บทที่ 356 รนหาที่ตาย

ภายในร้านบาร์บีคิว

ซ่งเจินอวี่นั่งกินปิ้งย่างไปพลางรอคอยหวังฮ่าวหรานกลับมา

ไม่นานนัก ก็มีชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างๆเธอ

เมื่อหันไปมอง เธอรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาชายคนนี้อย่างประหลาด

"คุณ... คุณคือไอ้โรคจิตคนนั้น!" ซ่งเจินอวี่จำได้ทันที

"ตอนนั้นผมแค่อยากจะช่วยคุณ เลยลงมือรุนแรงไปหน่อย" เย่ชิวพยายามอธิบาย

"เรื่องมันผ่านไปแล้ว ฉันไม่อยากพูดถึงอีก คุณไปเถอะ ฉันไม่อยากคุยกับคุณ" ซ่งเจินอวี่ตัดบทด้วยน้ำเสียงเย็นชา พยายามรักษาระยะห่าง

"ผมแค่อยากจะมาเตือนคุณให้คุณอยู่ห่างๆไอ้ลูกเศรษฐีนั่นไว้ มันไม่ใช่คนดี" เย่ชิวพยายามเกลี้ยกล่อมด้วยความหวังดี

"อย่ามาใส่ร้ายเพื่อนฉันนะ! เมื่อกี้เขาเพิ่งจะโดนลูกสาวเจ้าของร้านทำเสื้อเลอะเทอะ แต่เขาก็ไม่โกรธเลยสักนิด แถมยังช่วยสั่งสอนพวกปากเสียที่มาดูถูกเธอด้วยซ้ำ" ซ่งเจินอวี่เถียงกลับ

"มันต้องมีแผนชั่วแน่ๆ มันคงอยากจะจีบผู้หญิงคนนั้น"

เย่ชิวแอบมองอยู่ไกลๆจึงเห็นหน้าตาของอวี้ซือฉิงไม่ชัด เขาเลยฉวยโอกาสใส่ไฟหวังฮ่าวหรานไปก่อน

ซ่งเจินอวี่ได้ยินแล้วก็อยากจะหัวเราะให้ฟันร่วง

ถ้าลูกสาวเจ้าของร้านสวยหยาดเยิ้ม ข้อกล่าวหานี้อาจจะฟังขึ้น แต่นี่มันตรงกันข้ามเลย แถมยังมีปานอัปลักษณ์อีกต่างหาก

คิดว่าหวังฮ่าวหรานสมองกลับหรือไง? สาวๆสวยๆรอบตัวมีตั้งเยอะแยะไม่จีบ ดันมาจีบลูกสาวเจ้าของร้านหน้าตาแบบนี้เนี่ยนะ?

แต่ซ่งเจินอวี่ก็แค่คิดในใจ ไม่ได้พูดออกมา

"คุณจะไปดีๆไหม หรือจะให้ฉันแจ้งตำรวจข้อหาคุกคาม?" ซ่งเจินอวี่ขู่พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทำท่าจะกดโทรออก

"อย่าๆ ผมไปแล้ว"

เย่ชิวรีบยกมือห้าม คราวก่อนโดนฟ้องจนแทบหมดเนื้อหมดตัว เขายังเข็ดขยาดไม่หาย ไม่อยากมีเรื่องขึ้นโรงขึ้นศาลอีก

...

ในห้องน้ำชั้นสอง

เสียงน้ำจากก๊อกไหลซู่ๆดังกลบเสียงลมหายใจที่หอบกระชั้น เสื้อแจ็คเก็ตที่เพิ่งซักไปได้ครึ่งเดียวตอนนี้ลงไปกองอยู่กับพื้นแล้ว

"ทีนี้... เชื่อหรือยัง?"

หวังฮ่าวหรานกลับมายืนตัวตรง ส่งรอยยิ้มกระชากใจไปให้อวี้ซือฉิง

อวี้ซือฉิงไม่กล้าสบตาเขา ใบหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู หัวใจเต้นแรงแทบจะหลุดออกมาจากอก

"เพราะงั้น... มั่นใจในตัวเองหน่อยเถอะ" หวังฮ่าวหรานย้ำคำเดิมด้วยน้ำเสียงอบอุ่น ก่อนจะเดินจากไปอย่างมาดเท่

ส่วนเรื่องที่จะแนะนำให้เปี่ยนซูเหวินมารักษาปานให้นั้น เขาเลือกที่จะเก็บไว้ก่อน

ขืนเพิ่งจูบอีกฝ่ายเสร็จ แล้วมาบอกว่า "เดี๋ยวพาไปรักษาปานนะ แล้วเธอจะสวยมาก" อวี้ซือฉิงคงระแวงว่าเขามีเจตนาแอบแฝงหรือรังเกียจหน้าตาเธอแน่ๆ

การรักษาปานเป็นสิ่งที่ต้องทำอยู่แล้ว แต่ต้องรอจังหวะที่เหมาะสมกว่านี้

อย่างน้อย... เอาไว้เจอกันคราวหน้าค่อยพูดก็ยังไม่สาย

"เมื่อกี้เย่ชิวมาที่นี่"

ทันทีที่หวังฮ่าวหรานกลับมานั่งที่โต๊ะ ซ่งเจินอวี่ก็รีบฟ้องทันที

"มันพูดอะไรบ้าง?" หวังฮ่าวหรานถาม

"เขาบอกว่านายคิดจะจีบลูกสาวเจ้าของร้าน" ซ่งเจินอวี่กระซิบเล่า

หวังฮ่าวหรานเลิกคิ้ว ไอ้หมอนี่มันเป็นหมอดูหรือไง? เดาแม่นชะมัด!

"หมอนั่นมันโรคจิต วันหลังถ้าเจออีกไม่ต้องไปเสวนาด้วยหรอก แจ้งตำรวจเลย" หวังฮ่าวหรานตัดบท

"อื้อ" ซ่งเจินอวี่พยักหน้า

ทั้งสองนั่งกินปิ้งย่างกันต่อจนเกือบหมด อวี้ซือฉิงก็เดินลงมาจากชั้นสอง

"เสื้อของคุณ... จะรับกลับไปเลย หรือตากให้แห้งก่อนดีคะ?" อวี้ซือฉิงถามด้วยน้ำเสียงเกรงใจ

"ฝากตากไว้ก่อนเถอะ เดี๋ยววันหลังฉันค่อยมาเอา" หวังฮ่าวหรานตอบ

"ได้ค่ะ" อวี้ซือฉิงรับคำ ในใจแอบเต้นระรัว เพราะนั่นหมายความว่าเธอจะได้เจอเขาอีกเร็วๆนี้

แต่พอความดีใจพุ่งพล่าน สายตาเธอก็เหลือบไปเห็นหญิงสาวแสนสวยที่นั่งอยู่ข้างๆหวังฮ่าวหราน ความรู้สึกห่อเหี่ยวถาโถมเข้ามาแทนที่ทันที

หวังฮ่าวหรานคอยสังเกตปฏิกิริยาของอวี้ซือฉิงอยู่ตลอด พอเห็นเธอกังวล เขาจึงรีบเรียกพนักงานเก็บเงิน แล้วหันไปพูดกับซ่งเจินอวี่ด้วยเสียงดังฟังชัดว่า

"อาจารย์ซ่ง ขอบคุณมากนะครับที่เลี้ยง"

"ไม่ต้องขอบคุณหรอก เรื่องเล็กน้อย" ซ่งเจินอวี่ไม่ได้คิดอะไรมาก ตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

อวี้ซือฉิงที่แอบฟังอยู่ถึงกับหัวใจพองโต ที่แท้สาวสวยคนนี้ก็เป็นอาจารย์ของเขา... งั้นก็แปลว่าพวกเขาสองคนไม่ได้เป็นอย่างที่ฉันคิดสินะ!

หวังฮ่าวหรานไปส่งซ่งเจินอวี่ที่มหาวิทยาลัย

ตลอดทาง เย่ชิวคอยสะกดรอยตามอยู่ห่างๆ

หวังฮ่าวหรานแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง หลังจากร่ำลาซ่งเจินอวี่แล้ว เขาก็มุ่งหน้ากลับวิลล่า ท้องฟ้าเริ่มมืดสนิทลงเรื่อยๆ

เย่ชิวตามติดมาจนกระทั่งหวังฮ่าวหรานเดินเข้าบ้านไป

ความมืดยามค่ำคืนปกคลุมไปทั่วบริเวณ

เย่ชิวหยิบกล้องส่องทางไกลอินฟราเรดออกมาส่องดูความเคลื่อนไหวภายในวิลล่า

และสิ่งที่เขาเห็นทำเอาเลือดขึ้นหน้า... นอกจากหวังฮ่าวหรานแล้ว ในบ้านยังมีสาวสวยระดับนางฟ้าอาศัยอยู่ด้วยถึงสามคน!

ไฟริษยาในอกเย่ชิวลุกโชน

นี่มันชีวิตหลังเกษียณในฝันของเขาชัดๆ!

ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้เวรหวังฮ่าวหรานมาขัดขวาง ป่านนี้เขาคงมีสาวสวยมาเช่าบ้าน นั่งจิบไวน์ใช้ชีวิตเสวยสุขไปนานแล้ว

"อุตส่าห์วางมือจะใช้ชีวิตสงบๆ แต่ดันมีคนมาหยามกันถึงขนาดนี้ ถ้ายังทนได้ ฉันก็ไม่ใช่เย่ชิวแล้ว!"

ด้วยความอิจฉาบวกกับความแค้น เย่ชิวตัดสินประหารชีวิตหวังฮ่าวหรานในใจทันที

เมื่อตัดสินใจได้ เขาก็รีบไปเตรียมอุปกรณ์

ไม่ถึงชั่วโมง เย่ชิวกลับมาพร้อมกับงูสามเหลี่ยมที่มีพิษร้ายแรงตัวหนึ่ง

เขาไม่อยากให้เรื่องเอิกเกริก จึงไม่เลือกใช้อาวุธสังหารโดยตรง แต่เลือกจะสร้างอุบัติเหตุ

หมู่บ้านหรูแห่งนี้ต้นไม้เยอะ ถ้าจะมีงูพิษหลุดเข้าไปกัดคนตายก็ถือเป็นเหตุสุดวิสัยที่เข้าใจได้

เย่ชิวมั่นใจในฝีมือตัวเองมากว่าจะสามารถจัดฉากให้ดูเป็นอุบัติเหตุได้อย่างแนบเนียน ไม่มีใครจับได้แน่นอน

เมื่อเตรียมการเสร็จ เย่ชิวก็ลอบเร้นกายเข้าไปในเขตวิลล่าของหวังฮ่าวหราน

แต่สิ่งที่เย่ชิวไม่รู้คือ... ทันทีที่เขาก้าวเข้ามาในรัศมีร้อยเมตร หวังฮ่าวหรานก็รู้ตัวแล้ว

"ชั่วจริงๆ คิดจะเอางูมากัดฉันงั้นเหรอ"

ด้วยตาทิพย์ หวังฮ่าวหรานมองเห็นงูสามเหลี่ยมในกรงเล็กๆที่เย่ชิวพกมาก็เดาเจตนาได้ทะลุปรุโปร่ง

ตั้งแต่ตอนกลางวันที่รู้ว่าถูกตามล่า หวังฮ่าวหรานก็ระวังตัวมาตลอด แต่ไม่ได้ลงมือจัดการเย่ชิวทันที

เพราะตัวเอกอย่างเย่ชิวไม่มีทางทำอันตรายเขาได้

ด้วยกำลังภายในร้อยปี ประสาทสัมผัสของเขาเฉียบคมดุจปีศาจ

ต่อให้เย่ชิวซุ่มยิงสไนเปอร์มาจากระยะไกลหลายร้อยเมตร เขาก็มีปฏิกิริยาตอบสนองเร็วพอที่จะหลบกระสุนได้สบายๆ

ในสายตาหวังฮ่าวหราน เย่ชิวก็เป็นแค่แกะตัวหนึ่งเท่านั้น

ที่ปล่อยไว้เมื่อตอนกลางวันก็เพราะหวังว่าแกะตัวนี้จะกลับเข้าคอกไปให้เขาถอนขนดีๆ

แต่ในเมื่อแกะตัวนี้ดื้อด้าน หนีออกจากคอกไม่พอ ยังคิดจะแว้งกัดเจ้าของอีก

งั้นก็คงต้องขอไว้อาลัยล่วงหน้าให้มันแล้วล่ะ

แน่นอนว่าหวังฮ่าวหรานไม่คิดจะลงมือเองให้เปื้อนเลือด เพราะทันทีที่เย่ชิวเข้ามาใกล้ ทั้งเฟิ่งซวนซู่และหนิงอ้าวเสวี่ยต่างก็รู้สึกตัวแล้ว

สองสาวที่กำลังเฝ้าระวังภัยจากเหยียนหยุนเทียนต่างตื่นตัวกับทุกความเคลื่อนไหวรอบบ้าน

แม้เย่ชิวจะเป็นสุดยอดนักฆ่าที่ระมัดระวังตัวแจแค่ไหน แต่ก็ไม่อาจรอดพ้นประสาทสัมผัสของยอดฝีมือระดับนี้ไปได้

เพราะระดับพลังของเฟิ่งซวนซู่และหนิงอ้าวเสวี่ยนั้นสูงส่งเกินมนุษย์มนา การจะจัดการเย่ชิวก็เหมือนเอาปืนใหญ่ไปยิงยุง

ขณะที่เย่ชิวกำลังซุ่มซ่อนอยู่ในพุ่มไม้สวนหลังบ้าน เตรียมปล่อยงูพิษเข้าโจมตี เงามืดสองสายก็ปรากฏขึ้นที่ด้านหลังของเขาอย่างเงียบเชียบ

เย่ชิวชะงักกึก สัญชาตญาณร้องเตือนภัย เขาหันขวับกลับไปมองด้วยความตกใจ

ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือ... กำปั้นสองอันที่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆจนเต็มสายตา!

*****