บทที่ 364 หงายไพ่

หลังจากลู่เหยียนวางสาย หวังฮ่าวหรานก็พาเธอออกจากวิทยาลัยศิลปะ มุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัยชิงหลิง

ระหว่างทาง เขาติดต่ออวี้ซือฉิงให้ไปเจอกันที่โรงพยาบาลในเครือมหาวิทยาลัย

เมื่อไปถึงหน้าโรงพยาบาล หวังฮ่าวหรานพบอวี้ซือฉิงยืนรออยู่ เขาจึงกำชับแผนการกับเธออีกครั้งอย่างละเอียด

จากนั้น เขาให้ลู่เหยียนพาอวี้ซือฉิงขึ้นไปพบลู่เฉิน ส่วนตัวเขาเองรอสแตนด์บายอยู่แถวๆโรงพยาบาล

...

ลู่เหยียนพาอวี้ซือฉิงเดินเข้าไปในห้องพักฟื้นของคุณปู่

คุณปู่กำลังหลับสนิทอยู่

ทั้งสองจึงย่องเข้ามาอย่างแผ่วเบา ลู่เหยียนกระซิบเรียกพี่ชายเบาๆ

"พี่"

"อ้าว... เหยียนเหยียนมาแล้วเหรอ" ลู่เฉินเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น ก่อนจะปรายตาไปมองหญิงสาวแปลกหน้าข้างๆน้องสาว "แล้วนี่คือ..."

"เพื่อนฉันเอง" ลู่เหยียนตอบตามสคริปต์

ลู่เฉินพยักหน้า มองผ่านๆไปที่อวี้ซือฉิง สายตาของเขาลอดผ่านช่องว่างของผมหน้าม้าหนาเตอะไปเห็นปานดำอัปลักษณ์บนใบหน้าของเธอ คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันทันทีด้วยสัญชาตญาณ และรีบเบือนหน้าหนีอย่างรวดเร็ว

ด้วยมองเพียงแค่แวบเดียว ลู่เฉินไม่ได้สังเกตเลยว่า ภายใต้ปานดำนั้น โครงหน้าของอวี้ซือฉิงสวยงามเพียงใด

ก็แน่ล่ะ... ตอนนี้จิตใจของเขาด้านชาดุจน้ำนิ่ง ต่อให้เป็นนางฟ้าจำแลงลงมาเขาก็ไม่รู้สึกรู้สาอะไร ยิ่งกับหญิงสาวที่มีปานบนหน้ายิ่งไม่ต้องพูดถึง

อวี้ซือฉิงสัมผัสได้ถึงท่าทีรังเกียจของลู่เฉิน เธอก้มหน้านิ่งด้วยความน้อยใจ แต่ก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมา

"พี่คะ อาการคุณปู่เป็นยังไงบ้าง?" ลู่เหยียนมองดูชายชราบนเตียงด้วยความเป็นห่วง

"วางใจเถอะ พี่รักษาเองกับมือ ปลอดภัยหายห่วง อีกไม่กี่วันก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว" ลู่เฉินตอบอย่างมั่นใจ ยืดอกด้วยความภูมิใจ

ลู่เหยียนนึกถึงคำพูดของหวังฮ่าวหรานขึ้นมาได้ จึงลองหยั่งเชิงดู

"พี่เพิ่งเรียนหมอมาแค่สองปีเองนะ รักษาคุณปู่ได้แล้วเหรอ?"

"แน่นอนสิ พี่เป็นอัจฉริยะด้านการแพทย์โดยกำเนิดเลยล่ะ" ลู่เฉินคุยโว ไม่อยากเปิดเผยความลับเรื่องวิชาแพทย์โบราณ จึงแถน้ำขุ่นๆ

ลู่เหยียนได้ยินดังนั้นก็รีบดึงมืออวี้ซือฉิงเข้ามาใกล้ๆ แล้วเข้าประเด็นทันที

"ถ้าพี่เก่งขนาดนั้น งั้นช่วยรักษาปานบนหน้าเพื่อนฉันให้หน่อยสิคะ เอาให้หายเกลี้ยงเลยนะ"

"ได้สิ" ลู่เฉินตอบรับทันควัน แต่ก็ไม่วายเสริมเงื่อนไข "ถ้าเงินถึงนะ รับรองว่าหายวับไปกับตา ไม่เหลือแม้แต่รอย"

"พี่! นี่เพื่อนสนิทฉันนะ จะมาหน้าเงินเก็บตังต์ได้ไง ไม่น่ารักเลย!" ลู่เหยียนทำเสียงดุ

"รักษาคนไข้ก็ต้องเก็บตังค์สิ มันเป็นกฎธรรมชาติ" ลู่เฉินแย้ง

"พี่นี่มันงกจริงๆ เห็นแก่เงินเกินไปแล้ว!" ลู่เหยียนทำแก้มป่องแกล้งงอน แล้วดึงมืออวี้ซือฉิงทำท่าจะเดินหนี "ไปกันเถอะ กลับดีกว่า"

"เฮ้ยๆ พี่ล้อเล่น กลับมาก่อน" ลู่เฉินเห็นน้องสาวงอนจริงก็รีบง้อ

ลู่เหยียนหันกลับมายิ้มกว้าง "ต้องอย่างนี้สิคะถึงจะสมกับเป็นพี่ชายที่แสนดี"

ลู่เฉินเข้ามาดูปานของอวี้ซือฉิงใกล้ๆ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหยิบกระดาษกับปากกามาเขียนใบสั่งยาอย่างรวดเร็วสองใบ ยื่นให้อวี้ซือฉิง

"ไปซื้อยาตามนี้นะ ใบนี้ให้เอามาบดแล้วพอกหน้า ส่วนใบนี้ให้ต้มกิน เช้า กลางวัน เย็น วันละสามครั้งหลังอาหาร รับรองไม่เกินสามวัน ปานบนหน้าเธอจะหายไปจนหมดเกลี้ยง"

อวี้ซือฉิงรับกระดาษมาอย่างงงๆ พูดตามตรง เธอไม่ค่อยอยากจะเชื่อน้ำยาของนักศึกษาแพทย์คนนี้สักเท่าไหร่ แต่ก็ไม่กล้าพูดขัด

"เหยียนเหยียน... งั้นฉันขอตัวไปซื้อยาก่อนนะ" อวี้ซือฉิงจำคำสั่งของหวังฮ่าวหรานได้แม่น พอได้สูตรยาแล้ว ก็รีบหาข้ออ้างปลีกตัว

"อื้อ ไปเถอะ" ลู่เหยียนพยักหน้า

...

อวี้ซือฉิงเดินกลับมาที่ลานจอดรถพร้อมใบสั่งยาในมือ พบหวังฮ่าวหรานรออยู่

"เป็นไงบ้าง?" หวังฮ่าวหรานถามทันที

"เขาให้ใบสั่งยามาสองใบค่ะ บอกว่าใบนึงใช้พอก ใบนึงใช้กิน สามเวลาหลังอาหาร เขาบอกว่าอีกสามวันปานจะหายจนหมด"

อวี้ซือฉิงเล่ารายละเอียดให้ฟัง แต่น้ำเสียงยังเต็มไปด้วยความคลางแคลงใจ

หวังฮ่าวหรานรับใบสั่งยามาดู พบว่าสมุนไพรในรายการไม่ใช่ของหายากอะไร ร้านยาจีนใหญ่ๆทั่วไปน่าจะมีขาย

"ไปกันเถอะ" หวังฮ่าวหรานเรียก

อวี้ซือฉิงพยักหน้า ขึ้นนั่งฝั่งข้างคนขับ

ทั้งสองขับรถไปที่ร้านขายยาจีน หวังฮ่าวหรานยื่นใบสั่งยาให้พนักงานจัดยาชุดใหญ่สำหรับสามวัน

ไม่นานยาก็ถูกห่อเรียบร้อย ราคารวมประมาณสองพันหยวน

หวังฮ่าวหรานจัดการจ่ายเงิน แล้วขับรถไปส่งอวี้ซือฉิงที่บ้าน

"ฉันไม่ได้พกเงินมา เดี๋ยวกลับไปถึงบ้านแล้วจะเอามาคืนให้นะคะ" ระหว่างทาง อวี้ซือฉิงพูดขึ้น

"ไม่ต้องรีบหรอก รอให้หน้าเธอหายดีก่อนค่อยคืนก็ได้" หวังฮ่าวหรานบอกปัด

"มันจะได้ผลจริงเหรอคะ?" อวี้ซือฉิงยังกังวล

"ได้ผลแน่นอน ถ้าเธอไม่เชื่อเขา ก็เชื่อฉันเถอะ"

หวังฮ่าวหรานมั่นใจในฝีมือตัวเอกหมอเทวดาอยู่แล้ว อีกอย่างลู่เฉินไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องหลอกน้องสาวตัวเอง

"ค่ะ งั้นฉันจะกินยาให้ตรงเวลาเป๊ะเลย" อวี้ซือฉิงรับปากอย่างหนักแน่น

...

หลังจากส่งอวี้ซือฉิงเสร็จ หวังฮ่าวหรานก็ขับรถย้อนกลับมาที่โรงพยาบาล

เขาจอดรถแล้วเดินตรงดิ่งไปยังห้องพักฟื้นปู่ของลู่เฉิน

คราวก่อนเขาเคยมาพร้อมจี้สุ่ยเหยาแล้ว เลยจำทางได้แม่นยำ

ไม่นานเขาก็มาถึงหน้าห้อง

ภายในห้อง ลู่เฉินกำลังปอกแอปเปิ้ลให้น้องสาวกินอย่างมีความสุข แต่พอเห็นหวังฮ่าวหรานเดินเข้ามา รอยยิ้มก็หุบลงทันที แทนที่ด้วยความโกรธเกรี้ยว

"แกมาทำบ้าอะไรที่นี่!? ที่นี่ไม่ต้อนรับ ไสหัวไปซะ!"

"ฉันต้องมารับแฟนสาวน่ะสิ" หวังฮ่าวหรานตอบพร้อมรอยยิ้มกวนประสาท

"เพ้อเจ้ออะไรวะ! ที่นี่จะมีแฟนแกได้ยังไง?" ลู่เฉินแค่นเสียงหัวเราะ แต่แล้วสัญชาตญาณบางอย่างก็ทำให้เขาหันขวับไปมองลู่เหยียน

ลางสังหรณ์ร้ายแรงผุดขึ้นในใจ

และภาพต่อมาก็ยืนยันลางสังหรณ์นั้นได้อย่างเจ็บแสบ... ลู่เหยียนยิ้มหวานหยดย้อย แล้วกระโดดเข้าไปกอดหวังฮ่าวหรานเต็มรัก!

ลู่เฉินยืนแข็งทื่อราวกับถูกสาปเป็นหิน วิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่าง

[ติ๊ง! โฮสต์บงการอยู่เบื้องหลัง เป็นเหตุให้จิตใจของตัวเอก 'ลู่เฉิน' ได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง ได้รับแต้มวายร้าย 900 แต้ม! ออร่าตัวเอกของลู่เฉิน -45, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +45!]

"เหยียนเหยียน... นี่มันหมายความว่ายังไง!?"

ลู่เฉินวางมีดปอกผลไม้และแอปเปิ้ลลงอย่างแรง ตะโกนถามน้องสาวเสียงหลง

"พี่ ใจเย็นๆก่อน ฉันรู้ว่าพี่กับฮ่าวหรานมีเรื่องเข้าใจผิดกัน แต่ตอนนี้เราคบกันแล้ว เห็นแก่หน้าฉันเถอะนะ เลิกแล้วต่อกัน ดีกันไว้นะ" ลู่เหยียนพยายามไกล่เกลี่ย

"เหยียนเหยียน! พี่เตือนเธอว่ายังไง!? แล้วเธอรับปากพี่ไว้ว่ายังไง!? นี่ผ่านไปไม่ทันข้ามวัน เธอก็ไปคบกับมันแล้ว!?" ลู่เฉินเจ็บจนจุกอก เหมือนโดนมีดกรีดกลางใจ

"เรื่องความรักมันห้ามกันไม่ได้นี่คะ ฉันชอบเขา เขาก็ชอบฉัน เราเลยคบกัน แค่นั้นเอง" ลู่เหยียนตอบหน้าตาเฉย

"แต่มันมีแฟนอยู่แล้ว!" ลู่เฉินกัดฟันกรอด งัดไม้ตายสุดท้ายออกมาแฉ

"ฉันรู้" ลู่เหยียนตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ลู่เฉินที่กำลังเดือดดาลถึงกับชะงักกึก ใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความโกรธพลันซีดเผือดลงทันที

*****