บทที่ 380 ไม่รู้ ไม่เห็น ไม่ทราบ

หลินโม่เห็นท่าทีเคร่งเครียดของหลิวเยว่ก็อดสงสัยไม่ได้

"เกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้นเหรอครับ?"

หลิวเยว่ไม่มีทางบอกความจริงอยู่แล้ว เธอจึงตอบปัดๆไป "เอาเป็นว่ามันสำคัญมาก คุณไม่ต้องถามหรอก"

ถึงจะอยากรู้ใจจะขาด แต่หลินโม่ก็ไม่กล้าเซ้าซี้ เขาถามกลับไปว่า

"แต่ถ้าอาจารย์ไม่ไปดู แล้วจะประเมินผลการสอนของผมได้ยังไงล่ะครับ?"

หลิวเยว่เตรียมคำตอบไว้แล้ว "ในห้องมีระบบมัลติมีเดีย คุณอัดวิดีโอการสอนเก็บไว้ เดี๋ยวฉันค่อยมาดูย้อนหลังเอง"

"ก็ได้ครับ" หลินโม่รับคำอย่างว่าง่าย เลิกตอแย

ยังไงซะ ไม่ว่าดูสดหรือดูย้อนหลัง เธอก็จะได้เห็นฝีมือการสอนของเขาอยู่ดี 'ค่าการยอมรับ' ที่ควรจะได้ก็ยังเหมือนเดิม

"รีบไปสอนเถอะ เดี๋ยวจะสาย" หลิวเยว่รีบไล่

หลินโม่มองหลิวเยว่อย่างระแวงนิดๆ รู้สึกเหมือนโดนไล่ชอบกล แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เขาเดินออกจากห้องแล้วปิดประตูตามหลัง

หลินโม่ก้าวเท้าฉับๆไปตามทางเดินด้วยความมั่นใจ ใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างมีความหวัง

เขาเตรียมตัวมาอย่างดีเยี่ยม มั่นใจว่าหลังจบคลาสนี้ เขาจะกวาด 'ค่าการยอมรับ' ได้เป็นกอบเป็นกำ

เขาเล็งไว้แล้วว่าจะเอาแต้มไปแลกอะไร

ร่างกายนี้อ่อนแอมากจากการอดหลับอดนอนมานาน

สิ่งแรกที่ต้องทำคือฟื้นฟูสุขภาพ

'ค่าการยอมรับ' สามารถนำไปอัปเกรดสมรรถภาพร่างกายได้โดยตรง ถ้ามีแต้มมากพอ เขาก็จะเปลี่ยนร่างขี้โรคนี้ให้กลายเป็นหนุ่มแกร่งสุขภาพดีได้ในพริบตา

เมื่อร่างกายแข็งแรง ก็พร้อมลุยทุกสถานการณ์

ด้วยความหวังอันเปี่ยมล้น หลินโม่เดินมาหยุดที่หน้าห้องเรียน เขาจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เป๊ะปัง หวังจะสร้างความประทับใจแรกพบให้นักศึกษา

จากนั้น เขาก็ยิ้มกว้าง ผลักประตูห้องเรียนที่แง้มอยู่ แล้วก้าวเข้าไป

"สวัสดีนักศึก..."

คำว่า 'ษา' ยังไม่ทันหลุดจากปาก ความเย็นยะเยือกก็สาดลงมาจากเบื้องบน ตามด้วยถังน้ำใบใหญ่ที่หล่นลงมาครอบหัวเขาพอดิบพอดี

โครม!

หลินโม่กลายสภาพเป็นลูกหมาตกน้ำในพริบตา เขาเหวี่ยงถังน้ำทิ้งด้วยความโกรธ แล้วตวาดลั่นห้อง

"ใคร! ใครเป็นคนทำ!?"

สายตากวาดมองไปทั่วห้อง นักศึกษาทุกคนนั่งตัวตรง แสร้งทำเป็นเด็กดีตั้งใจเรียน เงียบกริบไม่มีใครปริปาก

หลินโม่ชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะหันไปถามนักศึกษาชายหน้าซื่อๆที่นั่งอยู่หน้าสุด

"เธอ! บอกครูมาซิ ใครเอาถังน้ำไปวางบนประตู?"

"อาจารย์ครับ ผมไม่ทราบครับ" นักศึกษาคนนั้นส่ายหน้าดิก

หลินโม่ไม่ยอมแพ้ หันไปถามคนข้างๆ "แล้วเธอล่ะ รู้ไหมว่าใครทำ?"

"ผมไม่เห็นครับ" นักศึกษาคนนั้นก็ส่ายหน้าปฏิเสธเช่นกัน

หลินโม่ไล่ถามไปอีกสองสามคน แต่คำตอบที่ได้ก็เหมือนเดิม... ไม่รู้ ไม่เห็น ไม่ทราบ

ความจริงแล้ว นักศึกษาทุกคนในห้องรู้ดีว่าใครทำ แถมยังเห็นกับตาด้วยซ้ำ แต่ใครจะกล้าพูด?

ลำพังแค่ลูกสมุนอย่างหลิ่วฮวา หลี่หมิง และเว่ยจื่อหางก็ไม่มีใครกล้าหือแล้ว นับประสาอะไรกับลูกพี่ใหญ่อย่างหวังฮ่าวหราน ขืนปากโป้งไปมีหวังไม่ได้เรียนจบกันพอดี

เมื่อสอบสวนไม่ได้ความ หลินโม่ก็กวาดสายตาจับผิดไปทั่วห้องอีกครั้ง จนไปสะดุดตากับร่างที่คุ้นเคย

ไอ้เด็กนั่น!

หลินโม่หรี่ตาลง มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าเป็นฝีมือมัน!

ดูสิ... คนอื่นเขานั่งตัวตรงกันหมด แต่ไอ้หมอนี่กลับนั่งเล่นโทรศัพท์หน้าตาเฉย ไม่เห็นหัวเขาเลยสักนิด

หลินโม่อยากจะเดินเข้าไปด่ากราดซะเดี๋ยวนี้ แต่พอนึกขึ้นได้ว่าต้องสอนหนังสือ เลยข่มใจไว้ กะว่าจะคิดบัญชีทีหลัง

เขาสะบัดน้ำออกจากตัว พยายามระงับอารมณ์โกรธ แล้วเดินขึ้นไปบนโพเดียม

ตอนนี้ระบบมัลติมีเดียยังปิดอยู่ เขาต้องเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อบันทึกการสอน

เขานั่งลงบนเก้าอี้ เอื้อมมือไปคลำหาปุ่มเปิดเครื่องใต้โต๊ะบรรยาย

แต่สิ่งที่สัมผัสได้กลับไม่ใช่ปุ่มกด แต่เป็นอะไรบางอย่างที่... เหนียวหนืด

หลินโม่รีบชักมือกลับมาดู บนฝ่ามือมีคราบสีน้ำตาลข้นคลั่ก ติดมาพร้อมกับกลิ่นเหม็นเน่าชวนอ้วก

"แหวะ!"

หลินโม่แทบอ้วก เขารีบคว้ากระดาษเปล่ามาเช็ดมืออย่างรังเกียจ ความโกรธพุ่งทะลุปรอท เขาเตรียมจะลุกขึ้นยืนตวาดด่า

แคว่ก!

เสียงผ้าขาดดังสนั่นบาดหู หลินโม่ตัวแข็งทื่อ รู้สึกเย็นวาบที่ก้น

เขาค่อยๆหันกลับไปมอง พบว่าเก้าอี้ถูกยึดติดกับพื้นอย่างแน่นหนา และบนเบาะนั่งก็ทากาวตราช้างไว้!

กางเกงสแล็คตัวเก่งของเขาขาดติดเบาะไปเป็นแถบ เผยให้เห็นกางเกงในลายเป็ดน้อยสีเหลืองอ๋อย

"มันจะมากเกินไปแล้วนะ!"

หลินโม่เอามือปิดก้น อีกมือตบโต๊ะระบายอารมณ์

แปะ!

มือที่ตบลงไป... ดึงไม่ขึ้น!

บนโต๊ะก็ทากาวไว้เหมือนกัน!

หลินโม่กัดฟันกรอด ออกแรงกระชากมือจนหนังแทบหลุด กว่าจะดึงออกมาได้ มือทั้งแดงทั้งแสบ

กริ๊งงงง!

เสียงออดเข้าเรียนดังขึ้น แล้วก็เงียบไป

หลินโม่ยืนจ้องหน้าหวังฮ่าวหรานเขม็ง กำลังเรียบเรียงคำด่าในหัว

หวังฮ่าวหรานละสายตาจากโทรศัพท์ เงยหน้าขึ้นถามหน้าตาย

"อาจารย์ครับ ถึงเวลาเรียนแล้ว ทำไมไม่สอนสักทีล่ะ?"

หลินโม่อยากจะลากคอไอ้เด็กเวรนี่ไปให้หลิวเยว่ลงโทษซะเดี๋ยวนี้ แต่รู้ดีว่าขืนทำแบบนั้นคงได้ตีกันเละเทะ เสียเวลาสอนเปล่าๆ

"จบคาบเมื่อไหร่ ฉันจัดการเธอแน่!" หลินโม่คาดโทษ

"เริ่มเรียน!"

เขาตะโกนสั่ง แล้วเอื้อมมือไปหยิบชอล์กในกล่องเพื่อจะเขียนหัวข้อบนกระดานดำ

แต่จังหวะที่มือกำลังจะแตะกล่องชอล์ก เขาก็ชะงัก

บทเรียนที่ผ่านมาสอนให้เขารู้จักระวังตัว

"เธอ... มาหยิบชอล์กให้ครูแท่งหนึ่ง" หลินโม่ชี้นิ้วสั่งนักศึกษาที่นั่งหน้าโพเดียม

"ได้ครับอาจารย์" นักศึกษาคนนั้นหยิบชอล์กส่งให้

เอ๊ะ... ไม่เป็นไรแฮะ

หลินโม่แปลกใจเล็กน้อยที่คราวนี้ไม่มีกับดัก เขารับชอล์กมา แล้วหันหลังไปเขียนกระดาน

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!...

เสียงวัตถุแหวกอากาศดังระงมมาจากด้านหลัง หลินโม่รู้สึกเหมือนโดนห่าฝนกระสุนระดมยิงใส่แผ่นหลังและท้ายทอย

พอเสียงสงบลง เขาก้มมองพื้น...

เศษชอล์กหักๆเกลื่อนกลาดเต็มพื้น!

"พวกเธอ... พวกเธอ..." หลินโม่โกรธจนหน้าบิดเบี้ยว ตัวสั่นเทิ้ม

ปริมาณชอล์กขนาดนี้ไม่มีทางเป็นฝีมือคนเดียวแน่ๆ น่าจะปามากันทั้งห้อง!

"ฝากไว้ก่อนเถอะ!"

หลินโม่รู้ตัวว่าขืนอยู่ต่อคงไม่ได้สอนแน่ๆ เขาคว้าสมุดบันทึกมาปิดก้นที่ขาดวิ่น แล้ววิ่งหนีออกจากห้องไปอย่างน่าสมเพช

[ติ๊ง! โฮสต์บงการอยู่เบื้องหลัง ขัดขวางการสอนของตัวเอก 'หลินโม่' สำเร็จ ได้รับแต้มวายร้าย 1,100 แต้ม! ออร่าตัวเอกของหลินโม่ -55, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +55!]

*****