บทที่ 396 ต่างคนต่างวาระ

นับตั้งแต่เดินทางมาถึงเมืองชิงหลิง ทั้งหยุนชูหราน เฟิ่งเหรา และเหยียนเฟยเผิงต่างก็พำนักอยู่ที่คฤหาสน์หรูของเหยียนหยุนเทียน

แม้ว่าเรือนหน้าจะถูกอุกกาบาตถล่มจนเกิดหลุมยักษ์ แต่ความเสียหายก็จำกัดอยู่แค่บางส่วนเท่านั้น

ด้วยความที่คฤหาสน์หลังนี้มีอาณาบริเวณกว้างขวาง เรือนหน้าจึงยังมีห้องว่างเหลือเฟือ

ยังไม่นับเรือนหลังที่มีห้องพักมากมาย จะให้คนมาเพิ่มอีกเป็นสิบก็ยังไหว

หยุนชูหรานกลับมาจากบ้านของลู่เฉินด้วยสภาพจิตใจย่ำแย่ ราวกับคนเสียสติ นางเดินโซซัดโซเซกลับมาที่หน้าห้องนอนของตัวเอง

เวลานี้ดึกสงัดแล้ว ตามปกติทุกคนควรจะหลับพักผ่อน

แต่นางกลับได้ยินเสียงบทสนทนาดังแว่วมา

"ที่รักจ๋า... ห้องผมเหม็นอับมากเลย ขอนอนด้วยคนได้ไหม?"

"ห้องว่างตั้งเยอะ ทำไมไม่ไปนอนห้องอื่น?"

"ผมลองเปลี่ยนแล้ว มันก็เหม็นเหมือนกันหมดเลย แต่ห้องคุณน่าจะหอม... เอ้ย! ไม่มีกลิ่นอับใช่ไหม?"

"มี"

"โธ่... อย่าใจร้ายสิ ขอเข้าไปดม... เอ้ย! พิสูจน์หน่อยนะ... โอ๊ย! โอ๊ย! ซี้ดดด... คุณเตะผมทำไมเนี่ย!?" เสียงร้องโอดโอยดังตามมาด้วยเสียงล้มกลิ้ง

"คนจะหลับจะนอน! ถ้ายังมาเคาะประตูกวนใจอีกข้าจะหักคอเจ้า!"

ปัง! เสียงปิดประตูดังสนั่นหวั่นไหว

"เฮ้อ..." ตามมาด้วยเสียงถอนหายใจยาวเหยียดของชายหนุ่ม

หยุนชูหรานยืนฟังด้วยความสงสัย รอจนเสียงเงียบไปจึงเตรียมจะเข้าห้อง

"อ้าว... ชูหราน เพิ่งกลับมาเหรอ?"

มือที่กำลังจะผลักประตูชะงักกึก เหยียนเฟยเผิงยืนอยู่ไม่ไกล เอ่ยทักขึ้นมา

หยุนชูหรานใจหายวาบ แต่รีบปั้นหน้านิ่ง "ใช่แล้วท่านลุง พอดีมีธุระนิดหน่อย เลยกลับดึก"

นางไม่อยากให้ใครรู้เรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้นในคืนนี้

"มีปัญหาอะไรหรือเปล่า? ถ้ามีอะไรให้ช่วยบอกลุงได้นะ ลุงจัดการให้ได้" เหยียนเฟยเผิงถามด้วยความหวังดี

"ไม่มีอะไรหรอกท่านลุง เพียงเรื่องเล็กน้อย" หยุนชูหรานตอบเลี่ยงๆ กลัวเขาจะเซ้าซี้ จึงรีบเปลี่ยนเรื่อง

"ว่าแต่... ท่านลุงกับท่านน้าเหรา... ดูเหมือนจะมีปัญหากันหรือ?"

เหยียนเฟยเผิงหน้าเจื่อน "ภรรยากับสามีก็เหมือนลิ้นกับฟัน กระทบกระทั่งกันบ้างเป็นเรื่องปกติ เดี๋ยวก็ดีกันเอง"

เขายิ้มแก้เก้อ แต่ในใจขมขื่นสุดๆ

ไม่ได้เจอภรรยาตั้งเกือบปี คิดถึงใจจะขาด

แถมตอนนี้ลูกชายดันมีปัญหา 'สืบสกุลไม่ได้' เขาเลยมีความคิดอยากจะปั๊มลูกคนใหม่ขึ้นมาแทน

แต่ฝันสลาย... เฟิ่งเหราไม่ยอมให้นอนด้วย อย่าว่าแต่นอนเลย แค่ปลายนิ้วยังแตะไม่ได้

เมื่อกี้กะจะใช้ลูกตื๊อเสี่ยงตายบุกเข้าห้อง ผลคือโดนถีบกระเด็นออกมาแทบกระอักเลือด

สู้แรงเธอไม่ไหวจริงๆ ถ้าเธอไม่ยอม เขาก็หมดปัญญา

"แค่กระทบกระทั่ง... ถึงขั้นต้องลงไม้ลงมือกันเลยหรือ?" หยุนชูหรานถามจี้

"ลงไม้ลงมือ? เธอฟังผิดแล้วล่ะ!" เหยียนเฟยเผิงรีบปฏิเสธเสียงสูง ด้วยกลัวโดนถามต่อ จึงรีบตัดบท

"ดึกแล้ว เธอรีบพักผ่อนเถอะ ลุงไปก่อนนะ"

พูดจบก็รีบจ้ำอ้าวหนีไปทันที

หยุนชูหรานถอนหายใจโล่งอก ดูเหมือนเหยียนเฟยเผิงจะไม่สงสัยอะไร

นางรีบเข้าห้อง ล็อกกลอนแน่นหนา แล้วทรุดตัวลงนั่งพิงประตูอย่างไร้เรี่ยวแรง

ความรู้สึกอัดอั้นตันใจที่เก็บกดไว้ระเบิดออกมา น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม

นางร้องไห้อยู่พักใหญ่ก่อนจะลุกไปอาบน้ำ ขัดถูร่างกายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับจะชำระล้างความแปดเปื้อนทั้งกายและใจออกไปให้หมด

คืนนี้... คงเป็นค่ำคืนที่ยาวนานสำหรับหยุนชูหราน

อีกด้านหนึ่ง เหยียนเฟยเผิงก็นอนไม่หลับ พลิกตัวไปมาหลายรอบ อยากจะบุกไปเคาะห้องเฟิ่งเหราอีกสักตั้ง แต่พอนึกถึงคำขู่จะ 'หักคอ' ก็ใจฝ่อ ยอมนอนกอดหมอนข้างต่อไป

ส่วนเฟิ่งเหรา... ก็ตาสว่างเช่นกัน

เนื่องจากหวังฮ่าวหราน ความสัมพันธ์ของนางกับเหยียนหยุนเทียนจึงเริ่มห่างเหิน

แถมตอนนี้เหยียนหยุนเทียนยังสูญเสียความสามารถในการสืบสกุล ความหวังที่เหยียนเฟยเผิงอยากจะมีทายาท เฟิ่งเหราเองก็มีความคิดนี้เหมือนกัน

เขาเฟิ่งซีเป็นสมบัติของบรรพบุรุษ จะปล่อยให้ไร้ซึ่งผู้สืบทอดไม่ได้

แต่เดิมนางฝากความหวังไว้ที่เหยียนหยุนเทียน เพราะเขามีพรสวรรค์ด้านวรยุทธ์สูงส่ง หากเปลี่ยนมาใช้แซ่เฟิ่งก็สามารถสืบทอดตำแหน่งจ้าวสำนักได้

แต่ตอนนี้... เขาไม่เหมาะสมอีกต่อไป

ทายาทสายตรงนอกจากนางก็มีแค่น้องสาวเฟิ่งอวิ๋นที่มีลูกสาวหนึ่งคนกับชายหนุ่มปุถุชน

แต่หลานสาวคนนั้นเติบโตมาแบบคนธรรมดา ไม่เคยฝึกวรยุทธ์ พรสวรรค์ก็ไม่แน่ชัด คงฝากความหวังให้ดูแลสำนักไม่ได้

ภาระนี้... จึงตกมาอยู่ที่นางอีกครั้ง

ต้องยอมรับความจริงว่าหากไม่อยากให้เขาเฟิ่งซีล่มสลาย นางต้องมีทายาทใหม่

แม้อายุจะปาเข้าไป 36 แต่สำหรับผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูง นี่ถือว่าเป็นวัยสาวสะพรั่ง ร่างกายสมบูรณ์พร้อมสำหรับการมีบุตร

แน่นอนว่า... 'พ่อพันธุ์' ที่นางเล็งไว้ไม่ใช่เหยียนเฟยเผิง แต่เป็นหวังฮ่าวหราน

ติดอยู่เรื่องเดียว... พ่อหนุ่มคนนั้นดูจะ 'ซื่อบื้อ' เหลือเกิน อุตส่าห์ลงทุนยั่วยวนขนาดนั้นยังทำเป็นทองไม่รู้ร้อน เหมือนขอนไม้ไม่มีผิด

เฟิ่งเหรานอนก่ายหน้าผากคิดแผนการ

จะคุยเปิดอกกันดีๆ?

วางยา?

หรือจะใช้กำลัง 'ขืนใจ' ให้ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุกไปเลยดี?

หวังฮ่าวหรานที่อยู่อีกฟากของเมืองชิงหลิงไม่รู้ตัวเลยว่า... ตนเองกำลังตกเป็นเป้าหมายในการ 'รีดน้ำ' ของจ้าวสำนักผู้คลั่งรัก!

...

เช้าวันรุ่งขึ้น

หวังฮ่าวหรานตื่นขึ้นมาอย่างสดใส กินมื้อเช้าหวานฉ่ำกับเปี่ยนซูเหวินที่โรงแรม แล้วแยกย้ายกันไปทำหน้าที่

เขาไปเข้าเรียนตามปกติ

"ลูกพี่! เที่ยงนี้ห้องเรามีแข่งบาสกับห้องการเงิน 112 สนใจลงไหมครับ?" หลิ่วฮวาเดินยิ้มร่าเข้ามาถามทันทีที่เขาถึงห้องเรียน

"ไม่สน" หวังฮ่าวหรานตอบปัด แต่แล้วก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างได้ "เดี๋ยวนะ... ทีมเรามีใครลงบ้าง?"

"มีผม หลี่หมิง แล้วก็เว่ยจื่อหางครับ" หลิ่วฮวาตอบ

"แค่พวกนายสามคน? จะไปสู้ใครเขาได้?" หวังฮ่าวหรานเลิกคิ้ว

"ไม่ต้องห่วงครับลูกพี่! ผมจ้างตัวแบกจากชมรมบาสมาเสริมทัพ รับรองว่าตบเด็กห้อง 112 ยับเยินแน่นอน! ชนะใสๆ! ผมเลยมาถามลูกพี่ไงครับว่าอยากลงไปวิ่งเหยาะๆโชว์สาวไหม ถ้าลูกพี่เอาด้วย เดี๋ยวผมบอกให้คนของชมรมถอนตัวคนนึง" หลิ่วฮวาคุยโว

หวังฮ่าวหรานมองความมั่นหน้าของหลิ่วฮวาแล้วสัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์แปลกๆ

สนามบาสเกตบอล... มันคือเวทีศักดิ์สิทธิ์สำหรับการ "ตบหน้า" ของเหล่าตัวเอกไม่ใช่เหรอ?

ตัวร้ายอย่างเขาลงไปมีแต่จะโดนตบโชว์สาวเปล่าๆ

ถ้าให้เดา... ฝั่งตรงข้ามต้องมี 'ตัวเอก' โผล่มาโชว์เทพ พลิกเกมถล่มทีมหลิ่วฮวายับเยินแน่นอน

"ลูกพี่ ตกลงเอาไงครับ?" หลิ่วฮวาถามย้ำ

"ลงชื่อฉันไปด้วย" หวังฮ่าวหรานตอบ

งานนี้ต้องมีเรื่องสนุกแน่ๆ เขาจะพลาดได้ไง

*****