บทที่ 392 แผนซ้อนแผน

หวังฮ่าวหรานและลู่เหยียนกลับมาถึงวิลล่า

ในห้องรับแขก ลู่เฉินกำลังง่วนอยู่กับการปรุงยาอย่างขะมักเขม้น

"พี่คะ ทำอะไรอยู่เหรอ?" ลู่เหยียนถามด้วยความสงสัย

"มีเสี่ยใหญ่คนหนึ่งจ้างพี่ปรุงยาพิเศษ ให้ราคาตั้งหลายล้านแน่ะ พี่ต้องรีบทำให้เสร็จ พรุ่งนี้จะได้เอาไปส่ง" ลู่เฉินตอบโดยไม่เงยหน้า

"ยาอะไรคะเนี่ย? รักษาโรคอะไรทำไมถึงแพงขนาดนั้น?" ลู่เหยียนตาโตด้วยความตกใจ

"เด็กไม่เกี่ยว อย่าถามมาก" ลู่เฉินดุเสียงเข้ม

ลู่เหยียนย่นจมูกทำหน้ามุ่ย แต่ก็ยอมเงียบปากไม่เซ้าซี้ต่อ

หวังฮ่าวหรานยืนฟังอยู่เงียบๆ แต่ในใจกลับรู้สึกทะแม่งๆ

ดูเหมือนว่าสิ่งที่ลู่เฉินพูด... จงใจพูดให้เขาได้ยินมากกว่า

คิดได้ดังนั้น หวังฮ่าวหรานจึงเดินเข้าไปใกล้ๆ แสร้งทำทีเป็นสนใจอยากรู้ว่าเขากำลังปรุงยาอะไร

ลู่เฉินรู้ว่าหวังฮ่าวหรานเดินเข้ามา แต่ก็ทำเป็นไม่สนใจ แค่ปรายตามองแวบหนึ่ง แล้วก้มหน้าทำต่อ ไม่ได้ไล่ตะเพิดเหมือนทุกที

"ได้ข่าวว่านายเก่งเรื่องยาเหรอ?" หวังฮ่าวหรานถาม

"ทำไม? อยากให้ฉันรักษาให้หรือไง?" ลู่เฉินตอบเสียงเรียบ

"ฉันไม่ได้ป่วยหรอก แต่เมื่อคืน... ‘จัดหนัก’ ไปหน่อย ตอนนี้เลยปวดเอวนิดๆ" หวังฮ่าวหรานจงใจเน้นคำ พูดจายั่วยุ

มือที่กำลังบดยาของลู่เฉินชะงักกึกทันที

[ติ๊ง! โฮสต์บงการอยู่เบื้องหลัง เป็นเหตุให้จิตใจของตัวเอก 'ลู่เฉิน' ได้รับความเสียหาย! ได้รับแต้มวายร้าย 500 แต้ม! ออร่าตัวเอกของลู่เฉิน -25, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +25!]

ลู่เฉินนิ่งค้างไปหลายวินาที ก่อนจะกัดฟันบดยาต่อโดยไม่พูดอะไร

พอปรุงยาเสร็จ เขาก็ลุกขึ้นเดินเข้าห้องนอนไปดื้อๆ

แต่จังหวะที่ลุกขึ้นนั้น... กระดาษแผ่นเล็กๆแผ่นหนึ่งก็ 'บังเอิญ' ร่วงหล่นออกมาจากตัวเขา

กริ๊ก!

เสียงประตูล็อก ลู่เฉินหายเข้าไปในห้องนอน

หวังฮ่าวหรานก้มลงเก็บกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาดู

มันคือสูตรยาที่เขียนรายชื่อสมุนไพรเอาไว้ และด้านล่างสุดมี 'คำอธิบายสรรพคุณ' เขียนกำกับอยู่

พออ่านจบ หวังฮ่าวหรานก็เลิกคิ้วสูงด้วยความประหลาดใจ

เพราะสรรพคุณที่ระบุไว้คือ... ยาปลุกกำหนัดสูตรพิเศษสำหรับผู้หญิง

คำบรรยายระบุว่า ไม่ว่าผู้หญิงจะเย็นชาหรือใจแข็งแค่ไหน ถ้าโดนยานี้เข้าไปจะเกิดอารมณ์จนคุมสติไม่อยู่

และที่พีคกว่านั้นคือ... หลังจากเสร็จกิจแล้ว ผู้หญิงคนนั้นจะหลงใหลคลั่งไคล้ชายที่ร่วมหลับนอนด้วยจนโงหัวไม่ขึ้น!

หวังฮ่าวหรานอ่านแล้วก็แทบจะขำก๊าก

ไม่ต้องดูส่วนผสมก็รู้ว่าโม้ชัดๆ

เรื่องยาพิษยาเสน่ห์พวกนี้ หวังฮ่าวหรานเชี่ยวชาญกว่าลู่เฉินเป็นไหนๆ ในคัมภีร์พิษบรรพกาลมีบันทึกสูตรยาปลุกกำหนัดไว้ไม่ต่ำกว่าห้าสิบชนิด

แต่ไม่มีชนิดไหนที่มีอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ขนาดทำให้คนมาหลงรักหัวปักหัวปำได้แบบนี้

ลู่เฉินเป็นหมอสายขาว ไม่มีทางปรุงยาพิษได้เก่งกว่าเขาแน่นอน และในทางทฤษฎีการแพทย์มันก็ไม่มียาแบบนั้นอยู่จริง

แต่... ถ้าดูจากส่วนผสมสมุนไพร ยานี้ก็น่าจะมีฤทธิ์กระตุ้นอารมณ์ได้จริงในระดับหนึ่ง

ลู่เฉินบอกว่ามีเสี่ยจ้างทำ...

ถึงจะโม้สรรพคุณเกินจริง แต่การปรุงยาแบบนี้เพื่อเงิน... มันใช่สิ่งที่ 'ตัวเอก' ควรทำเหรอ?

นี่มันสนับสนุนการทำชั่วชัดๆ!

แกร๊ก!

ขณะที่หวังฮ่าวหรานกำลังวิเคราะห์ ลู่เฉินก็เดินออกมาจากห้องนอน

"เหยียนเหยียน เดี๋ยวพี่ออกไปซื้อของก่อนนะ" ลู่เฉินตะโกนบอกน้องสาวที่อยู่ในครัว แล้วเดินออกจากบ้านไป

แต่ประตูห้องนอนของเขา... เปิดค้างไว้

หวังฮ่าวหรานยิ้มมุมปาก เดินตรงไปที่ห้องนอนของลู่เฉินด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ห่อผงยาที่เพิ่งปรุงเสร็จวางเด่นเป็นสง่าอยู่บนหัวเตียง ราวกับรอให้ใครบางคนมาหยิบไป

นี่มัน... ‘จงใจเปิดช่อง’ ชัดๆ

ปริศนาในใจของหวังฮ่าวหรานเริ่มคลี่คลาย

ยานี้ไม่ได้มีเสี่ยที่ไหนจ้างทำหรอก แต่มันถูกปรุงขึ้นมาเพื่อ "เขา" โดยเฉพาะ

แกล้งทำกระดาษหล่น แกล้งออกไปข้างนอก เปิดประตูห้องทิ้งไว้... ทั้งหมดนี้ก็เพื่อล่อให้เขาขโมยยานี้ไป

แต่ประสิทธิภาพของยา... ยังเป็นที่น่าสงสัย

หวังฮ่าวหรานตัดสินใจขโมยยามาหนึ่งห่อเล็กเพื่อเอาไปตรวจสอบ

ประมาณสิบนาที ลู่เฉินก็กลับมา

เมื่อกลับเข้าห้องนอน เขาก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ไม่มีการเอะอะโวยวายว่ายาหายไป

...

ตกดึก ทุกอย่างเงียบสงัด

หวังฮ่าวหรานใช้ตาทิพย์ตรวจสอบจนแน่ใจว่าลู่เฉินหลับไปแล้ว เขาจึงปลุกลู่เหยียนเบาๆ

เขาแบ่งผงยาที่ขโมยมาให้เธอลองกินนิดหน่อย

ไม่นานนัก ยาก็เริ่มออกฤทธิ์

ลู่เหยียนเริ่มมีอาการเร่าร้อน ควบคุมตัวเองไม่ได้

แต่หลังจาก 'ออกกำลังกาย' ไปได้ไม่กี่นาที เลือดลมสูบฉีด ยาที่ฤทธิ์อ่อนอยู่แล้วก็สลายไปจนหมด เธอกลับมามีสติแจ่มใสเหมือนเดิม

หวังฮ่าวหรานเข้าใจแผนการของลู่เฉินอย่างทะลุปรุโปร่ง

ลู่เฉินต้องการให้เขาขโมยยานี้ไปใช้กับผู้หญิง

หรือพูดให้ชัดก็คือ... ไปใช้กับหยุนชูหราน

ในสายตาลู่เฉิน หวังฮ่าวหรานคือเสือผู้หญิงที่เห็นสาวสวยเป็นไม่ได้

และเมื่อตอนบ่าย ลู่เฉินก็เห็นกับตาว่าหวังฮ่าวหรานโดนหยุนชูหรานหักหน้า

หวังฮ่าวหรานต้องแค้นแน่ๆ และถ้าเขาได้ยา 'เทพ' นี้ไป ต้องเอาไปใช้กับหยุนชูหรานแน่นอน

หยุนชูหรานอาจจะพลาดท่าในตอนแรก แต่ด้วยฤทธิ์ยาที่แสนสั้น เธอจะคืนสติกลับมาอย่างรวดเร็ว

และเมื่อเธอรู้ตัวว่าโดนวางยา...

จอมยุทธ์สาวผู้หยิ่งทระนงอย่างเธอจะทำยังไง?

คำตอบง่ายมาก... ฆ่าทิ้งสถานเดียว!

ด้วยวรยุทธ์ระดับนั้น การฆ่าหวังฮ่าวหราน(ในสายตาลู่เฉิน)ง่ายเหมือนบี้มด

นี่คือแผนยืมมีดฆ่าคนที่ลู่เฉินภูมิใจนำเสนอ

แต่น่าเสียดาย... ที่ลู่เฉินประเมินผิดไปสองเรื่อง

หนึ่ง... หวังฮ่าวหรานเป็นเซียนพิษ รู้ทันฤทธิ์ยาทุกอย่าง

สอง... หวังฮ่าวหรานมีวรยุทธ์สูงกว่าหยุนชูหราน

แต่ในมุมของลู่เฉิน แผนนี้นับว่าสมบูรณ์แบบและมีความเป็นไปได้สูงมาก

"ไอ้หมอนี่ชั่วจริงๆ... ฆ่าทิ้งซะเลยดีไหมนะ?" หวังฮ่าวหรานหงุดหงิดขึ้นมาตงิดๆ

แต่เขาไม่อยากลงมือเองให้เปื้อนเลือด

เขาหมุนสมองคิดแผนใหม่ แล้วรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏขึ้น

เขาหยิบโทรศัพท์ของลู่เหยียนมา เปิดอัลบั้มรูป หารูปลู่เฉินที่มีทั้งหน้าตรง ด้านข้าง และมุมต่างๆอย่างละเอียด

เขาส่งรูปทั้งหมดเข้าเครื่องตัวเอง แล้วฟอร์เวิร์ดต่อไปให้ปู้เฟยเยียน

"ทำหน้ากากหนังมนุษย์หน้าคนนี้ให้หน่อย เอาแบบเหมือนเป๊ะๆเลยนะ ใช้เวลากี่วัน?"

ปู้เฟยเยียนเป็นนักฆ่าระดับโลก เรื่องปลอมตัวแปลงโฉมถือเป็นงานถนัด ไม่มีใครเหมาะกับงานนี้เท่าเธออีกแล้ว

"รีบไหม?" ปู้เฟยเยียนตอบกลับมา

"ด่วนที่สุด!"

"พรุ่งนี้เช้าฉันจะไปหาวัสดุ น่าจะเสร็จประมาณเย็นๆ"

"โอเค ฉันรอฟังข่าวดี"

รอให้หน้ากากเสร็จพรุ่งนี้เย็น... คืนพรุ่งนี้จะได้เริ่มปฏิบัติการ!

ลู่เฉินอยากยืมมีดหยุนชูหรานมาฆ่าเขาใช่ไหม?

งั้นเขาก็จะให้ลู่เฉินได้ลิ้มรสคมมีดนั้นด้วยตัวเองดูบ้างว่ามันคมสมใจหรือเปล่า!

*****