บทที่ 382 เยี่ยมคนป่วย

"อุกกาบาตตกใส่บ้านเหยียนหยุนเทียน?"

หวังฮ่าวหรานแกล้งทำหน้าตกใจเหมือนเพิ่งรู้ข่าวเป็นครั้งแรก ก่อนจะปรับสีหน้าให้ดูเห็นอกเห็นใจอย่างสุดซึ้ง แล้วพูดว่า

"เหยียนหยุนเทียนนี่ช่างโชคร้ายจริงๆ"

ในห้องรับแขก หนิงอ้าวเสวี่ยและเฟิงอันนาก็ร่วมวงวิจารณ์ด้วย

"หมอนี่ไปทำเรื่องชั่วช้าอะไรไว้หรือเปล่า? เมืองชิงหลิงกว้างใหญ่ไพศาล อุกกาบาตดันเจาะจงตกใส่หัวมันซะงั้น"

"คนนิสัยชั่วร้ายแบบนั้นคงถึงคราวรับกรรมล่ะมั้ง ไม่งั้นฟ้าคงไม่ส่งอุกกาบาตลงกลางบ้านมันหรอก"

น้ำเสียงของสองสาวเจือไปด้วยความสมเพชและสมน้ำหน้าอย่างปิดไม่มิด

พวกเธอเกลียดขี้หน้าเหยียนหยุนเทียนเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยิ่งมีเรื่องการหมั้นหมายอย่างไม่สมัครใจเข้ามาเกี่ยวข้อง ก็ยิ่งทำให้พวกเธอรู้สึกเกลียดชัง พอได้ยินว่าเขาเคราะห์ร้าย เลยอดไม่ได้ที่จะนินทาด้วยความสะใจ

เฟิ่งซวนซู่ละสายตาจากสองสาว หันกลับมามองหวังฮ่าวหรานอีกครั้ง

"ข้าจะไปเยี่ยมเขาที่โรงพยาบาล... เจ้าจะไม่โกรธใช่ไหม?"

"คนเขาเจอเรื่องร้ายแรงขนาดนี้ผมจะไปโกรธลงได้ยังไง เอาอย่างนี้ดีกว่า ผมจะไปเป็นเพื่อนคุณด้วย" หวังฮ่าวหรานเสนอตัว

ใจจริงเขาแค่อยากไปดูสภาพอันน่าสมเพชของศัตรู และถือโอกาสไปยลโฉมหยุนชูหราน คู่หมั้นคนใหม่ของหมอนั่นด้วย

เฟิ่งซวนซู่ลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็พยักหน้าตกลง

...

ณ โรงพยาบาล

หลังจากแอบโทรรายงานหวังฮ่าวหรานเสร็จ อวี่หนิงก็กลับมายืนเฝ้าไข้ในห้องพักฟื้นวีไอพี

เหยียนหยุนเทียนนอนซมอยู่บนเตียง สภาพดูไม่จืด ร่างกายพันด้วยผ้าพันแผลจนหนาเตอะเหมือนมัมมี่ ขาข้างหนึ่งถูกดึงรั้งไว้ด้วยอุปกรณ์ดึงกระดูก ทั่วทั้งร่างมีเพียงตาและปากเท่านั้นที่ขยับได้

เหยียนเฟยเผิงยืนอยู่ข้างเตียง สีหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเป็นห่วงลูกชายหัวแก้วหัวแหวน

เมื่อครู่เขาเพิ่งคุยกับหมอ ได้ความว่าแม้เหยียนหยุนเทียนจะบาดเจ็บสาหัส กระดูกหักหลายแห่ง และอวัยวะภายในบอบช้ำ แต่ก็ไม่ถึงแก่ชีวิต

อย่างไรก็ตาม กว่าจะกลับมาเดินเหินได้ปกติ แม้จะมีร่างกายแข็งแกร่งของผู้ฝึกยุทธ์ ก็ยังต้องใช้เวลาพักฟื้นอย่างน้อยสามเดือน

"อุกกาบาตบ้าบออะไร ทำไมถึงซวยขนาดนี้ ดันตกใส่ที่พักลูกพอดี!" เหยียนเฟยเผิงบ่นอย่างหัวเสียผสมความคับแค้นใจ

คำถามนี้... แม้แต่เหยียนหยุนเทียนเองก็ยังสงสัย

เขาจำได้แค่ว่า หลังเดินกลับมาจากวิทยาลัยครูชิงหลิง เขาอารมณ์ดีมาก และหลับไปอย่างมีความสุข

ตื่นมาอีกที... ก็มานอนเป็นผักอยู่ในโรงพยาบาลแล้ว

พอถามอวี่หนิงถึงได้รู้สาเหตุ

ตอนแรกเขาไม่เชื่อหูตัวเอง คิดว่าคงโดนใครลอบโจมตี แต่พอเปิดทีวีดูข่าวเห็นภาพบ้านพังยับเยินเพราะอุกกาบาต ก็จำต้องยอมรับความจริงอันโหดร้าย

"ท่านพ่อ ท่านมาคนเดียวหรือ?" เหยียนหยุนเทียนไม่อยากพูดถึงเรื่องความซวยซ้ำซาก จึงเปลี่ยนเรื่องถาม

"แม่ของลูกก็มาถึงเมืองชิงหลิงแล้ว กำลังเดินทางมาที่นี่ แถมยังมีคนสำคัญอีกคนที่เป็นห่วงลูกมากตามแม่มาด้วยนะ" เหยียนเฟยเผิงบอก

เหยียนหยุนเทียนใจเต้นแรง เดาได้ทันที

"หยุนชูหรานใช่ไหม?"

"ใช่แล้ว" เหยียนเฟยเผิงยิ้มพยักหน้า

เมื่อได้รับคำยืนยัน ใบหน้าที่เคร่งเครียดของเหยียนหยุนเทียนก็ผ่อนคลายลง

หยุนชูหรานแตกต่างจากหนิงอ้าวเสวี่ยและเฟิงอันนา นางคือว่าที่ภรรยาหลวงที่เขาหมายมั่นปั้นมือ และได้รับการยอมรับจากพ่อแม่ทั้งสองฝ่าย

เหยียนหยุนเทียนพึงพอใจในตัวนางมาก

นอกจากฐานะทางบ้านที่สมน้ำสมเนื้อ นางยังเป็นกุลสตรีหัวโบราณที่เคร่งครัดในจารีตประเพณี เชื่อฟังคำสั่งสอนของพ่อแม่ และให้ความสำคัญกับการหมั้นหมายมาก

ในความทรงจำของเขา หยุนชูหรานเป็นคนอ่อนหวาน พูดจาไพเราะ และมักจะมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าเสมอ

ขณะที่กำลังนึกถึงใบหน้าอันงดงามของคู่หมั้น จู่ๆเหยียนหยุนเทียนก็นึกเอะใจขึ้นมา สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมอีกครั้ง

"ท่านพ่อ ทำไมชูหรานถึงรู้ข่าวเร็วขนาดนี้? แถมยังมาพร้อมกับท่านแม่ด้วย?"

ตามหลักแล้ว สำนักของหยุนชูหรานอยู่ไกลจากเขาเฟิ่งซีมาก เป็นไปไม่ได้ที่จะรู้ข่าวเร็วขนาดนี้ และแม่ของเขาก็คงไม่จงใจส่งข่าวไปบอกนางแน่ๆ

แต่นางกลับมาพร้อมท่านแม่ได้... นี่มันผิดปกติ

เว้นเสียแต่ว่า... ตอนที่ข่าวเรื่องเขาบาดเจ็บไปถึงเขาเฟิ่งซี หยุนชูหรานก็อยู่ที่นั่นพอดี

แล้วนางไปทำอะไรที่เขาเฟิ่งซี? หรือว่าจะไปขอ... ถอนหมั้น?

โดนถอนหมั้นมาสองรอบติด เหยียนหยุนเทียนเลยเริ่มระแวงจนกลายเป็นปมในใจ

เหยียนเฟยเผิงผู้เจนจัดมองปราดเดียวก็รู้ความคิดลูกชาย จึงรีบแก้ต่างพร้อมรอยยิ้ม

"ชูหรานไปเขาเฟิ่งซีพร้อมกับผู้ใหญ่เพื่อจะไปคุยเรื่องฤกษ์แต่งงานกับลูกไงล่ะ พวกผู้ใหญ่อยากให้ลูกสองคนรีบแต่งงานกันให้เร็วที่สุด"

เหยียนหยุนเทียนได้ยินดังนั้นก็โล่งใจ และรู้สึกยินดีขึ้นมาวูบหนึ่ง

แต่แล้วความจริงอันโหดร้ายก็พุ่งเข้ากระแทกใจ... เพราะ ‘ร่างกาย’ เขาตอนนี้มันใช้งานไม่ได้!

ขืนแต่งงานไปตอนนี้ ความลับเรื่อง 'นกเขาไม่ขัน' แตกแน่!

เหยียนหยุนเทียนก่นด่าตัวเองในใจ

เขาตั้งใจว่าจะไปรักษาตัวกับหมอเทวดาเปี่ยนซูเหวิน แต่เพราะศักดิ์ศรีค้ำคอ เลยผัดวันประกันพรุ่งมาตลอด

ตอนนี้มาเจ็บหนักแบบนี้อีก ไม่รู้จะต้องลากยาวไปถึงเมื่อไหร่

"ลูก... ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ? ไม่ดีใจเหรอ?" เหยียนเฟยเผิงเห็นลูกชายหน้าเครียดก็ถามด้วยความสงสัย

"ข้าแค่คิดว่า... มันเร็วไปหน่อย" เหยียนหยุนเทียนไม่กล้าบอกความจริง เลยหาข้ออ้างส่งๆ

ถ้าจำไม่ผิด หยุนชูหรานเพิ่งจะอายุครบสิบแปดเอง

"พวกเราไม่ใช่คนธรรมดา สิบแปดถือว่าไม่เด็กแล้ว สมัยพ่อแต่งงาน แม่เขาอายุน้อยกว่าชูหรานตอนนี้อีก" เหยียนเฟยเผิงไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง จึงพยายามเกลี้ยกล่อม

"เอาไว้ก่อนเถอะ สภาพข้าตอนนี้จะให้เข้าหอได้ยังไง" เหยียนหยุนเทียนตัดบท

เหยียนเฟยเผิงพยักหน้าเข้าใจ แล้วชะเง้อมองไปทางประตูด้วยความกระวนกระวาย

เขาทำธุรกิจอยู่ในโลกภายนอก ส่วนเฟิ่งเหราเก็บตัวฝึกวิชาอยู่บนเขา ทั้งปีแทบไม่ได้เจอกัน ความคิดถึงภรรยามันท่วมท้นอกจนแทบระเบิด

เขารอไม่ไหว จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาภรรยา

ทว่า... ปลายสายกดตัดทันที

เหยียนเฟยเผิงขมวดคิ้ว แต่ก็กดโทรซ้ำอีกรอบ

ผลลัพธ์เหมือนเดิม... ตัดสาย

เหยียนเฟยเผิงไม่ยอมแพ้ กดโทรครั้งที่สาม

คราวนี้ปลายสายรับ

"น่ารำคาญจริง! จะโทรอะไรนักหนา!" เสียงเย็นชาเจือความหงุดหงิดของเฟิ่งเหราดังลอดออกมา

แทนที่จะโกรธ เหยียนเฟยเผิงกลับยิ้มระรื่น เสียงอ่อนเสียงหวานทันที

"ที่รัก ก็คนมันคิดถึงนี่นา ไม่เจอกันตั้งนาน คุณยังมาไม่ถึงผมก็เป็นห่วง เลยโทรมาถามไง"

"รถติด! เดี๋ยวก็ถึงแล้ว! แค่นี้!"

เฟิ่งเหราตวาดกลับอย่างรำคาญ แล้วกดวางสายใส่หน้าสามีทันที

*****