บทที่ 378 ฟ้องกลับ

หลินโม่ได้ยินมู่เจาเจาพูดแบบนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาพิจารณาหวังฮ่าวหรานอย่างละเอียด

ไอ้หมอนี่... หน้าตาดีแต่แววตาดูกะล่อนเจ้าชู้ พิมพ์นิยมคนเลวชัดๆ แถมเมื่อกี้ยังพูดจาห้วนๆเหมือนกำลังขู่บังคับสาวสวยคนนี้อีก

หลินโม่ตัดสินใจเชื่อสัญชาตญาณตัวเองทันที เขาจึงหันไปพูดกับมู่เจาเจาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ไม่ต้องกลัวนะ ครูเป็นผู้ช่วยสอน ถ้าโดนรังแก เธอต้องกล้าพูดความจริง การปิดบังมีแต่จะทำให้คนเลวได้ใจ แล้วมันก็จะทำเรื่องเลวร้ายหนักกว่าเดิม เข้าใจไหม?"

เหตุผลที่เขากระตือรือร้นขนาดนี้ ส่วนหนึ่งก็เพราะจิตวิญญาณความเป็นครู แต่อีกส่วนใหญ่ๆก็เพราะ... หวังผลประโยชน์

ถ้าเขาช่วยนักศึกษาคนนี้ได้ เขาก็จะได้ 'ค่าการยอมรับ' จากระบบ

และเหตุผลที่สำคัญที่สุดคือ... แม่สาวน้อยหน้าตุ๊กตาหุ่นดินระเบิดคนนี้ น่ารักโดนใจเขาอย่างแรง!

ถ้าเขาทำตัวเป็นฮีโร่ขี่ม้าขาวมาช่วยเธอไว้ เธอก็คงซาบซึ้งใจจนยอมสานสัมพันธ์ต่อ... แค่คิดเลือดลมก็สูบฉีดแล้ว!

มู่เจาเจาเห็นผู้ช่วยสอนคนนี้จริงจังเกินเบอร์ ก็เริ่มรู้สึกเซ็ง "อาจารย์คะ พวกเราแค่เล่นกันจริงๆ ไม่ใช่แบบที่อาจารย์คิดหรอก"

หลินโม่ไม่เชื่อ เขาคิดว่ามู่เจาเจาคงโดนข่มขู่จนกลัว เขาจึงเบนเป้าไปที่ 'ต้นตอของปัญหา'

"ตามฉันไปที่ห้องพักอาจารย์เดี๋ยวนี้" หลินโม่สั่งเสียงเข้ม

เขาตั้งใจจะพาหวังฮ่าวหรานไปอบรมสั่งสอนให้เข็ดหลาบ เพื่อให้มู่เจาเจาสบายใจ

หวังฮ่าวหรานเลิกคิ้วสูงด้วยความแปลกใจ

ปกติออร่าตัวร้ายของเขามันน่าเกรงขามจนพวกตัวประกอบหรือตัวร้ายเกรดต่ำไม่กล้าหือไม่ใช่เหรอ?

แล้วไอ้ผู้ช่วยสอนคนนี้มันเป็นใคร ทำไมถึงกล้ามาเบ่งใส่เขา? หรือมันคิดว่าตัวเองเป็นตัวเอก?

เมื่อสงสัย หวังฮ่าวหรานจึงใช้ระบบตรวจสอบทันที

[ตัวเอก: หลินโม่]

[พลังต่อสู้: 65]

[เสน่ห์: 78]

[ออร่าตัวเอก: 3,637]

[สกิลติดตัว: ระบบยอดครู]

(ได้รับ 'ค่าการยอมรับ' เมื่อได้รับการยอมรับจากผู้อื่น สามารถนำไปแลกเปลี่ยนความสามารถต่างๆในร้านค้า)

(หมายเหตุ 1: หากได้รับการยอมรับจาก 'นักเรียน' จะได้รับค่าการยอมรับเป็นสองเท่า)

(หมายเหตุ 2: ความสามารถที่แลกมาแล้วในปัจจุบัน: ความรู้ทฤษฎีการเงินระดับสูง)

"ตามฉันมา!"

ระหว่างที่หวังฮ่าวหรานกำลังอ่านข้อมูล หลินโม่ก็เดินเข้ามาประชิดตัว แล้วตะคอกซ้ำ

"แค่ผู้ช่วยสอนกระจอกๆกล้าดียังไงมาชี้หน้าสั่งสอนฉัน? รู้จักเจียมกะลาหัวซะบ้าง"

พอรู้ว่าเป็นตัวเอก หวังฮ่าวหรานก็เลิกเกรงใจ สวนกลับด้วยวาจาเจ็บแสบทันที

"สามหาว! นี่เธอไม่เห็นหัวครูบาอาจารย์เลยหรือไง!?" หลินโม่โกรธจนหน้าแดง

"ผู้ช่วยสอนก็คือผู้ช่วยสอน อย่ามาอุปโลกน์ตัวเองว่าเป็นอาจารย์เลย อยากจะมาสอนสั่งฉัน นายยังมีคุณสมบัติไม่พอหรอก" หวังฮ่าวหรานตอกกลับ

"เธอ..." หลินโม่เถียงไม่ออก

สถานะผู้ช่วยสอนในมหาวิทยาลัยมันก้ำกึ่งจริงๆ พูดให้ดูดีก็คืออาจารย์ฝึกหัด แต่พูดตรงๆก็คือเบ๊ของอาจารย์นั่นแหละ อำนาจสั่งการแทบไม่มี

"ฉันอาจจะจัดการเธอไม่ได้ แต่ศาสตราจารย์หลิวเยว่จัดการเธอได้แน่!"

หลินโม่ขู่ฟ่อใส่หวังฮ่าวหราน แล้วหันไปพูดกับมู่เจาเจาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"เธอไม่ต้องกลัวนะ ครูจะทวงความยุติธรรมให้เอง"

พูดจบ เขาก็สะบัดหน้าเดินถือแผนการสอนมุ่งหน้าไปห้องพักอาจารย์ของหลิวเยว่

มู่เจาเจาจะอธิบายก็ไม่ทันแล้ว พอหลินโม่เดินจากไป เธอก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เริ่มรู้สึกผิดที่เล่นพิเรนทร์จนทำให้หวังฮ่าวหรานเดือดร้อน

"อาจารย์คนนี้ดื้อด้านชะมัด อธิบายก็ไม่ฟัง ทำไงดีล่ะทีนี้?" มู่เจาเจาถามด้วยความกังวล

หวังฮ่าวหรานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดรายชื่อผู้ติดต่อ แล้วชี้ไปที่เบอร์หนึ่ง

"โทรไปเบอร์นี้ แล้วบอกว่ามีผู้ช่วยสอนชื่อหลินโม่ลวนลามเธอ"

"ฮะ?" มู่เจาเจางง

"เร็วเข้า!" หวังฮ่าวหรานเร่ง

"กะ... ก็ได้ๆ" มู่เจาเจาแม้จะไม่เข้าใจแผนการ แต่เห็นเขาจริงจังก็รีบทำตาม เธอกดโทรศัพท์ตามเบอร์ที่เขาให้

"สวัสดีค่ะ หลิวเยว่พูด" ปลายสายรับด้วยน้ำเสียงสุภาพ

มู่เจาเจาได้ยินชื่อหลิวเยว่ก็เริ่มเข้าใจแผนการ เธอรีบปรับน้ำเสียงให้ดูน่าสงสารสุดขีด

"ศาสตราจารย์หลิวคะ... ฮือๆ... หนูโดน... โดนลวนลามค่ะ... ฮือๆ" เธอแกล้งสะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร

"ใครเป็นคนทำ!?" น้ำเสียงของหลิวเยว่เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที

"ผู้ช่วยสอนคนหนึ่งค่ะ... เห็นเขาบอกว่าชื่อหลินโม่" มู่เจาเจาใส่ไฟ

"เธอมาหาฉันที่ห้องทำงานเดี๋ยวนี้เลยนะ ฉันอยากฟังรายละเอียด" หลิวเยว่สั่ง

"ได้ค่ะ" มู่เจาเจารับคำแล้ววางสาย

"แล้วไงต่ออะ? ต้องไปหาอาจารย์จริงๆเหรอ?" มู่เจาเจาหันมาถาม

"แน่นอน"

หวังฮ่าวหรานมองซ้ายมองขวา พอเห็นว่าปลอดคน ก็ยื่นมือไปขยี้ผมมู่เจาเจาจนยุ่งเหยิง แล้วดึงเสื้อผ้าเธอให้ยับยู่ยี่

มู่เจาเจาโดนจับปั้นแต่งสภาพจนดูเหมือนเพิ่งผ่านสมรภูมิมา หวังฮ่าวหรานพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

"โอเค สภาพนี้แหละ ใช้ได้"

มู่เจาเจามองค้อนตาเขียว แต่ก็ยอมเล่นตามน้ำ เธอเอาน้ำลายแตะใต้ตาทำเป็นคราบน้ำตา แล้วเดินมุ่งหน้าไปห้องพักอาจารย์ของหลิวเยว่

...

"ทำไมไม่ได้ค่าการยอมรับล่ะ?"

ระหว่างเดินไปห้องหลิวเยว่ หลินโม่บ่นพึมพำกับตัวเองด้วยความสงสัย

เขาอุตส่าห์ออกตัวปกป้องนักศึกษาสาวขนาดนั้น ระบบน่าจะแจ้งเตือนว่าได้รับแต้มแล้วสิ ทำไมเงียบกริบ?

แต่เขาก็สลัดความสงสัยทิ้งไปเมื่อมาถึงหน้าห้องของหลิวเยว่ ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องการคือการสั่งสอนไอ้เด็กเหลือขอนั่น

หลินโม่เคาะประตูแล้วเปิดเข้าไป

"ศาสตราจารย์หลิวครับ ผมมีเรื่องจะรายงาน..."

ยังพูดไม่ทันจบ หลิวเยว่ก็สวนขึ้นมาเสียงเรียบ

"คุณลวนลามนักศึกษาเหรอ?"

หลิวเยว่เป็นคนมีเหตุผล เธอไม่ได้โวยวายทันที แต่ถามเพื่อยืนยันข้อเท็จจริง

หลินโม่หน้าเหวอ "ผมเนี่ยนะ? จะบ้าเหรอครับศาสตราจารย์! ผมจะไปทำเรื่องพรรค์นั้นได้ยังไง ใครใส่ร้ายผม!?"

"ฮือๆๆ..."

เสียงร้องไห้คร่ำครวญดังมาจากหน้าประตูขัดจังหวะการสนทนา

หลินโม่หันไปมอง เห็นสาวน้อยหน้าตุ๊กตาคนเดิมเดินร้องไห้เข้ามาในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้ายับยู่ยี่

"เจาเจา... คนนี้ใช่ไหม?" หลิวเยว่ชี้ไปที่หลินโม่

"ใช่ค่ะ! เขาคนนี้แหละที่ลวนลามหนู เขาดึงผมหนู กระชากเสื้อหนู แล้วก็... แล้วก็จับ... ฮือๆๆ" มู่เจาเจาใส่สีตีไข่พลางสะอื้นไห้ ดูน่าสงสารจับใจ

หลินโม่ยืนอ้าปากค้าง สมองเบลอไปชั่วขณะ

"เดี๋ยวๆๆ! ฉันไปช่วยเธอนะ! ทำไมเธอถึงมาใส่ร้ายฉันแบบนี้!? หรือไอ้ผู้ชายคนนั้นมันขู่บังคับให้เธอทำ!?" หลินโม่พยายามแก้ต่าง

"เกิดอะไรขึ้นกันแน่?" หลิวเยว่ถามเสียงเข้ม

"สาบานให้ฟ้าผ่าตายเลยครับศาสตราจารย์ ผมบริสุทธิ์ใจจริงๆ เรื่องมันเป็นแบบนี้..."

หลินโม่รีบเล่าเหตุการณ์ที่เขาเห็นให้ฟังอย่างละเอียด

หลิวเยว่ฟังจบก็นิ่งคิด

เธอเป็นที่ปรึกษาของหลินโม่มานาน รู้ดีว่านิสัยพื้นฐานของหลินโม่(คนเดิม)เป็นคนซื่อๆและมีความยุติธรรม ไม่น่าจะทำเรื่องบัดสีแบบนี้ได้

ส่วนมู่เจาเจา... แม้จะร้องไห้ปานจะขาดใจ แต่หลิวเยว่ที่ฉลาดเป็นกรดก็มองออกว่าเด็กคนนี้กำลังแสดงละคร

หลิวเยว่ประมวลผลอย่างรวดเร็ว

หลินโม่น่าจะเข้าใจผิดที่เห็นหวังฮ่าวหรานหยอกล้อมู่เจาเจา แล้วเข้าไปยุ่งเรื่องชาวบ้าน จนเกิดมีปากเสียงกับหวังฮ่าวหราน

แต่หวังฮ่าวหรานไวกว่า ชิงลงมือก่อนโดยให้มู่เจาเจาโทรมาฟ้องเธอตัดหน้า

เพราะเบอร์ส่วนตัวของเธอมีคนรู้ไม่กี่คน ซึ่งหนึ่งในนั้นคือหวังฮ่าวหราน

*****