บทที่ 374 ใครหาเรื่อง คนนั้นซวย

เมื่อได้ทราบข้อมูลทั้งหมดของกู่อวี้โหรว หวังฮ่าวหรานก็ถึงกับเซ็งเป็ด

นิสัยของกู่อวี้โหรว เมื่อเทียบกับตัวเอกหญิงคนก่อนอย่างหลีรั่วซีแล้ว ถือว่าปกติกว่ามาก

ดังนั้น ในตอนแรกหวังฮ่าวหรานจึงรู้สึกกระตือรือร้น อยากจะลองจีบกู่อวี้โหรวให้เหมือนกับจีบนางเอกในนิยายฮาเร็มชายดูสักตั้ง

แต่พอได้เห็นข้อมูลสกิลติดตัวของเธอปุ๊บ ความกระตือรือร้นทั้งหมดก็มอดดับลงทันที ราวกับโดนน้ำเย็นจัดสาดใส่หน้า

การคิดจะเอานางเอกสายนิยายจีบหนุ่มมาเล่นบทนางเอกนิยายฮาเร็มชาย... มันช่างเพ้อเจ้อสิ้นดี

ในบางมุม ออร่านางเอกของกู่อวี้โหรวมันไร้เหตุผลยิ่งกว่าสกิลของเหยียนหยุนเทียนเสียอีก

อย่างเหยียนหยุนเทียน เขายังพอวางแผนเล่นงานได้ แต่กับกู่อวี้โหรวคนนี้... แค่คิดจะเล่นงานก็เท่ากับหาเรื่องใส่ตัวแล้ว

เพราะถ้าไปทำร้ายเธอ คนที่จะซวยหนักก็คือตัวเขาเอง

และถ้าคิดจะ 'รวบหัวรวบหาง' เธอ... ยิ่งไปกันใหญ่

การที่ตัวร้ายต้องกลายสภาพไปเป็นตัวเอกที่ต้องคอยตามง้อตามเอาใจ มันคือสุดยอดฝันร้ายสำหรับหวังฮ่าวหราน

ทำร้ายก็ไม่ได้ จะจับกินก็ไม่คุ้ม... งั้นจะอยู่ให้เสียเวลาทำไม?

"บาย"

หวังฮ่าวหรานโบกมือลาส่งๆ แล้วรีบชิ่งหนีทันที ตั้งใจว่าจะอยู่ให้ห่างจากผู้หญิงคนนี้ให้มากที่สุด

เพราะตัวเอกหญิงคนนี้... มีพิษร้ายแรง

ใครหาเรื่องเธอ มีหวังซวยไม่รู้จบ

กู่อวี้โหรวไม่รู้เรื่องรู้ราวว่าหวังฮ่าวหรานคิดอะไรอยู่ ได้ยินคำว่า 'บาย' ก็ยืนงง

"เดี๋ยวสิคะ! ฉันชื่อกู่อวี้โหรว คุณชื่ออะไร?" เธอตะโกนถามไล่หลังเขาไป

หวังฮ่าวหรานไม่ตอบ ไม่หันกลับไปมอง แถมยังเร่งฝีเท้าเดินหนีเร็วกว่าเดิม

กู่อวี้โหรวเห็นแบบนั้นก็ได้แต่กระทืบเท้าเบาๆด้วยความเจ็บใจ

ฟู่ว...

หวังฮ่าวหรานรีบจ้ำอ้าวมาจนถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัย พอได้หย่อนก้นลงบนเบาะนุ่มๆในรถลัมโบร์กินีคู่ใจ เขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ตัวเอกหญิงนิยายจีบหนุ่ม แม้จะไร้วรยุทธ์ แต่สกิลของพวกเธอมันโกงและไร้เหตุผลยิ่งกว่าตัวเอกสายต่อสู้เสียอีก

หวังฮ่าวหรานตั้งปฏิญาณกับตัวเองว่า ต่อไปนี้จะพยายามไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับตัวเอกหญิงสายนี้อีก ไม่งั้นอาจจะตกหลุมพรางที่ตัวเองขุดไว้ก็เป็นได้

ใครอยากจะยุ่งกับกู่อวี้โหรวก็เชิญตามสบาย แต่เขาขอบายเด็ดขาด

เพราะขืนไปยุ่ง... ความซวยคงมาเยือน

เดี๋ยวนะ... ใครยุ่งคนนั้นซวยเหรอ?

จู่ๆความคิดบางอย่างก็แวบเข้ามาในหัวหวังฮ่าวหราน ทำเอาเขาชะงัก

เรารู้ว่ากู่อวี้โหรวมี 'พิษ'... แต่คนอื่นไม่รู้นี่หว่า...

ความคิดอันชั่วร้ายระดับปีศาจค่อยๆผุดขึ้นมาในสมองอันชาญฉลาดของเขา

...

ณ คฤหาสน์ของเหยียนหยุนเทียน

เหยียนหยุนเทียนกำลังหงุดหงิดงุ่นง่าน พอรู้หยุนซวนกลับมา เขาก็รีบเรียกตัวมาสอบถามทันที

"เรื่องที่ให้ไปสืบเกี่ยวกับคนใกล้ตัวของหวังฮ่าวหรานได้ความว่ายังไง?"

หยุนซวนแกล้งออกไปเดินเล่นข้างนอกมาครึ่งวัน แน่นอนว่าไม่มีข้อมูลอะไรจะให้ นางจึงตอบแบบขอไปที

"เพิ่งเริ่มสืบเมื่อเช้านี้เองเจ้าค่ะ ผ่านไปแค่ครึ่งวัน หวังฮ่าวหรานก็ไปเรียนตามปกติ เจอแต่เพื่อนกับอาจารย์ ยังไม่เห็นใครที่ดูจะสนิทสนมเป็นพิเศษเลย"

"งั้นก็ไปสืบต่อสิ! วันนี้ข้าต้องรู้ให้ได้!" เหยียนหยุนเทียนตะคอกด้วยความร้อนใจ

หยุนซวนพยักหน้ารับคำ แล้วแสร้งทำเป็นเดินออกจากคฤหาสน์ไปสืบข่าวต่อ

แต่พอลับตาคน นางก็รีบโทรรายงานหวังฮ่าวหราน เล่าเรื่องที่เหยียนหยุนเทียนเร่งรัดให้ฟัง

"ใจร้อนจังเลยนะ..." หวังฮ่าวหรานหัวเราะเยาะ

"นายท่าน ดูท่าทางเหยียนหยุนเทียนคงรอไม่ไหวแล้ว เราจะเอายังไงกันดี?" หยุนซวนถาม

"ในเมื่อเขาอยากให้เธอสืบเรื่องฉัน... งั้นเธอก็มาสืบเลย" หวังฮ่าวหรานตอบพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"นายท่านหมายความว่ายังไง?" หยุนซวนสับสน

"ฉันอยู่ที่..." หวังฮ่าวหรานไม่ตอบคำถาม แต่บอกพิกัดปัจจุบันของเขาให้เธอรู้แทน

วางสายเสร็จ หวังฮ่าวหรานก็ก้าวลงจากรถลัมโบร์กินี เดินกลับเข้าไปในตึกคณะอักษรศาสตร์อีกครั้ง

เขาถามทางนักศึกษาแถวนั้น จนรู้ห้องเรียนของกู่อวี้โหรว

หวังฮ่าวหรานเดินเข้าไปในห้องเรียน กวาดตามองหาเป้าหมาย แล้วเดินตรงเข้าไปนั่งลงข้างๆกู่อวี้โหรวท่ามกลางสายตางุนงงของเจ้าตัว

"หวังฮ่าวหราน"

เขาแนะนำตัวสั้นๆเพื่อตอบคำถามที่เธอตะโกนถามเมื่อกี้

"สะ... สวัสดีค่ะ" กู่อวี้โหรวแม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆเขาถึงเดินหนีไปแล้วจู่ๆก็กลับมา แต่ก็ยังทักทายกลับอย่างเป็นมิตร

ตลอดช่วงบ่าย หวังฮ่าวหรานนั่งเรียนเป็นเพื่อนกู่อวี้โหรว คอยชวนคุยและแสดงท่าทีสนิทสนม

กู่อวี้โหรวถึงจะมี "พิษ" แต่โดยเนื้อแท้ก็นิสัยดีเหมือนผู้หญิงทั่วไป พอเจอหนุ่มหล่อมาทำดีด้วย เธอก็ดูมีความสุขและพูดคุยโต้ตอบอย่างเป็นกันเอง

แน่นอนว่าในสายตาหวังฮ่าวหราน กู่อวี้โหรวดูเหมือนพวก 'นักตกปลา' ที่ทำดีกับผู้ชายหน้าตาดีทุกคน

เพราะถึงเธอจะดูเฟรนด์ลี่ แต่ก็มีการรักษาระยะห่างที่พอเหมาะ ทำให้เขารู้สึกเหมือน 'จะเข้าถึง แต่ก็เข้าไม่ถึง'

ซึ่งเป็นคุณสมบัติมาตรฐานของนางเอกนิยายจีบหนุ่มนั่นแหละ

พอเลิกเรียน หวังฮ่าวหรานก็ขอให้กู่อวี้โหรวช่วยพาเดินชมบรรยากาศในมหาวิทยาลัย

กู่อวี้โหรวลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ตอบตกลง

ทั้งสองเดินเคียงคู่กันไปทั่ววิทยาเขต จนกระทั่งพระอาทิตย์เริ่มตกดิน

หวังฮ่าวหรานจึงขอตัวลากลับ

ในขณะเดียวกัน หยุนซวนก็กลับไปที่คฤหาสน์

"สืบมาได้แล้วเจ้าค่ะ!" หยุนซวนรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

"โอ้? ว่ามาเร็ว!" เหยียนหยุนเทียนเร่ง

"ช่วงบ่ายหวังฮ่าวหรานโดดเรียน แอบไปหาหญิงสาวที่วิทยาลัยครูชิงหลิง ดูจากท่าทางสนิทสนมกันแล้ว น่าจะเป็นคนรักกันเจ้าค่ะ"

หยุนซวนรายงานพร้อมโชว์รูปถ่ายในมือถือให้ดู

ในรูปเป็นภาพชายหญิงเดินเคียงคู่กันในสวนหย่อมของมหาวิทยาลัย

ฝ่ายชายแน่นอนว่าเป็นหวังฮ่าวหราน

"ตาถึงเหมือนกันนี่ หญิงสาวนางนี้สวยจริงๆ" เหยียนหยุนเทียนมองหน้ากู่อวี้โหรวในรูป แล้วแสยะยิ้มชั่วร้าย

หยุนซวนรู้มาจากอวี่หนิงแล้วว่าเหยียนหยุนเทียนมีปัญหาทางเพศ จึงแกล้งถามลองเชิง

"คุณชายจะจัดการยังไงเจ้าคะ? หรือจะจับมา... ขืนใจ?"

คำพูดไม่ทันจบประโยค เหยียนหยุนเทียนก็เจ็บจี๊ดที่ใจเหมือนโดนเข็มทิ่มแทง

[ติ๊ง! โฮสต์บงการอยู่เบื้องหลัง เป็นเหตุให้จิตใจของตัวเอก 'เหยียนหยุนเทียน' ได้รับความเสียหาย ได้รับแต้มวายร้าย 1,000 แต้ม! ออร่าตัวเอกของเหยียนหยุนเทียน -50, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +50!]

พูดตามตรง เหยียนหยุนเทียนก็มีความคิดแบบนั้นจริงๆ

เพราะไม่มีวิธีแก้แค้นไหนจะสะใจไปกว่าการแย่งผู้หญิงของศัตรูมาเชยชม

ติดอยู่แค่อย่างเดียว... ใจสู้ แต่น้องชายไม่สู้

เหยียนหยุนเทียนจำต้องเปลี่ยนไปใช้วิธีที่โหดร้ายแบบอื่นแทน

เขาจ้องมองใบหน้าหญิงสาวในรูปอีกครั้งเพื่อจดจำให้ขึ้นใจ จากนั้นก็เดินดุ่มๆออกไปโดยไม่พูดไม่จา

ทันทีที่เหยียนหยุนเทียนลับสายตา หยุนซวนก็รีบโทรรายงานหวังฮ่าวหรานทันที

*****