก็เจ็บจนต้องหามออกไปอีก

ห้อง 112 ส่งคนใหม่ลงมาอีก

แต่รอบนี้ไม่ถึงนาที... ก็โดนหามออกไปอีกราย

คราวนี้... ห้อง 112 ไม่มีใครกล้าเสนอตัวลงมาแล้ว

ใครลงไปก็เจ็บตัว ใครมันจะกล้าเสี่ยง?

หวังฮ่าวหรานขมวดคิ้ว เรื่องนี้มันทะแม่งๆ

เขามองไปทางหลินโม่

เห็นหลินโม่เดินยิ้มกริ่มเข้าไปหาหลิวเยว่ที่กำลังยืนกลุ้มใจ

"ศาสตราจารย์หลิวครับ ทำอะไรต้องทำให้ถึงที่สุด ห้อง 112 ไม่มีคนเล่นแล้ว แต่เกมยังไม่จบ... ให้ผมลงเถอะครับ" หลินโม่เสนอตัวอีกครั้ง

"แล้วถ้าเกิดเรื่องแบบเดิมอีกล่ะ?" หลิวเยว่ถามอย่างกังวล

"ถ้าผมเจ็บอีกคนก็ยกเลิกการแข่งไปเลยครับ คุณคิดว่าไง?" หลินโม่ต่อรอง

หลิวเยว่หันไปมองหน้าสมาชิกทีม 112 ที่เหลืออีก 4 คน

ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยอย่างพร้อมเพรียง

"งั้นพักครึ่งก่อน เดี๋ยวค่อยเริ่มครึ่งหลัง" หลิวเยว่สรุป

ได้ยินดังนั้น ปริศนาในใจหวังฮ่าวหรานก็กระจ่างแจ้ง

ไอ้เวรเอ๊ย! ออร่าตัวเอกแม่งโคตรโกง! อุตส่าห์กันท่าไม่ให้ลง แม่งยังอุตส่าห์สร้างสถานการณ์ให้ตัวเองได้ลงจนได้!

หลังจากบ่นในใจเสร็จ หวังฮ่าวหรานก็เริ่มวางแผนรับมือหลินโม่

แม้เขาจะมั่นใจว่าชนะแน่ๆ แต่หลินโม่กล้าลงมาขนาดนี้ ฝีมือต้องไม่ธรรมดา

ถ้าปล่อยให้หลินโม่ได้โชว์เทพ ถึงจะแพ้เกม แต่ก็ได้ใจคนดู ได้ 'ค่าการยอมรับ' ไปกินเปล่าๆ

หวังฮ่าวหรานยอมไม่ได้ แม้แต่เศษเสี้ยวแต้มเขาก็จะไม่แบ่งให้!

ขณะกำลังใช้ความคิด สายตาเขาก็เหลือบไปเห็นภาพบาดตาบาดใจที่ขอบสนาม...

ฉินหยุนหาน สวี่มู่เหยียน และอวี้ซือฉิง... ไปนั่งรวมกลุ่มกันตั้งแต่เมื่อไหร่!?

หวังฮ่าวหรานรีบหยิบมือถือส่งข้อความหาอวี้ซือฉิง แล้วเดินออกจากสนามไปซื้อน้ำที่ร้านค้าสวัสดิการ จากนั้นก็เดินไปหลบมุมรอ

อวี้ซือฉิงรีบปลีกตัวมารอเขาด้วยความดีใจ

"เรื่องที่เราเป็นแฟนกัน เธอบอกใครไปหรือเปล่า?" หวังฮ่าวหรานถามเสียงเครียด

"เปล่าค่ะ เราตกลงกันแล้วนี่นาว่าจะรอให้ฉันชินก่อน" อวี้ซือฉิงปฏิเสธ

"ดีมาก" หวังฮ่าวหรานพยักหน้า แต่ยังไม่วางใจ "จำไว้นะ ห้ามบอกใครเด็ดขาดว่าเราคบกัน เข้าใจไหม?"

"ทำไมเหรอคะ?" อวี้ซือฉิงสงสัย

"เธอก็รู้ว่าสาวๆชอบฉันเยอะ ถ้าพวกเขารู้ว่าเธอเป็นแฟนฉัน เธอจะโดนเพ่งเล็ง โดนอิจฉา แล้วอาจจะโดนแกล้งได้ ฉันคงตัวติดกับเธอตลอดเวลาไม่ได้ ฉันไม่อยากเห็นเธอต้องเจ็บปวด" หวังฮ่าวหรานตีหน้าเศร้าเล่านิทานหลอกเด็ก

"คุณช่างรอบคอบจริงๆ! ฉันจะจำไว้ค่ะ!" อวี้ซือฉิงซาบซึ้งใจจนน้ำตาแทบไหล

เป็นแฟนเดือนคณะ ถ้าประกาศตัวออกไปมีหวังตายคาบาทาเหล่าสาวๆแน่ๆ! เขาปกป้องเธอขนาดนี้ ช่างเป็นผู้ชายที่แสนดีจริงๆ!

"เอานี่ไป... เอาไปให้ผู้ช่วยสอนหลินโม่ดื่ม บอกเขาว่าขอบคุณที่เสียสละลงมาเป็นตัวสำรองให้ห้อง 112"

เมื่อกล่อมแฟนสาวสำเร็จ หวังฮ่าวหรานก็ยื่นขวดน้ำในมือให้เธอ

ขวดน้ำนั้น... ‘ผสมของดี’ เอาไว้เรียบร้อยแล้ว!

*****