บทที่ 370 ความแค้นของเหยียนหยุนเทียน

ได้ยินคำพูดของเหยียนเฟยเผิง เหยียนหยุนเทียนก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้

"ท่านแม่โทรมาหรือ?" เหยียนหยุนเทียนถาม

"ใช่... พอพ่อวางสายจากลูกปุ๊บ แม่เขาก็โทรมาปั๊บ สั่งให้พ่อยุติการโจมตีหวังกรุ๊ปทันที แถมยังสั่งให้ชดใช้ค่าเสียหายหลายพันล้านให้ทางฝั่งนั้นด้วย" เหยียนเฟยเผิงตอบเสียงอ่อย

"แล้วท่านพ่อก็ยอมเหรอ!?" เหยียนหยุนเทียนถามเสียงหลงด้วยความตกใจ

"ก็พ่อกลัวแม่โกรธนี่นา จะไม่ยอมได้ไง" เหยียนเฟยเผิงยอมรับตามตรง

ได้ยินคำตอบของบิดา เหยียนหยุนเทียนก็เดาได้ทันทีว่าเฟิ่งซวนซู่ต้องไปเป่าหูอะไรท่านแม่แน่ๆ นางถึงได้ออกโรงเองขนาดนี้

"ท่านพ่อ! ท่านเป็นสามีนะ ต้องใกล้ชิดกับท่านแม่มากกว่าท่านน้าสิ ทำไมท่านถึงยอมง่ายๆแบบนี้? ท่านแม่จะกล้าแตกหักกับท่านเพราะท่านน้าเชียวหรือ?" เหยียนหยุนเทียนระเบิดอารมณ์ใส่

"พ่อไม่อยากให้อาเหราโกรธ... อีกอย่าง ขืนพ่อขัดใจแม่เขา คราวหน้าเจอกัน พ่อคงศพไม่สวยแน่"

น้ำเสียงของเหยียนเฟยเผิงเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและยอมจำนน ไร้ซึ่งความน่าเกรงขามของผู้มีอำนาจโดยสิ้นเชิง

"ท่าน! ทำไมท่านปอดแหกแบบนี้!" เหยียนหยุนเทียนสบถอย่างหัวเสีย

"ถ้าลูกแน่จริงก็ไปคุยกับแม่เองเลย พ่อไม่กล้าหรอก" เหยียนเฟยเผิงตัดพ้ออย่างหมดอาลัยตายอยาก

เหยียนหยุนเทียนวางสายจากพ่อด้วยความโกรธจัด แล้วกดโทรศัพท์หาเฟิ่งเหราทันที

ทันทีที่ปลายสายรับ เหยียนหยุนเทียนก็ระบายความอัดอั้นตันใจใส่ไม่ยั้ง

"ท่านแม่! ท่านน้าไปเป่าหูอะไรท่าน? ท่านถึงได้เชื่อฟังจนหน้ามืดตามัว สั่งให้ท่านพ่อหยุดถล่มหวังกรุ๊ปแบบนี้!"

เฟิ่งเหราแอบรู้สึกผิดอยู่ลึกๆ เพราะจริงๆแล้วเฟิ่งซวนซู่ไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วยเลย แต่ในเมื่อบุตรชายเข้าใจผิดไปแบบนั้น นางก็เลยเออออตามน้ำไป

"ท่านน้าของเจ้ามีสถานะไม่ธรรมดา เจ้าก็น่าจะรู้ เราไม่ควรไปมีเรื่องบาดหมางกับนาง เข้าใจใช่ไหม?"

"แล้วเพราะเหตุผลแค่นี้ ท่านถึงเมินความรู้สึกของข้า ยอมให้ข้าต้องกล้ำกลืนฝืนทนงั้นเหรอ!?" เหยียนหยุนเทียนตะโกนลั่น

"แล้วคนชื่อหวังฮ่าวหรานมันไปทำอะไรให้เจ้าเจ็บช้ำน้ำใจนักหนาล่ะ?" เฟิ่งเหราถามด้วยความสงสัย

"มัน..." เหยียนหยุนเทียนอยากจะตะโกนฟ้องมารดาใจจะขาด แต่พอนึกถึงเรื่องน่าอายที่เกิดขึ้นก็พูดไม่ออก ได้แต่ตอบเลี่ยงๆ

"เรื่องมันซับซ้อน แต่ข้าบอกได้คำเดียวว่า... ข้ากับมันไม่อาจอยู่ร่วมโลกกัน!"

เฟิ่งเหราขมวดคิ้วแน่น น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นเย็นชาและเด็ดขาด

"งั้นแม่ขอบอกเจ้าไว้ตรงนี้เลยนะ... ห้ามเจ้าแตะต้องหวังฮ่าวหราน หรือคนตระกูลหวังแม้แต่ปลายเล็บ!"

เหยียนหยุนเทียนนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ ทั้งโกรธทั้งไม่เข้าใจ

"ท่านน้าเอายาเสน่ห์อะไรให้ท่านแม่กิน!? ทำไมท่านถึงได้เชื่อฟังนางขนาดนี้!"

เฟิ่งเหราไม่ตอบคำถามนั้น แต่ยื่นคำขาดเสียงแข็ง

"ที่แม่พูดเมื่อกี้ไม่ใช่การขอความเห็น แต่เป็นคำสั่ง! แค่นี้นะ แม่มีธุระ"

พูดจบ เฟิ่งเหราก็ตัดสายทิ้งทันที

ตูม!

เสียงระเบิดดังสนั่นลอดออกมาจากโทรศัพท์ก่อนสายจะตัดไป ดูเหมือนเหยียนหยุนเทียนจะระเบิดโทรศัพท์ทิ้งระบายอารมณ์

[ติ๊ง! โฮสต์บงการอยู่เบื้องหลัง เป็นเหตุให้จิตใจของตัวเอก 'เหยียนหยุนเทียน' ได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง ได้รับแต้มวายร้าย 1,800 แต้ม! ออร่าตัวเอกของเหยียนหยุนเทียน -90, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +90!]

เฟิ่งเหราถอนหายใจเบาๆ นางไม่ได้ไม่แคร์ความรู้สึกของบุตรชาย แต่เพื่อเอาใจ 'แฟนหนุ่ม' นางก็จำต้องเสียสละความสุขของเขาไปบ้าง

เฟิ่งเหราเดินกลับเข้าไปในวิหาร แล้วบอกข่าวดีกับหวังฮ่าวหราน

"ปัญหาของที่บ้านเจ้า ข้าจัดการให้เรียบร้อยแล้ว ส่วนค่าเสียหายที่เกิดขึ้น เจ้าจะได้รับการชดเชยทุกบาททุกสตางค์"

"เร็วขนาดนี้เลยเหรอครับ? เป็นไปได้ยังไง?"

หวังฮ่าวหรานรู้อยู่แล้ว แต่แกล้งทำหน้าตื่นเต้นเพื่อไม่ให้เฟิ่งเหราจับไต๋ได้

"จริงหรือไม่ อีกเดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง" เฟิ่งเหราตอบด้วยความมั่นใจ

หวังฮ่าวหรานแกล้งทำเป็นเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แล้วอุทานออกมาว่า

"ได้ยินมานานว่าแท่นบูชาเฟิ่งซีศักดิ์สิทธิ์มาก ไม่นึกเลยว่าจะศักดิ์สิทธิ์ทันตาเห็นขนาดนี้"

เฟิ่งเหรายิ้มบางๆ "เขาเฟิ่งซีไม่ได้มีดีเพียงความศักดิ์สิทธิ์นะ วิวทิวทัศน์รอบๆก็สวยงามมาก ไหนๆเจ้าก็อุตส่าห์มาถึงที่แล้ว เดี๋ยวข้าจะเป็นไกด์พาเจ้าเที่ยวชมเอง"

"จะดีเหรอครับ รบกวนพี่สาวแย่เลย"

ใจจริงอยากจะชิ่งหนีทันทีที่เสร็จงาน แต่คิดไปคิดมา มันดูจะหักหาญน้ำใจเกินไปหน่อย เลยต้องตอบรับตามมารยาท

"กับคนกันเอง... จะเกรงใจทำไม" เฟิ่งเหราส่งสายตาหวานเชื่อม

หลังจากตกลงกันได้ เฟิ่งเหราก็ปลอมตัวปกปิดใบหน้าเพื่อไม่ให้ใครจำได้ แล้วพาหวังฮ่าวหรานไปเดินเที่ยวชมธรรมชาติรอบเขาเฟิ่งซี

ระหว่างทาง ทั้งคู่แวะพักในที่ลับตาคนหลายครั้ง เฟิ่งเหราพยายามส่งสัญญาณ 'เชิญชวน' อยู่เนืองๆ แต่หวังฮ่าวหรานก็แกล้งทำเป็นใสซื่อไม่รู้ความ ปัดตกไปทุกครั้ง

เฟิ่งเหราแม้จะมีเจตนาแอบแฝง แต่ก็ยังมียางอายอยู่บ้าง พอเห็นฝ่ายชายไม่เล่นด้วย ก็ไม่ได้รุกหนักจนน่าเกลียด ได้แต่เก็บความเสียดายไว้ในใจ

จนกระทั่งบ่ายคล้อย หวังฮ่าวหรานก็ขอตัวกลับ

เฟิ่งเหราอาลัยอาวรณ์ไม่อยากให้เขาไป แต่ด้วยสถานะจ้าวสำนัก นางไม่สามารถรั้งผู้ชายไว้ในเขาเฟิ่งซีได้ จึงจำต้องปล่อยเขาไป

ก่อนจากกัน เฟิ่งเหราแลกช่องทางติดต่อกับหวังฮ่าวหราน และกำชับหนักแน่นว่า "ว่างเมื่อไหร่ต้องรีบติดต่อมานะ"

หวังฮ่าวหรานรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ ก่อนจะนั่งรถไปสนามบินเพื่อบินกลับเมืองชิงหลิง

...

ยามค่ำคืน

เหยียนหยุนเทียนที่โกรธจนควันออกหูมาตั้งแต่เช้า ขังตัวเองอยู่ในห้องทั้งวัน จนกระทั่งฟ้ามืดถึงยอมโผล่หัวออกมา

ความแค้นยังสุมอก เขายอมแพ้ไม่ได้จริงๆ จึงเรียกหยุนซวนมาพบ

"ไปสืบดูว่ารอบตัวไอ้หวังฮ่าวหรานมีใครที่มันให้ความสำคัญเป็นพิเศษบ้างไหม อย่างเช่น แฟน หรือเพื่อนสนิท" เหยียนหยุนเทียนสั่งการ

เฟิงเหราสั่งห้ามแตะต้องคนตระกูลหวัง แต่ไม่ได้ห้ามแตะต้องคนใกล้ชิดคนอื่นนี่นา

เหยียนหยุนเทียนวางแผนจะเล่นงานคนรอบข้างหวังฮ่าวหรานเพื่อระบายความแค้น

"อ้าว... ไม่ใช่ว่าคุณชายกำลังเล่นงานหวังกรุ๊ปอยู่หรือเจ้าคะ? ทำไมถึงเปลี่ยนเป้าหมายล่ะ?"

หยุนซวนแอบไม่พอใจที่เหยียนหยุนเทียนยังจองล้างจองผลาญนายท่านของเธอ แต่ก็เก็บอาการไว้ แล้วถามด้วยความสงสัย

"ถ้าแผนเดิมมันได้ผล ข้าจะเปลี่ยนแผนทำซากอะไรล่ะ!" เหยียนหยุนเทียนตวาดด้วยความหงุดหงิด

"เจ้าค่ะ ข้าจะรีบไปสืบให้"

หยุนซวนรับคำ แล้วรีบขอตัวออกมา

พอปลอดคน นางก็รีบโทรรายงานข่าวทันที

หวังฮ่าวหรานที่เพิ่งลงจากเครื่องบิน เห็นเบอร์โทรเข้าก็รีบรับสาย

"นายท่าน เหยียนหยุนเทียนเปลี่ยนแผนแล้วเจ้าค่ะ เขาให้ข้าสืบเกี่ยวกับคนรักและสหายสนิทของท่าน กะจะเล่นงานคนรอบข้างท่านแทน" หยุนซวนรายงาน

ยังไม่เข็ดอีกเหรอ?

หวังฮ่าวหรานยิ้มเยาะ

เหยียนหยุนเทียนรนหาที่ตาย คิดจะเล่นงานหวังกรุ๊ป ผลคือต้องเสียแม่ไปหนึ่งคน

นี่ยังคิดจะหาเรื่องต่ออีก?

คราวนี้จะเสียอะไรอีกดีล่ะ?

หวังฮ่าวหรานหัวเราะในลำคอ แต่ตอนนี้ยังคิดแผนรับมือไม่ออก

"เหยียนหยุนเทียนให้เวลาเธอสืบข่าว งั้นถ่วงเวลาไปก่อน ฉันจะหาวิธีจัดการ"

"รับทราบเจ้าค่ะ นายท่าน" หยุนซวนรับคำสั่ง

หลังจากวางสายหยุนซวน โทรศัพท์อีกสายก็เข้ามาทันที

หน้าจอแสดงชื่อ: อวี้ซือฉิง

*****