บทที่ 354 สะกดรอย

รุ่งเช้าวันใหม่

ฉิวเฉียนเว่ยตื่นขึ้นมาด้วยใบหน้าเปล่งปลั่งสดใสราวกับดอกไม้ที่ได้รับน้ำค้างยามเช้า

เมื่อคืนเธอค้างที่นี่ และหลับสบายตลอดทั้งคืน

ผิดกับเฟิ่งซวนซู่และหนิงอ้าวเสวี่ยที่นอนอยู่ห้องข้างๆ ซึ่งแทบจะไม่ได้หลับไม่ได้นอน พลิกตัวไปมาทั้งคืน

สาเหตุก็เพราะ... เมื่อคืนพวกเธอได้ยินเสียงแปลกๆดังมาจากห้องของหวังฮ่าวหราน

พอได้ยินแบบนั้น ข้อสงสัยที่เฟิ่งซวนซู่เคยมีเกี่ยวกับ "สุขภาพ" ของสามีก็มลายหายไปจนสิ้น ในใจทั้งรู้สึกดีใจลึกๆ แต่ก็แอบหวั่นใจอยู่ไม่น้อย

ฉิวเฉียนเว่ยตื่นลงมาเจอสายตาแปลกๆของเฟิ่งซวนซู่และหนิงอ้าวเสวี่ย รู้สึกเขินอายจนหน้าแดง แต่ก็ต้องแข็งใจทำหน้านิ่ง แสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ท่องไว้... ตราบใดที่ฉันไม่เขิน คนที่เขินก็คือพวกหล่อน!

เฟิงอันนาตื่นแต่เช้าตรู่มาเตรียมอาหาร ทุกคนจึงมานั่งล้อมวงกินข้าวเช้าด้วยกัน

หลังมื้อเช้า หวังฮ่าวหรานก็ออกไปเรียนตามปกติอย่างสบายอารมณ์

พอมาถึงห้องเรียน หลี่หมิง ลูกน้องคนสนิทก็รีบวิ่งเข้ามารายงาน

"ลูกพี่! เมื่อกี้ผมเพิ่งเจอไอ้เย่ชิวมา"

"มันซ้อมนายอีกแล้วเหรอ?" หวังฮ่าวหรานกวาดตามองหลี่หมิงหัวจรดเท้า แต่ไม่เห็นร่องรอยบาดแผลอะไร

"เปล่าครับลูกพี่ ท่าทางมันดีมากเลย บอกว่าเรื่องคราวก่อนเป็นเรื่องเข้าใจผิด บอกให้ผมอย่าเก็บมาใส่ใจ" หลี่หมิงเล่า

หวังฮ่าวหรานหรี่ตาลงทันที คนอย่างเย่ชิวไม่มีทางไว้หน้าตัวประกอบเกรดบีอย่างหลี่หมิงแน่ๆ เรื่องนี้มีกลิ่นทะแม่งๆ

"นายโดนมันหลอกถามข้อมูลหรือเปล่า? ได้บอกมันไหมว่าฉันเป็นคนจ้างทนายไปฟ้องมัน?"

"ไม่มีทางครับลูกพี่! ผมไม่ใช่คนปากสว่าง เรื่องของลูกพี่ผมไม่หลุดปากพูดสักแอะ!" หลี่หมิงยืนยันหนักแน่นด้วยความมั่นใจ

หวังฮ่าวหรานจ้องตาหลี่หมิงเขม็ง สัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้โกหก แต่เขาก็ยังไม่วางใจ

เย่ชิวเป็นถึงตัวเอกแนวนักฆ่า ย่อมมีลูกเล่นแพรวพราวที่คนธรรมดาคาดไม่ถึง

เป็นไปได้ว่า... เย่ชิวอาจจะใช้เทคนิคสะกดจิตหลี่หมิง เพื่อล้วงข้อมูลบางอย่างไปแล้ว

หลี่หมิงอาจจะพูดอะไรออกไปโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ด้วยซ้ำ

...

หลังจากเรียนเสร็จ หวังฮ่าวหรานนึกถึงซ่งเจินอวี่ขึ้นมาได้ จึงติดต่อหาเธอเพื่อถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ

ทั้งสองคุยกันทางโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่ง ซ่งเจินอวี่อยากจะตอบแทนความช่วยเหลือของหวังฮ่าวหราน จึงชวนเขาไปหาอะไรกิน

หวังฮ่าวหรานเองก็ไม่ได้เจอเธอนานแล้ว จึงตอบตกลง

ไม่นานนัก ทั้งคู่ก็นัดเจอกันที่หน้ามหาวิทยาลัย

ซ่งเจินอวี่พาหวังฮ่าวหรานไปที่ร้านบาร์บีคิวปิ้งย่างข้างๆมหาวิทยาลัย

"ฉันเลี้ยงเธอได้แค่ร้านแบบนี้..." ซ่งเจินอวี่พูดอย่างเกรงใจ

"ร้านนี้ดีจะตาย ผมชอบนะ" หวังฮ่าวหรานโบกมืออย่างไม่ถือสา

ร้านนี้มู่เจาเจาเคยลากเขามากินหลายครั้งแล้ว สะอาดสะอ้าน รสชาติก็ใช้ได้เลยทีเดียว

ทั้งสองสั่งบาร์บีคิวปิ้งย่างมาหลายไม้ และสั่งผัดหมี่มาอีกสองจาน

ระหว่างรออาหาร หวังฮ่าวหรานก็ชวนคุย "เรื่องเรียนเป็นยังไงบ้างครับ ราบรื่นดีไหม?"

"ยิ่งกว่าราบรื่นอีก ต้องเรียกว่าฉลุยเลย" ซ่งเจินอวี่ยิ้มแก้มปริ

เพราะหวังฮ่าวหรานฝากฝังไว้ จี้สุ่ยเหยาจึงทุ่มเทถ่ายทอดวิชาความรู้ให้ซ่งเจินอวี่อย่างเต็มที่

บวกกับซ่งเจินอวี่เป็นคนหัวไว เรียนรู้อะไรได้เร็ว อีกไม่นานคงพร้อมสอบเลื่อนระดับแล้ว

"งั้นก็ดีเลย ขอให้สอบผ่านนะครับ" หวังฮ่าวหรานอวยพร

"ต้องขอบคุณเธอจริงๆ ถ้าไม่ได้อาจารย์ดีๆแบบศาสตราจารย์จี้ ฉันคงต้องนั่งงมไปอีกนาน" ซ่งเจินอวี่กล่าวด้วยความซาบซึ้งใจ

"คนกันเองครับ ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอก" หวังฮ่าวหรานยิ้ม

"อื้อ งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะ" ซ่งเจินอวี่เลิกพิธีรีตอง

ตอนนี้ยังหัวค่ำอยู่ ลูกค้าในร้านยังไม่เยอะ ไม่นานบาร์บีคิวที่สั่งก็มาเสิร์ฟ

หวังฮ่าวหรานกำลังจะเริ่มกิน แต่สัญชาตญาณอันเฉียบคมก็เตือนว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองเขาอยู่

เขาแสร้งทำเป็นกวาดตามองไปรอบๆร้าน แล้วก็สะดุดตากับบุคคลน่าสงสัยคนหนึ่ง

ชายคนนั้นสวมหมวกแก๊ปปีกกว้างปิดบังใบหน้าส่วนใหญ่ แต่ไม่อาจเล็ดรอดตาทิพย์ของเขาไปได้

เย่ชิว

หวังฮ่าวหรานสรุปได้ทันทีว่าเย่ชิวคงได้เบาะแสมาจากหลี่หมิงจริงๆ

อย่างน้อยเย่ชิวก็รู้แล้วว่าเขาคือคนบงการเรื่องฟ้องร้อง

และเผลอๆจากการที่ปู้เฟยเยียนโดนจับได้ เย่ชิวอาจจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้แล้ว ว่าเหตุการณ์ไฟไหม้บ้านเก่าและการบุกรุกบ้านใหม่ล้วนเป็นฝีมือของเขา

หวังฮ่าวหรานรู้สึกขัดใจเล็กน้อย

เจ้าแกะตัวนี้แทนที่จะยืนนิ่งๆให้เขาถอนขน ดันกระโดดหนีออกจากคอกซะได้

"ทำไมไม่กินล่ะ?" ซ่งเจินอวี่เห็นหวังฮ่าวหรานถือไม้ปลาหมึกค้างไว้ก็ถามด้วยความสงสัย

"ก็ใครใช้ให้คุณสวยขนาดนี้ล่ะ มองหน้าคุณผมก็อิ่มอกอิ่มใจจนลืมกินแล้ว" หวังฮ่าวหรานหยอดคำหวานตามนิสัย

"ปากหวานนักนะ... ถ้าคนนั่งตรงข้ามไม่ใช่ฉัน เธอก็คงพูดแบบนี้เหมือนกันใช่ไหม?"

ซ่งเจินอวี่แอบดีใจจนเนื้อเต้น แต่ก็แกล้งทำปากแข็ง

"ไม่มีทาง ถ้าเป็นผู้หญิงน่าเกลียด ผมไม่แม้แต่จะชายตามองหรอก" หวังฮ่าวหรานเบ้ปาก แล้วเสริมต่อ "ถ้าน่าเกลียดจริง ผมคงไม่มานั่งกินข้าวด้วยตั้งแต่แรกแล้ว"

จังหวะนั้นเอง ลูกสาวเจ้าของร้านกำลังเดินถือจานผัดหมี่มาเสิร์ฟที่โต๊ะพอดี พอได้ยินคำว่า "น่าเกลียด" ร่างของเธอก็สะดุ้งเฮือก มือไม้อ่อนจนทำจานผัดหมี่หลุดมือ เทกระจาดใส่เสื้อแจ็คเก็ตราคาแพงของหวังฮ่าวหรานเต็มๆ

คราบน้ำมันและซอสเปรอะเปื้อนเสื้อสวยๆจนดูไม่ได้

"ขอโทษค่ะ! ขอโทษจริงๆค่ะ! ขอโทษ..." ลูกสาวเจ้าของร้านก้มหัวขอโทษรัวๆ ตัวสั่นงันงก

จังหวะที่ก้มหน้า ผมหน้าม้าที่ยาวลงมาปิดหน้าปิดตาก็แหวกออก เผยให้เห็นปานดำขนาดใหญ่ที่กินพื้นที่ไปเกือบครึ่งหน้า

หวังฮ่าวหรานสะดุ้งเล็กน้อย

เขาเคยมาที่นี่หลายครั้ง เคยเห็นลูกสาวเจ้าของร้านคนนี้ผ่านๆ นึกว่าเธอเป็นสาวติสท์ที่ชอบไว้ผมปิดหน้า ที่แท้ก็เพื่อปกปิดปานดำนี่เอง

หวังฮ่าวหรานเผลอขมวดคิ้ว เพราะปานนั่นมันดูน่ากลัวจริงๆ

คนพูดไม่คิด แต่คนฟังเจ็บจริง เมื่อกี้เขาเพิ่งพูดคำว่า "น่าเกลียด" ออกไป เธอคงได้ยินเข้าแล้วกระทบจิตใจ จนมือไม้สั่นทำของหกใส่เขา

"โห... น่าเกลียดชะมัด! หน้าตาโคตรสยองเลย ข้าวแทบพุ่ง!"

"เกิดมาขี้เหร่ไม่ใช่ความผิด แต่เสนอหน้าออกมาหลอกหลอนคนอื่นนี่สิผิดมหันต์!"

"ยัยหน้าผี! ทำเสื้อคุณชายหวังเลอะหมดแล้ว ยังไม่รีบคุกเข่าขอโทษอีก!?"

...

โต๊ะข้างๆซึ่งเป็นกลุ่มนักศึกษาปีหนึ่งที่จำหวังฮ่าวหรานได้ เริ่มปากดี ตะโกนด่าทอถากถางลูกสาวเจ้าของร้านอย่างสนุกปาก

หวังฮ่าวหรานได้ยินแล้วก็ชะงัก

ฉากแบบนี้มัน... คุ้นๆแฮะ เหมือนพล็อตนางเอกโดนตัวร้ายรังแกเปี๊ยบเลย?

แต่ลูกสาวเจ้าของร้านหน้าตาอัปลักษณ์ขนาดนี้ จะเป็นนางเอกได้ไง?

เอ๊ะ... เดี๋ยวนะ... เป็นไปได้แฮะ

หวังฮ่าวหรานฉุกคิดขึ้นมาได้ ลองเพ่งพินิจลูกสาวเจ้าของร้านดูดีๆ

รูปร่างของเธอซ่อนรูป แต่ส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน โครงหน้าและเครื่องหน้าสวยสมบูรณ์แบบมาก

ถ้าไม่มีปานดำนั่น... เธอก็นางฟ้าดีๆนี่เอง!

หวังฮ่าวหรานหรี่ตาลง จมูกเริ่มได้กลิ่นตุๆของ 'พล็อตสำเร็จรูป' ลอยมาแต่ไกล

*****