บทที่ 344 หนิงอ้าวเสวี่ยแห่งฉางโจว

ยามค่ำคืน

ณ คฤหาสน์หลังใหญ่

เรื่องการถอนหมั้นกับเฟิงอันนาผ่านพ้นไปได้หลายวันแล้ว จิตใจของเหยียนหยุนเทียนจึงกลับมาสงบนิ่งดังเดิม

เวลานี้ เขากำลังนั่งจิบเหล้าชมจันทร์อยู่ในสวน

อวี่หนิงเดินเข้ามาในสวนพลางเอ่ยรายงานว่า "ข้อมูลเกี่ยวกับเฟิงอันนาที่ตรวจสอบไปเมื่อวันก่อนมีความผิดพลาดเจ้าค่ะ"

"เกิดอะไรขึ้น?" เหยียนหยุนเทียนขมวดคิ้วถาม

"วันนี้ข้าได้เจอตัวเฟิงอันนาแล้ว พบว่านาง... นางยังบริสุทธิ์อยู่เจ้าค่ะ" อวี่หนิงตอบ

นางมีความสามารถพิเศษอย่างหนึ่ง นั่นคือการมองปราดเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าผู้หญิงคนไหนผ่านสมรภูมิมาแล้วบ้าง

เหยียนหยุนเทียนรู้เรื่องนี้ดี แต่พอได้ยินอวี่หนิงพูดเช่นนั้น เขาก็อดประหลาดใจไม่ได้

"ไหนก่อนหน้านี้เจ้าไปสืบมาได้ว่านังนั่นหลับนอนกับผู้ชายไปทั่วไง?"

"ดูเหมือนว่าข้อมูลที่ข้าได้มาก่อนหน้านี้จะมีคนจงใจสร้างขึ้นมาเจ้าค่ะ และคนคนนั้นข้าคิดว่าน่าจะเป็นตัวเฟิงอันนาเอง นางคงอยากให้ท่านเข้าใจผิดว่านางเป็นสตรีไร้ยางอาย เพื่อที่ท่านจะได้เป็นฝ่ายขอถอนหมั้นเอง" อวี่หนิงวิเคราะห์

"สตรีนางนี้... ช่างกล้าดีนักนะ" แววตาของเหยียนหยุนเทียนฉายประกายอำมหิต

"แต่นายหญิงซวนซู่สั่งไว้ว่า..." อวี่หนิงรีบเอ่ยเตือนสติ

เหยียนหยุนเทียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะจำใจข่มความโกรธลง แล้วพูดเหมือนปลอบใจตัวเองว่า

"ช่างเถอะ ยังไงก็ถอนหมั้นไปแล้ว ไม่จำเป็นต้องไปใส่ใจ อีกอย่าง... ข้าก็ไม่ได้มีคู่หมั้นแค่คนเดียว"

"ก็จริงเจ้าค่ะ แต่เฟิงอันนางดงามขนาดนั้น น่าเสียดายออก ไม่รู้ว่าในอนาคตบุรุษคนไหนจะได้เชยชมนาง" อวี่หนิงแกล้งพูดด้วยความเสียดายแทนเหยียนหยุนเทียน

พอได้ยินแบบนั้น เหยียนหยุนเทียนก็รู้สึกจุกอกขึ้นมาทันที

[ติ๊ง! โฮสต์บงการอยู่เบื้องหลัง เป็นเหตุให้จิตใจของตัวเอก 'เหยียนหยุนเทียน' ได้รับความเสียหาย ได้รับแต้มวายร้าย 800 แต้ม! ออร่าตัวเอกของเหยียนหยุนเทียน -40, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +40!]

"อวี่หนิง ข้ารู้สึกว่าช่วงนี้เจ้าทำงานพลาดบ่อยนะ คราวก่อนข้อมูลเรื่องฉินหยุนหานก็ผิด คราวนี้ให้ไปสืบเรื่องเฟิงอันนาก็ได้ความมาคนละเรื่องเลย" เหยียนหยุนเทียนมองอวี่หนิงด้วยสายตาไม่พอใจ

"ครั้งหน้าข้าจะปรับปรุงตัวเจ้าค่ะ" อวี่หนิงแสร้งทำท่าทางหวาดกลัวแล้วรับคำส่งๆ

ปรับปรุงตัวเหรอ? ฝันไปเถอะ!

เรื่องเฟิงอันนา ความจริงแล้วเป็นคำสั่งของหวังฮ่าวหรานทั้งนั้น นางแค่ทำตามคำบัญชา

ถ้าเหยียนหยุนเทียนสั่งให้นางทำอะไรอีก และหวังฮ่าวหรานมีคำสั่งซ้อนลงมา นางก็พร้อมจะต้มเหยียนหยุนเทียนต่อไปเรื่อยๆนั่นแหละ

"ออกไปได้แล้ว" เหยียนหยุนเทียนเอ่ยปากไล่เสียงเรียบ

อวี่หนิงเดินจากไป

เหยียนหยุนเทียนมองตามหลังนางไปพลางขมวดคิ้ว จากนั้นจึงตัดสินใจติดต่อหา 'หยุนซวน' ที่ยังอยู่ที่บนเขาเฟิ่งซีให้เดินทางมาที่เมืองชิงหลิง

อวี่หนิงทำงานพลาดถึงสองครั้งซ้อน เหยียนหยุนเทียนย่อมไม่หวังพึ่งนางแล้ว

…...

ราตรีอันยาวนาน

เมืองฉางโจว มณฑลเจียงเป่ย

ในอดีตเมื่อหลายร้อยปีก่อน ดินแดนแห่งนี้เคยเป็นแหล่งรวมยอดยุทธ์ที่รุ่งเรืองถึงขีดสุด

แม้กาลเวลาจะล่วงเลยจนถึงปัจจุบัน ความรุ่งเรืองอาจจะลดน้อยถอยลงไปบ้าง แต่รากฐานและมนต์ขลังของฉางโจวยังคงอยู่

ที่นี่เป็นถิ่นพำนักของตระกูลจอมยุทธ์เก่าแก่ที่สืบทอดวิชามายาวนานหลายร้อยปี

ทั่วทั้งเมืองฉางโจว ความเจริญสมัยใหม่ดูจะน้อยกว่าที่อื่น อาคารบ้านเรือนส่วนใหญ่ยังคงรักษาสถาปัตยกรรมแบบโบราณเอาไว้

ณ คฤหาสน์ตระกูลหนิง แสงไฟสว่างไสวทั่วบริเวณ

บริเวณหน้าเรือนพักอันเงียบสงบแห่งหนึ่ง มีเงาร่างของผู้คนจำนวนมากยืนรออยู่ สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังประตูเรือนที่ปิดสนิท

บรรยากาศโดยรอบเงียบสนิท ไร้เสียงพูดคุย แม้แต่เสียงลมหายใจยังแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าจะไปรบกวนบุคคลด้านใน

ความเงียบที่ชวนอึดอัดนี้ดำเนินไปกว่าครึ่งชั่วโมง

แอ๊ด...

ประตูบานใหญ่ที่ไม่ได้ขยับเขยื้อนมาเนิ่นนานส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดของบานพับเก่า

ประตูค่อยๆเปิดออกช้าๆ

เงาร่างระหงของหญิงสาวนางหนึ่งก้าวเดินออกมาจากธรณีประตู

นางเป็นหญิงสาววัยยี่สิบต้นๆ สวมชุดคลุมยาวสีขาวนวลตา เส้นผมดำขลับปล่อยสยายเป็นธรรมชาติ ใบหน้ารูปไข่ขาวผ่อง เครื่องหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพราปราศจากการแต่งเติม มีเพียงจุดแต้มสีแดงชาดเล็กๆที่หว่างคิ้วอันโดดเด่น ราวกับสตรีงามผู้บอบบางที่เดินออกมาจากภาพวาดโบราณ

แต่คนที่นี่ต่างรู้ดีว่าความบอบบางกับหญิงสาวคนนี้ไม่เข้ากันเลยสักนิด

ตรงกันข้าม นางแข็งแกร่ง... แข็งแกร่งกว่าคนรุ่นเยาว์ทุกคนในฉางโจว หรืออาจจะแข็งแกร่งกว่าอัจฉริยะรุ่นเยาว์ทุกคนในยุทธภพด้วยซ้ำ!

"อ้าวเสวี่ย ลูก..." ชายวัยกลางคนอายุไม่ถึงห้าสิบปีผู้ยืนนำหน้ากลุ่มคนเอ่ยถามด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง

ชายผู้นี้แซ่หนิง เป็นบิดาของหญิงสาวตรงหน้า

และหญิงสาวผู้นี้คือ ‘หนิงอ้าวเสวี่ย’

เมื่อได้ยินเสียงเรียกของบิดา หนิงอ้าวเสวี่ยไม่ได้ตอบคำ แต่ค่อยๆยื่นนิ้วเรียวงามดุจหยกสลักออกมา กระแสลมปราณเข้มข้นจนเกือบจะจับต้องได้ก่อตัวขึ้นที่ปลายนิ้ว ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นดอกไม้ดอกเล็กๆที่ค่อยๆเบ่งบาน แล้วสลายหายไปในอากาศ

ภาพมหัศจรรย์นั้นเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา แต่สำหรับผู้เป็นพ่อที่เห็นเหตุการณ์ มันทำให้เขาตกตะลึงจนขนลุกซู่

‘การควบแน่นลมปราณจนเป็นรูปร่าง’ คือวิชาของปรมาจารย์ใหญ่ฮวาจิ้นเท่านั้น!

แม้หนิงอ้าวเสวี่ยจะยังทำได้ไม่สมบูรณ์แบบ แต่การที่นางสามารถควบแน่นจนเกิดเป็นรูปร่างที่จับต้องได้ขนาดนี้ นั่นหมายความว่าหนิงอ้าวเสวี่ยมีกำลังภายในไม่ต่ำกว่าแปดสิบถึงเก้าสิบปี!

อีกไม่เกินสองปี ตระกูลหนิงจะต้องมีปรมาจารย์ใหญ่ฮวาจิ้นถือกำเนิดขึ้นอย่างแน่นอน

แถมยังเป็นปรมาจารย์ใหญ่ฮวาจิ้นที่อายุเพียงยี่สิบต้นๆ!

"ดี! ดี! ดีมาก! ตระกูลหนิงของเรามีพญาหงส์ถือกำเนิดแล้ว!" ผู้เป็นพ่อตะโกนด้วยความตื่นเต้นดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่

สมาชิกคนอื่นๆในตระกูล แม้จะไม่มีความรู้ลึกซึ้งเท่าผู้นำ แต่พอได้ยินคำพูดนั้นก็เข้าใจความหมายได้ทันที

ชั่วพริบตา สมาชิกตระกูลหนิงทุกคนต่างจมดิ่งอยู่ในความปิติยินดีอย่างบ้าคลั่ง

ครู่ต่อมา บิดาของหนิงอ้าวเสวี่ยก็ยกมือขึ้นเพื่อหยุดเสียงโห่ร้อง แล้วประกาศก้องว่า

"นับแต่บัดนี้เป็นต้นไป หนิงอ้าวเสวี่ยคือผู้นำตระกูลหนิงคนใหม่! มีใครคัดค้านหรือไม่!?"

สิ้นเสียงประกาศ อย่าว่าแต่คนในตระกูลทั่วไปเลย แม้แต่อาวุโสผู้ทรงเกียรติของตระกูลหนิงต่างก็ส่งเสียงสนับสนุนอย่างเป็นเอกฉันท์

"คารวะท่านผู้นำตระกูลคนใหม่!"

เสียงตะโกนกึกก้องของคนกว่าสองร้อยชีวิตดังก้องสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน

เนิ่นนานกว่าเสียงจะสงบลง

ดวงตาของหนิงอ้าวเสวี่ยฉายแววคมกริบ "ในเมื่อข้าเป็นผู้นำตระกูลหนิงแล้ว นับจากนี้ไป ชะตาชีวิตของข้า ข้าจะเป็นผู้กำหนดเอง"

ผู้เป็นพ่อเข้าใจความหมายทันที จึงส่งสายตาไปยังคนในตระกูลที่รับผิดชอบด้านข่าวกรองในยุทธภพ

คนผู้นั้นรีบก้าวออกมา แล้วรายงานด้วยความนอบน้อม "ข้าไปสืบข่าวมาแล้ว คู่หมั้นของท่านผู้นำ... เหยียนหยุนเทียน ตอนนี้กำลังพักอยู่ที่เมืองชิงหลิงขอรับ"

หนิงอ้าวเสวี่ยพยักหน้ารับ แต่นางยังไม่รีบร้อน และเอ่ยถามต่อว่า

"ตอนนี้ใครครองอันดับหนึ่งในทำเนียบมังกรหงส์เร้นลับ?"

"เป็นเจียงเกาเสวียนขอรับ ตอนนี้เขาก็อยู่ที่เมืองชิงหลิงเช่นกัน" สายข่าวยุทธภพรีบตอบ

"อยู่ที่ชิงหลิงกันหมดเลยงั้นเหรอ? ดี... จะได้ไม่ต้องเสียเวลาเดินทางหลายรอบ" มุมปากของหนิงอ้าวเสวี่ยยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ

การถอนหมั้นกับเหยียนหยุนเทียนคือภารกิจแรก ส่วนการโค่นอันดับหนึ่งในทำเนียบยอดฝีมือรุ่นเยาว์คือภารกิจที่สอง

ในเมื่อเป้าหมายทั้งสองอย่างต่างมารวมตัวกันที่ชิงหลิง นางก็ประหยัดแรงไปได้เยอะ

คิดได้ดังนั้น หนิงอ้าวเสวี่ยก็ก้าวเท้าออก ก่อนร่างของนางจะปรากฏห่างออกไปเกือบร้อยเมตรในพริบตา

สมาชิกตระกูลที่เห็นเหตุการณ์ต่างเบิกตาค้างด้วยความตกตะลึง

นี่หรือวรยุทธ์ของผู้ที่จ่อประชิดขั้นปรมาจารย์ใหญ่ฮวาจิ้น? น่ากลัวจริงๆ!

และในเสี้ยววินาทีต่อมา ร่างของหนิงอ้าวเสวี่ยก็กลืนหายไปกับความมืดมิดของรัตติกาล

"อ้าวเสวี่ยนี่ช่างใจร้อนจริงๆ แต่ก็นะ... มันคือแรงผลักดันในการฝึกฝนของนางตลอดหลายปีมานี้... หากเจียงเกาเสวียนและเหยียนหยุนเทียนพ่ายแพ้ในมือนาง อ้าวเสวี่ยก็จะกลายเป็นอันดับหนึ่งในหมู่คนรุ่นเยาว์แห่งยุทธภพ และชื่อเสียงของตระกูลหนิงเราจะต้องเลื่องลือไปทั่วยุทธภพอย่างแน่นอน!"

ผู้เป็นพ่อมองตามทิศทางที่ลูกสาวหายลับไป ใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มแห่งความปลื้มปิติ ภาคภูมิใจ และตื่นเต้นระคนกัน

*****