บทที่ 366 แผนรับมือ

เมื่อได้ยินแผนการของเหยียนหยุนเทียน หยุนซวนก็ตกใจเล็กน้อย ก่อนจะรีบเตือนด้วยความ ‘หวังดี’

"แต่นายหญิงซวนซู่สนิทสนมกับคุณชายหวังฮ่าวหรานมากนะเจ้าคะ หากทำแบบนั้น เกรงว่านางจะมาเอาเรื่องท่านได้"

เหยียนหยุนเทียนแค่นหัวเราะ "ถ้าท่านน้าจะเข้ามาก้าวก่ายแม้กระทั่งเรื่องธุรกิจของพ่อข้า นั่นคงจะเกินไปหน่อย อีกอย่าง... นี่เป็นความคิดของพ่อข้า เกี่ยวอะไรข้าด้วย?"

หยุนซวนฟังแล้วก็รู้ทันทีว่าเหยียนหยุนเทียนตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว ต่อให้นางพูดอะไรไปก็คงไร้ผล จึงเอ่ยว่า

"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ"

เหยียนหยุนเทียนพยักหน้าอนุญาต แต่ไม่วายกำชับทิ้งท้าย "เรื่องนี้ห้ามบอกอวี่หนิงเด็ดขาด เข้าใจไหม?"

"ทำไมล่ะเจ้าคะ?" หยุนซวนสงสัย

"อวี่หนิงไว้ใจไม่ได้ ทำให้ข้าผิดหวังมาหลายรอบแล้ว ขืนหลุดปากบอกไป มีหวังคาบข่าวไปฟ้องท่านน้าหมด ปิดบังไว้ดีกว่า" เหยียนหยุนเทียนตอบ

"เจ้าค่ะ" หยุนซวนรับคำ แล้วเดินถอยออกมา

ทว่า ทันทีที่พ้นสายตาเหยียนหยุนเทียน นางก็วิ่งแจ้นไปหาอวี่หนิง แล้วคายความลับออกมาจนหมดเปลือก

"เหยียนหยุนเทียนนี่มันร้ายกาจจริงๆ! เรื่องใหญ่ขนาดนี้ต้องรีบแจ้งให้นายท่านรู้ตัว จะได้เตรียมรับมือทัน" อวี่หนิงพูดขึ้นทันที

"แต่พวกเราเติบโตมาในเขาเฟิ่งซีนะ ทำแบบนี้จะดีหรือ?" หยุนซวนยังลังเลเล็กน้อยด้วยความผูกพัน

"นายท่านกับเหยียนหยุนเทียนเป็นไม้เบื่อไม้เมากัน อนาคตต้องกลายเป็นศัตรูคู่อาฆาตแน่ เจ้าจะเลือกข้างไหน? จะช่วยเหยียนหยุนเทียนหรือจะช่วยนายท่าน?" อวี่หนิงย้อนถาม

"แน่นอนว่าต้องเป็นนายท่านอยู่แล้ว! ข้าไม่มีวันยอมให้ใครมาทำร้ายเขา ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตข้าก็จะปกป้องเขา!" หยุนซวนตอบกลับโดยไม่ต้องคิด

"งั้นก็ไม่ยากแล้ว" อวี่หนิงหัวเราะคิกคัก เอ่ยแซวสหาย "รีบโทรไปรายงานความดีความชอบสิ เผื่อนายท่านจะพอใจ วันดีคืนดีอาจจะเรียกเจ้าไป 'ปรนนิบัติ' ก็ได้นะ"

"พูดบ้าอะไรของเจ้า!" หยุนซวนตีไหล่อวี่หนิงด้วยความเขินอาย แต่ก็อดถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นไม่ได้ "ว่าแต่... เจ้าเคยโดนนายท่านเรียกไป 'ปรนนิบัติ' หรือยัง?"

"ข้าทำงานให้นายท่านมาตั้งนาน ย่อมต้องเคยมีวาสนาแบบนั้นบ้างสักครั้ง" อวี่หนิงกับหยุนซวนเป็นสหายสนิทกันมานาน จึงไม่ได้ปิดบัง แต่พอพูดถึงเรื่องนี้ นางก็อดหน้าแดงไม่ได้

"แล้วตอนนั้น... เจ้ารู้สึกดีไหม?" หยุนซวนถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"เรื่องแบบนี้พูดไปก็ไม่เห็นภาพหรอก ไว้วันหลังมีโอกาส เจ้าจะเข้าใจเอง" อวี่หนิงตอบเลี่ยงๆด้วยเสียงแผ่วเบา

หยุนซวนฟังแล้วก็ยืนเหม่อลอย จินตนาการเตลิด

อวี่หนิงผลักสหายเบาๆเรียกสติ "ยืนบื้ออยู่ทำไม รีบโทรรายงานนายท่านสิ" พูดจบก็ยื่นโทรศัพท์ของตัวเองให้

หยุนซวนได้สติ รีบรับโทรศัพท์มากดโทรออกทันที

"ว่าไงอวี่หนิง มีเรื่องอะไร?" หวังฮ่าวหรานที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ เห็นเบอร์ก็รีบรับสาย

"นายท่าน ข้าหยุนซวนเองเจ้าค่ะ มีเรื่องด่วนต้องรีบแจ้ง..."

หยุนซวนเล่าบทสนทนาระหว่างนางกับเหยียนหยุนเทียนให้หวังฮ่าวหรานฟังอย่างละเอียด

"คิดจะเล่นงานหวังกรุ๊ปงั้นเหรอ..." หวังฮ่าวหรานพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะถามต่อ

"ก่อนหน้านี้เคยได้ยินอวี่หนิงบอกว่าพ่อของเหยียนหยุนเทียนเป็นผู้นำกลุ่มทุนการเงินยักษ์ใหญ่ เขามีอำนาจขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"เจ้าค่ะ" หยุนซวนยืนยัน "บิดาของเขาชื่อเหยียนเฟยเผิง สินทรัพย์ของกลุ่มทุนที่เขาบริหารมีมูลค่าเกือบห้าแสนล้านหยวน ธุรกิจครอบคลุมไปทั่วทุกวงการ อิทธิพลกว้างขวางมาก"

"หากเขายอมทุ่มหมดหน้าตักโดยไม่สนผลที่ตามมา เขาสามารถปั่นป่วนวงการธุรกิจและบดขยี้บริษัทระดับหมื่นล้านให้พังพินาศได้สบายๆเลย"

หวังฮ่าวหรานขมวดคิ้ว "ต่อให้ทำได้จริง แต่ก็เหมือน 'สังหารข้าศึกหนึ่งพัน ตัวเองตายแปดร้อย' คนพ่อจะยอมตามใจลูกชายขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"เหยียนหยุนเทียนเป็นบุตรคนโปรดเจ้าค่ะ ถ้าเขายืนกราน เหยียนเฟยเผิงทำให้ได้แน่นอน" หยุนซวนฟันธง

หวังฮ่าวหรานเริ่มคิดหาทางแก้เกม โดยเล็งเป้าไปที่คนพ่อ

"เล่าเรื่องเหยียนเฟยเผิงให้ฉันฟังหน่อยสิ อย่างเช่น มีวรยุทธ์ไหม นิสัยใจคอเป็นยังไง แล้ว... เจ้าชู้เสเพลไหม?"

หยุนซวนรายงานข้อมูลรัวๆ "เหยียนเฟยเผิงเดิมทีก็เป็นคนในยุทธภพ พรสวรรค์ด้านวรยุทธ์ถือว่ายอดเยี่ยม แต่ต่อมาหันไปเอาดีด้านธุรกิจในโลกปุถุชน ทำให้การฝึกฝนล่าช้าไปบ้าง แต่ปัจจุบันก็ยังเป็นถึงปรมาจารย์น้อยฮวาจิ้นเจ้าค่ะ"

"ส่วนนิสัย... เป็นคนเคร่งขรึม ยิ้มยาก ดูน่าเกรงขาม และที่สำคัญคือรักเดียวใจเดียวมาก สมัยหนุ่มๆขึ้นชื่อว่าเป็นคนบูชาความรัก จนถึงทุกวันนี้ก็ไม่เคยชายตามองหญิงอื่น ซื่อสัตย์จงรักภักดีต่อจ้าวสำนักเขาเฟิ่งซี หรือก็คือ ‘เฟิ่งเหรา’ มารดาของเหยียนหยุนเทียนเพียงคนเดียว"

หวังฮ่าวหรานฟังแล้วก็ถอนหายใจด้วยความผิดหวัง

แผนเดิมที่กะว่าจะขุดหลุมพรางล่อให้เหยียนเฟยเผิงนอกใจ แล้วแอบถ่ายคลิปมาแบล็กเมล์ให้ครอบครัวแตกแยก แต่คงใช้ไม่ได้ผลกับคนรักเดียวใจเดียวแบบนี้

"แล้วเฟิ่งเหราล่ะ? เล่าเรื่องเธอหน่อย" หวังฮ่าวหรานถามต่อ

"ท่านจ้าวสำนักเป็นอัจฉริยะด้านวรยุทธ์เจ้าค่ะ เมื่อแปดปีก่อนก็บรรลุขั้นปรมาจารย์ใหญ่ฮวาจิ้นแล้ว ตอนนี้ฝีมือคงลึกล้ำจนยากจะคาดเดา"

"นิสัยส่วนตัว... ท่านมุ่งมั่นแต่การฝึกวิชา ค่อนข้างเย็นชาเรื่องความสัมพันธ์ และชอบบงการควบคุมทุกอย่างรอบตัว"

"อ้อ! แล้วก็ท่านจ้าวสำนักงดงามมากเจ้าค่ะ ในเขาเฟิ่งซีที่เต็มไปด้วยสาวงาม ความงามของท่านเป็นรองเพียงนายหญิงซวนซู่คนเดียว"

หวังฮ่าวหรานจดจำข้อมูลนี้ไว้ ก่อนจะวนกลับมาที่เรื่องเดิม "แล้วเหยียนเฟยเผิงไม่มีจุดอ่อนอื่นเลยเหรอ?"

วิกฤตเศรษฐกิจที่กำลังจะมาถึงต้องแก้ที่ตัวเหยียนเฟยเผิงเป็นหลัก ส่วนเฟิ่งเหรานั้นดูท่าทางอันตราย ขืนไปตอแยตอนนี้อาจจะไม่คุ้ม

"จุดอ่อน..." หยุนซวนนึกอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามด้วยความไม่มั่นใจ "กลัวภรรยา... นับเป็นจุดอ่อนไหมเจ้าคะ?"

"เหยียนเฟยเผิงกลัวเมียงั้นเหรอ?" หวังฮ่าวหรานเลิกคิ้ว

"เจ้าค่ะ กลัวมาก เหมือนหนูเจอแมวเลย ต่อหน้าเฟิ่งเหรา หากนางไม่สั่งให้นั่ง เขาก็ไม่กล้าแม้แต่จะหย่อนก้นลงเก้าอี้!"

"โรคกลัวเมียขั้นรุนแรงสินะ..." หวังฮ่าวหรานยิ้มมุมปาก ไอเดียบรรเจิดผุดขึ้นมาในหัวทันที

แต่เขายังมีข้อสงสัยอีกหนึ่งอย่าง จึงถามเพื่อความแน่ใจ

"เหยียนหยุนเทียนเป็นลูกแท้ๆของเฟิ่งเหราใช่ไหม?"

"แน่นอนสิเจ้าคะ ทำไมคุณชายถึงถามแบบนั้นล่ะ?" หยุนซวนแปลกใจ

หวังฮ่าวหรานถอนหายใจโล่งอก ตอบปัดไปว่า "ถามไปงั้นแหละ"

เหยียนหยุนเทียนเป็นตัวเอกสายฮาเร็มกินเรียบ

เมื่อกี้พอได้ยินว่าเฟิ่งเหราสวยมาก หวังฮ่าวหรานเลยแอบกังวลว่าในพล็อตต้นฉบับจะมีเนื้อหาผิดศีลธรรมแบบ 'แม่เลี้ยง-ลูกเลี้ยง' หรือเปล่า

แต่พอรู้ว่าเป็นแม่ลูกแท้ๆ ความกังวลก็หมดไป

แสดงว่าเฟิ่งเหราไม่ใช่ 'นางเอก' ในฮาเร็ม แต่เป็น 'ตัวประกอบหญิง'

และสำหรับตัวประกอบหญิง... เขามี 'อาวุธลับ' ที่ใช้จัดการพวกเธอได้อย่างง่ายดาย

ดูอย่างอวี่หนิงกับหยุนซวนสิ โดนอาวุธนี้เล่นงานจนแปรพักตร์มาแล้ว

ถ้าใช้เฟิ่งเหรามาคุมเหยียนเฟยเผิง สงครามเศรษฐกิจที่กำลังจะเกิดขึ้นก็สามารถยุติลงได้ง่ายๆ

นอกจากนี้ เฟิ่งเหรายังมีสถานะสูงส่งเป็นถึงจ้าวสำนักเขาเฟิ่งซี การควบคุมเธอได้ ย่อมเอื้อประโยชน์ให้เขาทำอะไรได้อีกเยอะ

และที่เด็ดที่สุด... เฟิ่งเหราคือแม่บังเกิดเกล้าของเหยียนหยุนเทียน

ถ้าเอาแม่มาเล่นงานลูก... รับรองว่าเหยียนหยุนเทียนได้อกแตกตายแน่!

*****