บทที่ 376 ความซวยของเหยียนหยุนเทียน

คำพูดลอยๆของเฟิงอันนาทำให้หวังฮ่าวหรานฉุกคิดขึ้นมาได้

ตอนนี้เหยียนหยุนเทียนกำลังโดน 'คำสาปแห่งความซวย' เล่นงาน เป็นไปได้ไหมว่า... อุกกาบาตลูกนี้จะพุ่งเป้าไปที่คฤหาสน์ของเขา?

พอลองคิดดูแล้ว เขาก็แอบส่ายหัวในใจ

มันจะบังเอิญเวอร์วังอะไรขนาดนั้น นี่มันชีวิตจริงนะ ไม่ใช่หนังไซไฟ

แต่ทว่า... ในวินาทีถัดมา

[ติ๊ง! โฮสต์บงการอยู่เบื้องหลัง เป็นเหตุให้ตัวเอก 'เหยียนหยุนเทียน' ถูกเคราะห์กรรมเล่นงานจนได้รับบาดเจ็บสาหัส! ได้รับแต้มวายร้าย 2,600 แต้ม! ออร่าตัวเอกของเหยียนหยุนเทียน -130, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +130!]

หวังฮ่าวหรานเบิกตาโพลงแทบถลนเมื่อได้ยินข้อความแจ้งเตือน

แบบนี้ก็ได้เหรอ!?

อุกกาบาตมันพุ่งลงไปถล่มบ้านเหยียนหยุนเทียนจริงๆ!?

แต่ก็น่าเสียดายที่ดวงของเหยียนหยุนเทียนยังแข็งอยู่ ไม่ถึงตาย แค่บาดเจ็บสาหัสเท่านั้น

แต่ถึงจะไม่ตาย ก็คงเจ็บหนักปางตายแน่นอน

หวังฮ่าวหรานเกือบจะหลุดขำออกมาด้วยความสะใจ แต่จู่ๆรอยยิ้มก็หุบลงเมื่อนึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้

เขาแกล้งทำเป็นหาวหวอดๆ บอกลาเฟิ่งซวนซู่ แล้วรีบกลับเข้าห้องนอนทันที จากนั้นก็กดโทรศัพท์หาอวี่หนิง

อวี่หนิงกับหยุนซวนก็พักอยู่ที่คฤหาสน์หลังนั้นเหมือนกัน ถ้าอุกกาบาตถล่มบ้านเหยียนหยุนเทียน แล้วพวกเธอจะเป็นยังไงบ้าง?

เขาแค่อยากให้เหยียนหยุนเทียนซวย แต่ไม่เคยคิดจะลากสองสาวผู้ภักดีตามไปด้วย

ถ้าต้องเสียสองสาวใช้แสนสวยไปเพื่อแลกกับการทำร้ายเหยียนหยุนเทียน หวังฮ่าวหรานบอกเลยว่าไม่คุ้ม

แต่ตอนนี้เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว แก้ไขอะไรไม่ได้ ได้แต่ภาวนาว่าอย่าให้เกิดเหตุการณ์เลวร้ายที่สุด

เสียงรอสายดังอยู่ครู่หนึ่ง ในใจของหวังฮ่าวหรานร้อนรุ่มด้วยความกังวล

โชคดีที่มีคนรับสาย

"นะ... นายท่าน... น่ากลัวมากเลยเจ้าค่ะ..." เสียงของอวี่หนิงสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด เหมือนเพิ่งผ่านเหตุการณ์ขวัญผวามาหมาดๆ

แต่การที่ยังรับสายและพูดโต้ตอบได้ แสดงว่ายังปลอดภัย

หวังฮ่าวหรานถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ก็ถามย้ำเพื่อความแน่ใจ "เกิดอะไรขึ้น?"

"มะ... เมื่อกี้... จู่ๆก็มีอุกกาบาตตกลงมาจากฟ้า... ตกใส่คฤหาสน์ของเราเต็มๆเลย!" อวี่หนิงเล่าเสียงสั่น

"แล้วเธอกับหยุนซวนเป็นอะไรไหม?"

"พวกเราปลอดภัยเจ้าค่ะนายท่าน" เสียงของหยุนซวนแทรกเข้ามาในสาย

ได้ยินแบบนั้น หวังฮ่าวหรานก็โล่งใจไปเปลาะหนึ่ง และทำให้เขาเข้าใจการทำงานของ 'สกิลความซวย' ของกู่อวี้โหรวมากขึ้น

ความซวยนี้ดูเหมือนจะมีระบบ 'ล็อกเป้า' เฉพาะบุคคล

ใครหาเรื่อง คนนั้นก็รับกรรมไปเต็มๆ คนรอบข้างอาจจะได้รับผลกระทบบ้างเล็กน้อย แต่ไม่ถึงขั้นเป็นอันตรายถึงชีวิต

เมื่อหายห่วงเรื่องสองสาว หวังฮ่าวหรานก็ถามถึง 'ตัวต้นเรื่อง' ด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย

"แล้วเหยียนหยุนเทียนล่ะ?"

"พวกเราพักอยู่เรือนหลัง ส่วนเหยียนหยุนเทียนพักอยู่เรือนหลักเจ้าค่ะ เมื่อกี้เห็นอุกกาบาตตกใส่แถวๆเรือนหลัก ไม่รู้ป่านนี้เป็นตายร้ายดียังไง" อวี่หนิงตอบ

"ไปดูลาดเลาหน่อย" หวังฮ่าวหรานสั่ง

"เจ้าค่ะนายท่าน"

เสียงฝีเท้าวิ่งตึกตักดังลอดเข้ามาในสาย สองสาวรีบวิ่งไปดูสถานการณ์ที่เรือนหลัก

ไม่นานนัก เสียงของอวี่หนิงก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"อุกกาบาตตกใส่ห้องนอนฝั่งซ้ายของเหยียนหยุนเทียนเจ้าค่ะ ห้องนอนพังราบเป็นหน้ากลอง เหยียนหยุนเทียนน่าจะถูกฝังอยู่ใต้ซากปรักหักพัง" นางเว้นช่วงเล็กน้อยก่อนถามต่อ

"นายท่าน... เราควรทำยังไงดี? จะปล่อยตายเลยหรือเปล่า?"

หวังฮ่าวหรานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

ถ้าเหยียนหยุนเทียนจะตายง่ายๆคงตายไปตั้งแต่อุกกาบาตตกใส่หัวแล้ว ในเมื่อยังรอดมาได้ แสดงว่าดวงยังแข็ง

ถึงจะสั่งให้สองสาวเมินเฉยไม่เข้าช่วย เหยียนหยุนเทียนก็คงไม่ตายอยู่ดี เพราะยังมี 'ออร่าตัวเอก' คุ้มกะลาหัว

แถมเรื่องใหญ่ขนาดนี้ เดี๋ยวหน่วยกู้ภัยก็ต้องแห่กันมาแน่ๆ

การให้สองสาวทำเมินเฉยไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร รังแต่จะทำให้ดูน่าสงสัยเปล่าๆ

"พวกเธอแจ้งหน่วยกู้ภัยตามปกติเถอะ" หวังฮ่าวหรานสั่ง

"เจ้าค่ะ"

"อ้อ! แล้วอย่าลืมแจ้งข่าวให้เหยียนเฟยเผิงกับเฟิ่งเหรารู้ด้วยล่ะ" หวังฮ่าวหรานกำชับทิ้งท้าย

ลูกชายเจ็บหนักขนาดนี้ พ่อแม่ย่อมต้องรีบแจ้นมาดูใจ

หวังฮ่าวหรานวางแผนจะใช้เฟิ่งเหราเล่นงานจิตใจเหยียนหยุนเทียนอยู่แล้ว ติดที่เฟิ่งเหราเป็นจ้าวสำนัก ไม่สะดวกจะลงจากเขา

แต่คราวนี้ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนบาดเจ็บสาหัส เฟิ่งเหรามีข้ออ้างที่สมเหตุสมผลในการลงเขามาที่เมืองชิงหลิงแล้ว

...

ตกดึก

หวังฮ่าวหรานแอบไปหาเส้าหว่านหว่าน สั่งให้เธอคอยจับตาดูและดูแลกู่อวี้โหรว

หลังจากได้ลิ้มรสความหวานหอมจากการยืมมือกู่อวี้โหรวเล่นงานเหยียนหยุนเทียน เขาก็ติดใจ

แม้กู่อวี้โหรวจะเป็น 'พิษ' ที่เขาไม่ควรแตะต้องโดยตรง แต่เขาสามารถใช้เธอเป็น 'อาวุธชีวภาพ' เล่นงานตัวเอกคนอื่นได้

และเส้าหว่านหว่านที่เป็นผู้หญิงย่อมเข้าหากู่อวี้โหรวได้สะดวกและปลอดภัยกว่า

...

อีกด้านหนึ่ง

เหยียนหยุนเทียนนอนหมดสติอยู่ในห้องไอซียูของโรงพยาบาล อาการสาหัสแต่พ้นขีดอันตรายแล้ว

อวี่หนิงแจ้งข่าวไปยังเหยียนเฟยเผิงและเฟิ่งเหราเรียบร้อย ทั้งคู่รับปากว่าจะรีบเดินทางมาที่เมืองชิงหลิง

แต่ด้วยสถานะที่เป็นถึงผู้นำกลุ่มทุนยักษ์ใหญ่และจ้าวสำนักผู้ยิ่งใหญ่ การจะปลีกตัวมาทันทีไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องสะสางภารกิจและจัดแจงเรื่องราวต่างๆก่อน จึงต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะมาถึง

...

เช้าวันรุ่งขึ้น

หวังฮ่าวหรานไม่มีภารกิจอะไรด่วน จึงไปเข้าเรียนที่มหาลัยอย่างสบายใจเฉิบ รอคอยการมาเยือนของพ่อแม่เหยียนหยุนเทียนอย่างใจจดใจจ่อ

...

ณ ตึกคณะบริหารธุรกิจ

ผู้ช่วยสอนคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามาในห้องพักอาจารย์

ที่โต๊ะทำงานมุมห้อง ชายหนุ่มคนหนึ่งนอนฟุบหน้าอยู่กับโต๊ะ

"โต้รุ่งอีกแล้วเหรอคะ? ตื่นได้แล้วค่ะอาจารย์ เดี๋ยวต้องเตรียมเอกสารการสอนให้ศาสตราจารย์หลิวเยว่นะคะ"

ผู้ช่วยสอนเขย่าไหล่ชายหนุ่มเบาๆ หวังปลุกให้ตื่น

แต่ทว่า... ชายหนุ่มกลับแน่นิ่ง ไร้การตอบสนอง

ใจของผู้ช่วยสอนหล่นวูบไปที่ตาตุ่ม เธอยื่นมือสั่นเทาไปอังที่จมูกของเขา

ไร้ลมหายใจ!

"กรี๊ดดด!" เธอหวีดร้องด้วยความตกใจสุดขีด แล้ววิ่งหนีออกจากห้องไปอย่างเสียขวัญ

แต่เพียงไม่กี่วินาทีหลังจากเธอวิ่งออกไป... เปลือกตาของชายหนุ่มที่นอนแน่นิ่งก็กระตุกยุกยิก แล้วค่อยๆลืมขึ้น

ชายหนุ่มยันตัวลุกขึ้นนั่ง กวาดตามองไปรอบๆด้วยความงุนงง

"ฉันนั่งปั่นโอทีอยู่ที่ออฟฟิศไม่ใช่เหรอ? แล้วนี่มันที่ไหน..."

เขาพึมพำกับตัวเอง แต่แล้วความทรงจำที่ไม่ใช่ของตนก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวราวกับน้ำป่า

ไม่นานนัก เขาก็เข้าใจสถานการณ์... เขาได้ข้ามมิติมาอยู่ในร่างของคนอื่น!

ร่างนี้ชื่อ ‘หลินโม่’ อายุ 29 ปี เป็นนักศึกษาปริญญาโทและผู้ช่วยสอนในมหาวิทยาลัย

ฟังดูเหมือนโปรไฟล์ดี มีอนาคต

แต่ความเป็นจริงกลับน่าสมเพช

หลินโม่คนนี้เป็นคนหัวช้า พยายามสอบเข้าปริญญาโทมาหลายปี กว่าจะสอบติดก็ปาเข้าไปอายุ 29 แล้ว

ด้วยความที่หัวไม่ดี เขาจึงต้องใช้ความพยายามมากกว่าคนอื่นหลายเท่า ต้องอดหลับอดนอนอ่านหนังสืออย่างหนัก

จนในที่สุด เมื่อคืนนี้... ร่างกายรับไม่ไหว หัวใจวายตายคาโต๊ะทำงาน

แต่ในเมื่อมาแล้ว ก็ต้องอยู่ให้ได้ ชายหนุ่มยอมรับชะตากรรมอย่างรวดเร็ว ยังไงซะการเป็นนักศึกษาปริญญาโทก็ยังดีกว่ามนุษย์เงินเดือนบ้างานที่ตายคาออฟฟิศแหละนะ

อีกอย่าง... เขาก็ชื่อหลินโม่เหมือนกัน ถือว่าเป็นพรหมลิขิตก็แล้วกัน

[ติ๊ง! ตรวจพบว่าคุณสมบัติของโฮสต์ตรงตามเงื่อนไข ‘ระบบยอดครู’ ถูกเปิดใช้งาน!]

เสียงจักรกลดังขึ้นในหัวของหลินโม่

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจ

นั่นไงล่ะ! ข้ามมิติมาทั้งที จะไม่มี 'นิ้วทองคำ' ติดไม้ติดมือมาได้ยังไง!?

"ระบบยอดครู..." หลินโม่เริ่มศึกษาระบบในหัวอย่างกระตือรือร้น

*****