บทที่ 384 แค่เรื่องเล็กน้อย

เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ เฟิ่งซวนซู่ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ เหงื่อเย็นเม็ดเล็กๆผุดขึ้นบนหน้าผากขาวเนียน

นางรู้นิสัยของพี่สาวดี แค่มีผู้ชายแปลกหน้ามาจ้องหน้า นางก็พร้อมจะระเบิดลงได้แล้ว

แต่นี่... หวังฮ่าวหรานดัน...

ถึงจะเป็นอุบัติเหตุ แต่ด้วยนิสัยอย่างเฟิ่งเหรา นางจะยอมปล่อยผ่านเพราะเป็นเรื่องสุดวิสัยงั้นเหรอ?

อย่าว่าแต่เฟิ่งเหราเลย ต่อให้เป็นผู้หญิงธรรมดา เจอเรื่องแบบนี้เข้าไปก็ต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

คิดได้ดังนั้น เฟิ่งซวนซู่ก็ค่อยๆขยับตัวเข้าไปใกล้ เตรียมพร้อมจะเสี่ยงชีวิตเข้าปกป้องหวังฮ่าวหราน

ข้างๆกันนั้น หยุนซวนและอวี่หนิงก็สบตากันโดยไม่ได้นัดหมาย ทั้งคู่แอบเกร็งร่างกาย เตรียมพร้อมจะกระโดดเข้าไปขวางเฟิ่งเหราแบบถวายหัว

แต่ต่างจากคนอื่นๆที่กำลังตื่นตระหนก... หวังฮ่าวหรานนอกจากจะไม่กลัวแล้ว ยังอยากจะหัวเราะออกมาดังๆ

เพราะสีหน้าของครอบครัวตระกูลเหยียนตอนนี้... มันช่าง "บันเทิง" เสียเหลือเกิน

นอกจากหวังฮ่าวหรานแล้ว ไม่มีใครรู้เลยว่าคนที่ตื่นตระหนกที่สุดในห้องนี้... ก็คือเฟิ่งเหรา

เหตุผลน่ะเหรอ? ง่ายนิดเดียว

ก่อนหน้านี้ เฟิ่งเหราโกหกหน้าตายบอกหวังฮ่าวหรานว่า "โสดสนิท ไม่เคยแต่งงาน"

แต่ตอนนี้... ทั้งสามีและลูกชายมายืนมานอนหัวโด่เป็นพยานอยู่ตรงหน้า เฟิ่งเหราจะไม่สติแตกได้ยังไงไหว?

ถ้าความแตกขึ้นมา หวังฮ่าวหรานจะคิดยังไง?

เขาจะมองว่านางเป็นผู้หญิงชั่วร้าย แล้วโกรธจนไม่ยอมพูดกับนางอีกเลยหรือเปล่า?

แต่ลึกๆแล้ว เฟิ่งเหราก็ยังหวังว่าจะมีทางรอด

นางสบตาหวังฮ่าวหรานแล้วส่ายหน้าเบาๆ เป็นเชิงร้องขอว่า 'อย่าให้ใครรู้เรื่องของเรานะ'

เพราะก่อนหน้านี้ นางก็เคยกำชับเขาไว้แล้วว่าห้ามบอกใครว่ารู้จักกัน

หวังฮ่าวหรานเข้าใจสัญญาณนั้นทันที เขาค่อยๆยันตัวลุกขึ้นจากร่างของเฟิ่งเหรา แต่จังหวะที่ผละมือออก เขาก็แอบ 'บีบ' เบาๆอย่างจงใจ

เด้งสู้มือจริงๆ

สมกับเป็นผู้ฝึกยุทธ์ ร่างกายเสื่อมสภาพช้ากว่าคนปกติ แถมยังดูแลตัวเองดีเยี่ยม

แม้อายุจะปาเข้าไปสามสิบหก แต่ความเต่งตึงไม่แพ้สาววัยยี่สิบต้นๆเลย

และที่สำคัญที่สุด... มือเดียวโอบไม่มิด

ในบรรดาผู้หญิงที่หวังฮ่าวหรานเคยสัมผัสมา ดูเหมือนจะมีแค่มู่เจาเจาคนเดียวที่พอจะสู้กับเธอได้

"ขอโทษจริงๆครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ" หวังฮ่าวหรานกล่าวขอโทษด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด

เฟิ่งซวนซู่รีบก้าวมายืนบังหน้าหวังฮ่าวหรานทันที

นางรู้ดีว่าสู้เฟิ่งเหราไม่ได้ แต่ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต นางก็จะปกป้องสามีให้ได้

หยุนซวนและอวี่หนิงก็แอบขยับเข้ามาเตรียมพร้อมเช่นกัน

แต่ผิดคาด... เฟิ่งเหรากลับตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "ไม่เป็นไร"

เฟิ่งซวนซู่ หยุนซวน และอวี่หนิง ยืนงงไม่เข้าใจ

เฟิ่งซวนซู่ได้สติก่อนใครเพื่อน กลัวว่าพี่สาวจะเปลี่ยนใจ นางจึงรีบคว้ามือหวังฮ่าวหราน เตรียมจะลากเขาออกไปจากพื้นที่อันตรายนี้ทันที

เฟิ่งเหราเห็นดังนั้นก็รีบเบี่ยงตัวหลีกทางให้ หัวใจเต้นรัว

นางภาวนาขอให้หวังฮ่าวหรานรีบๆออกไปให้พ้นสายตา ยิ่งเร็วยิ่งดี

แต่ทว่า...

"ลวนลามภรรยาฉันแล้วคิดจะหนีไปง่ายๆเหรอ? หยุดเดี๋ยวนี้!"

เหยียนเฟยเผิงตะโกนลั่น ถลาเข้ามาขวางหน้าหวังฮ่าวหรานและเฟิ่งซวนซู่

เฟิ่งเหราเห็นการกระทำของสามีแล้วกำหมัดแน่น อยากจะฆ่าให้ตายคามือ

"ภรรยาคุณ?" หวังฮ่าวหรานแสร้งทำหน้าเหวอ แล้วหันไปมองเฟิ่งเหราด้วยสายตาเจ็บปวดรวดร้าวราวกับคนอกหัก

เฟิ่งเหราหลบสายตาด้วยความรู้สึกผิด ไม่กล้าสู้หน้าเขา

คนรอบข้างไม่มีทางรู้ว่าหวังฮ่าวหรานกับเฟิ่งเหรารู้จักกัน จึงไม่มีใครเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ในแววตานั้น

เฟิ่งซวนซู่เห็นเหยียนเฟยเผิงขวางทาง ก็รีบปกป้อง "พี่เขย พี่สาวก็บอกแล้วว่าไม่ถือสา ท่านจะเอาอะไรอีก?"

"มันบังอาจลวนลามอาเหรา! ฉันจะตัดมือมันทิ้งข้างหนึ่ง!" เหยียนเฟยเผิงโกรธจนควันออกหู

"ไม่! ตัดทิ้งสองข้างไปเลย!" เหยียนหยุนเทียนที่นอนดูเหตุการณ์อยู่บนเตียงด้วยความเคียดแค้นตะโกนสนับสนุน

"ถ้าพวกท่านจะแตะต้องเขาก็ข้ามศพข้าไปก่อน!" เฟิ่งซวนซู่ประกาศกร้าว แววตาเด็ดเดี่ยว

"พวกเขามีคนเยอะกว่า คุณสู้ไม่ไหวหรอก... ในเมื่อเขาอยากได้มือผม ก็ให้เขาตัดไปเถอะ"

หวังฮ่าวหรานเดินออกจากข้างหลังเฟิ่งซวนซู่ ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน เขาเดินตรงไปหาเฟิ่งเหรา แล้วยื่นมือทั้งสองข้างออกมา

"มืออยู่นี่แล้ว เชิญเอาไปได้เลย"

เฟิ่งเหราเข้าใจไปเองว่าหวังฮ่าวหรานคงเสียใจจนเจ็บปวดเจียนตายที่รู้ว่านางมีสามีแล้ว เลยประชดชีวิตยอมให้ตัดมือ

หัวใจของนางเจ็บแปลบ อยากจะโผเข้าไปกอดปลอบประโลมเขาเหลือเกิน

แต่สถานการณ์ตอนนี้มันทำไม่ได้

"ท่านแม่! ยืนนิ่งอยู่ทำไม!? มันลวนลามท่าน ท่านไม่ฆ่ามันก็บุญหัวแล้ว รีบตัดมือมันทิ้งเลย!" เหยียนหยุนเทียนเร่ง

"ที่รัก! เดี๋ยวผมลงมือเอง!" เหยียนเฟยเผิงเสนอตัวอย่างกล้าหาญ

"หุบปากให้หมด!"

เฟิ่งเหราได้ยินสองพ่อลูกเรียกนางว่า 'ท่านแม่' บ้าง 'ที่รัก' บ้าง ยิ่งทำให้นางหงุดหงิดและกลัวหวังฮ่าวหรานเข้าใจผิด จึงตะคอกใส่ด้วยความโมโห

เหยียนหยุนเทียนกับเหยียนเฟยเผิงสะดุ้งโหยง มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่เข้าใจว่าทำไมเฟิ่งเหราถึงโกรธ

เฟิ่งเหรารู้ตัวว่าหลุดมาด จึงรีบปรับอารมณ์ แก้ตัวว่า "เขาเป็นสหายของซวนซู่ ถือว่าเป็นคนกันเอง... อีกอย่างมันก็แค่... แค่เรื่องเล็กน้อย ข้ายังไม่ถือสา พวกเจ้าจะเดือดร้อนแทนทำไม?"

เหยียนเฟยเผิงและเหยียนหยุนเทียนมองหน้ากันตาปริบๆ

แค่... เรื่องเล็กน้อย?

โดนจับ... เต็มไม้เต็มมือขนาดนั้น เรียกว่าเรื่องเล็กน้อย?

ต่อให้เห็นแก่หน้าเฟิ่งซวนซู่ก็ไม่น่าจะปล่อยผ่านง่ายดายขนาดนี้ใช่ไหม?

"ขอบคุณท่านพี่ที่เมตตา ข้าจะจดจำบุญคุณครั้งนี้ไว้" เฟิ่งซวนซู่รีบกล่าวขอบคุณ

"ไม่เป็นไร" เฟิ่งเหรายิ้มบางๆ พยายามส่งสายตาขอโทษไปให้หวังฮ่าวหราน

แต่หวังฮ่าวหรานเมินหน้าหนี ไม่สบตาเธอ

ที่เขาก่อเรื่องวุ่นวายนี้ขึ้นไม่ใช่เพราะอยากแต๊ะอั๋ง แต่เพื่อรีดแต้ม

เหยียนเฟยเผิงจะโกรธจนอกแตกตายเขาก็ไม่สน เพราะเป็นแค่ตัวประกอบ ไม่มีแต้มให้

เป้าหมายหลักยังคงเป็นเหยียนหยุนเทียน

คิดได้ดังนั้น หวังฮ่าวหรานก็เดินดุ่มๆไปที่เตียงคนไข้ ก้มลงกระซิบที่ข้างหูเหยียนหยุนเทียนด้วยเสียงแผ่วเบาที่ได้ยินกันแค่สองคน

เหยียนหยุนเทียนเบิกตากว้างด้วยความช็อก ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นสุดขีด พยายามจะบิดตัวลุกขึ้นมาฆ่าหวังฮ่าวหราน

แต่ทว่า... ทันทีที่ขยับตัว แผลทั่วร่างก็ประท้วงด้วยความไม่ยินยอม

"อ๊ากกก!" เหยียนหยุนเทียนกรีดร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวด

[ติ๊ง! โฮสต์ทำให้จิตใจของเหยียนหยุนเทียนได้รับความเสียหาย ได้รับแต้มวายร้าย 1,500 แต้ม! ออร่าตัวเอกของเหยียนหยุนเทียน -75, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +75!]

หวังฮ่าวหรานยิ้มรับแต้มอย่างพึงพอใจ แล้วถอยฉากกลับไปยืนหลังเฟิ่งซวนซู่

เหยียนเฟยเผิงรีบเข้าไปดูอาการลูกชาย แล้วหันมาตวาดถามหวังฮ่าวหราน

"แกพูดอะไรกับลูกฉัน!?"

"ผมแค่บอกให้เขารักษาสุขภาพให้ดี" หวังฮ่าวหรานตอบหน้าตาย

"ท่านพ่อ! มันบอกว่า... มันบอกว่า..." เหยียนหยุนเทียนอยากจะฟ้องบิดาใจจะขาด แต่ปากมันสั่นระริก พูดไม่ออก

"มันว่าอะไร!?" เหยียนเฟยเผิงเร่ง

"มันบอกว่า..." เหยียนหยุนเทียนกัดฟันกรอด แล้วกระซิบความจริงอันเจ็บปวดบอกคนเป็นพ่อ

พอฟังจบ หน้าของเหยียนเฟยเผิงก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำทันที

*****