บทที่ 326 ไม่ลำบากเลยสักนิด
บทที่ 326 ไม่ลำบากเลยสักนิด
เมื่อได้ยินคำยืนยัน มู่เจาเจาจึงมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าคนตรงหน้าคือใคร ความรู้สึกดีๆก่อตัวขึ้นในใจทันที ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความปรารถนาดี
“เมื่อกี้รุ่นพี่มองอะไรในห้องฉันเหรอคะ หรือว่ากำลังตามหาใครอยู่?”
“เปล่าๆ ไม่ได้ตามหาใครหรอก” เหรินเจียวเจียวส่ายหน้า ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยต่อ “ฉันสังเกตว่าในห้องเธอมีเตียงว่างอยู่เตียงนึง ปกติอยู่กันแค่สามคนเหรอ?”
“ใช่ค่ะ อยู่กันแค่สามคน” มู่เจาเจาพยักหน้า
“ปล่อยเตียงว่างไว้น่าเสียดายแย่ ฉันขอมาอยู่ด้วยได้ไหม?” เหรินเจียวเจียวถามด้วยแววตาเป็นประกาย
“แล้วรุ่นพี่ไม่มีห้องพักเหรอคะ?” มู่เจาเจาถามด้วยความสงสัย
“มีสิ แต่พอฝนตกทีไรเพดานตรงเตียงฉันรั่วทุกที ผ้าห่มเลยเปียกหมด” เหรินเจียวเจียวหาข้ออ้าง
“แบบนั้นคงลำบากแย่เลยนะคะ” มู่เจาเจาเห็นใจ
“ใช่ไหมล่ะ” เหรินเจียวเจียวทำหน้าเศร้า “ฉันเห็นห้องเธอมีเตียงว่างพอดี เลยอยากลองถามดูว่าพอจะให้ฉันมาอยู่ด้วยได้ไหม”
“ฉันไม่มีปัญหาหรอกค่ะ แต่ห้องนี้ไม่ได้อยู่คนเดียว เดี๋ยวฉันขอถามรูมเมตอีกสองคนก่อนนะคะ รุ่นพี่รอแป๊บนึงนะ” พูดจบ มู่เจาเจาเดินกลับเข้าไปในห้องเพื่อปรึกษาเพื่อนร่วมห้องทั้งสองคน
เมื่อรู้ว่าเป็นรุ่นพี่ปีสองผู้เป็นดาวมหาลัย ทั้งสองคนก็ไม่ได้คัดค้านอะไร
“เรียบร้อยค่ะ รูมเมตฉันบอกว่าไม่มีปัญหา” มู่เจาเจาเดินออกมาบอกข่าวดี
“เยี่ยมเลย งั้นเดี๋ยวฉันไปขนของมาก่อนนะ” เหรินเจียวเจียวดีใจจนเนื้อเต้น
“เอ่อ... บนเตียงว่างนั่นพวกฉันวางของไว้เยอะแยะเลยค่ะ ตอนนี้คงเก็บไม่ทัน เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยย้ายเข้ามาดีไหมคะ?” ตอนนี้ดึกมากแล้ว มู่เจาเจาขี้เกียจจัดห้อง ที่สำคัญเธอมีนัดเล่นเกมกับฉินหยุนหานแล้วด้วย
“เอางั้นก็ได้” เหรินเจียวเจียวไม่อยากเซ้าซี้ เดี๋ยวจะเสียภาพลักษณ์ในสายตามู่เจาเจาเปล่าๆ
“เจาเจา ทำอะไรอยู่? ตั้งตี้รอแล้วนะ ขาดเธอคนเดียวเนี่ย” เสียงหญิงสาวตะโกนเร่งมาจากที่ไกลๆ
“พี่หยุนหาน รอแป๊บนึง จะไปเดี๋ยวนี้แหละ” มู่เจาเจารีบควักมือถือออกมาเตรียมพร้อม
“นั่นใช่ฉินหยุนหานดาวมหาลัยปีหนึ่งอีกคนหรือเปล่า?” เหรินเจียวเจียวมองไปตามเสียง เห็นใบหน้าสวยหวานโผล่ออกมาจากประตูห้องพักใกล้ๆ จึงถามด้วยความตื่นเต้น
“ใช่ค่ะ เพื่อนซี้ฉันเอง” มู่เจาเจายิ้มตอบ
“เบาเสียงหน่อยได้ไหม จะตะโกนหาพระแสงอะไร” สาวสวยอีกคนโผล่ออกมาจากห้องข้างๆฉินหยุนหาน แล้วบ่นอย่างไม่สบอารมณ์
“ฉันตะโกนแล้วมันหนักส่วนไหนของเธอยะ!” ฉินหยุนหานสวนกลับทันควัน
“นั่น... นั่นสวี่มู่เหยียนใช่ไหม?” เหรินเจียวเจียวเพ่งมอง แล้วอุทานออกมาด้วยความตกตะลึง
“ใช่ค่ะ” มู่เจาเจาพยักหน้า
เหรินเจียวเจียวได้ยินดังนั้น ความตื่นเต้นบนใบหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นความดีใจสุดขีด
ให้ตายเถอะ ดาวมหาลัยปีหนึ่งทั้งสามคนอยู่รวมกันที่ชั้นนี้หมดเลยเหรอเนี่ย!
พรุ่งนี้พอย้ายเข้าห้องมู่เจาเจาแล้ว เธอต้องหาโอกาสไป ‘เยี่ยมเยียน’ ห้องอื่นๆให้ทั่วซะแล้ว!
เช้าวันรุ่งขึ้น คาบเรียนแรก
ทันทีที่หวังฮ่าวหรานก้าวเท้าเข้าห้องเรียน เขาก็สะดุดตากับผางจื่อหางที่มีรอยฟกช้ำดำเขียวรอบดวงตาข้างหนึ่งเหมือนหมีแพนด้า เขารีบปรี่เข้าไปถามด้วยความตื่นเต้น
“ไอ้สี่! โดนใครซ้อมมาวะ? บอกมาเร็ว ใครทำแก!”
ผางจื่อหางเป็นตัวประกอบฝ่ายตัวร้ายที่มีใบหน้ากวนบาทา การที่จู่ๆถูกซ้อมมาแบบนี้มีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นฝีมือของตัวเอกสักคน
ถ้ามีตัวเอกโผล่มาก็เท่ากับว่ามีแต้มวายร้ายและแต้มออร่ารอให้เขากอบโกย
หวังฮ่าวหรานจะไม่ตื่นเต้นได้ยังไง
“เปล่าๆ ผมล้มเอง” ผางจื่อหางยิ้มเจื่อน แก้ตัวน้ำขุ่นๆ
หวังฮ่าวหรานดุกลับ “อย่ามาตอแหล ล้มท่าไหนให้ตาเขียวปั้ดขนาดนี้ บอกความจริงมาซะดีๆ แกไปจีบสาวแล้วโดนพระเอกขี่ม้าขาวกระทืบเอาใช่ไหม?”
“ไม่ใช่ผู้ชายกระทืบครับ แต่โดน... โดนเหรินเจียวเจียวต่อยมาต่างหาก แถมไม่ใช่แค่ตาเขียวนะ น้องชายผมก็โดนเตะ จนป่านนี้ยังจุกไม่หายเลย” ผางจื่อหางเห็นว่าปิดไม่มิดเลยยอมสารภาพความจริง
“เหรินเจียวเจียว?” หวังฮ่าวหรานทวนชื่อด้วยความสงสัย
“รุ่นพี่ปีสองคณะเราไงครับ” ผางจื่อหางขยายความ
“ไอ้สี่ แกนี่โคตรกากเลยว่ะ โดนผู้หญิงกระทืบเนี่ยนะ” หลิ่วฮวาที่ยืนฟังอยู่รีบเข้ามาสมทบพลางทำหน้าเหยียดหยาม
“เห็นเขาบอกว่าเหรินเจียวเจียวเรียบร้อยจะตาย ทำไมโหดจังวะ?” หลี่หมิงสงสัย
“ข่าวลือทั้งเพ! เรียบร้อยกับผีน่ะสิ ยัยนั่นโหดชิบหาย เห็นตัวเล็กๆแต่แรงควายชัดๆ” ผางจื่อหางบ่นอุบ
“แล้วแกจะเอายังไงต่อ จะไม่เอาคืนหน่อยเหรอวะ?” หลิ่วฮวายุยง
“ต้องเอาคืนสิ!” ผางจื่อหางกัดฟันกรอด กระซิบเสียงเหี้ยมกับเพื่อนฝูง “ฉันกะจะไปหาสั่งยาทางเน็ต เอาไปมอมยัยนั่นแล้วสั่งสอนให้เข็ดหลาบ แก้แค้นให้ ‘น้องชาย’ ฉัน!”
“ไอ้สี่ เรื่องนี้ฉันจัดการเอง” หวังฮ่าวหรานตบไหล่ผางจื่อหางเบาๆ
เหรินเจียวเจียวเป็นถึงดาวมหาลัยปีสอง แถมยังสวยสะดุดตา ตอนนี้ดันมาตกเป็นเป้าหมายของตัวร้ายเกรดต่ำอย่างผางจื่อหาง
มีความเป็นไปได้สูงมากที่แม่นางเหรินเจียวเจียวคนนี้จะเป็น ‘นางเอก’
และการจัดการกับนางเอกเป็นงานถนัดของตัวร้ายมืออาชีพอย่างเขา
หวังฮ่าวหรานจึงไม่ลังเลที่จะรับอาสาจัดการเรื่องนี้ทันที
“ลูกพี่ จะ... จะลำบากลูกพี่หรือเปล่า?” ผางจื่อหางได้ยินดังนั้นก็ไม่กล้าขัด ได้แต่ทำหน้าเหมือนคนอมทุกข์
“ไม่ลำบาก ไม่ลำบากเลยสักนิด” หวังฮ่าวหรานส่ายหน้ายิ้มๆ
“นี่ หวังฮ่าวหราน สุมหัวคุยอะไรกันอยู่เหรอ?” เสียงมู่เจาเจาดังขึ้นจากด้านหลัง
“คุยเรื่องเหรินเจียวเจียวน่ะ!” หวังฮ่าวหรานยังไม่ทันอ้าปาก หลี่หมิงผู้ปากเปราะก็โพล่งออกมาเสียก่อน
หวังฮ่าวหรานตวัดสายตาดุใส่หลี่หมิงจนอีกฝ่ายหดคอหนี ก่อนจะหันไปตอบมู่เจาเจาหน้าตาย
“พวกเรากำลังปรึกษาเรื่องเรียนกันอยู่”
มู่เจาเจาพยักหน้า “อ๋อ”
“ดูนั่นสิ เหรินเจียวเจียว!” หลิ่วฮวาชี้ไม้ชี้มือไปนอกหน้าต่างห้องเรียนอย่างตื่นเต้น
หวังฮ่าวหรานหันไปมองตามนิ้ว เห็นหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่ง ส่วนเว้าส่วนโค้งชวนมอง คะแนนโดยรวมน่าจะอยู่ที่ 95 ซึ่งถือว่าผ่านเกณฑ์นางเอกสบายๆ
เหรินเจียวเจียวแค่เดินผ่านมา แล้วก็หายไปจากครรลองสายตาของทุกคน
“มองตาค้างเชียวนะ อยากรู้จักเหรินเจียวเจียวเหรอ?” มู่เจาเจาแซวเมื่อเห็นสายตาของหวังฮ่าวหราน
“ฉันจะไปอยากรู้จักเขาทำไม” หวังฮ่าวหรานทำท่าไม่ยี่หระ ก่อนจะเอะใจถามกลับ “ฟังจากน้ำเสียง เหมือนเธอจะรู้จักเขาดีนะ”
“วันนี้เหรินเจียวเจียวจะย้ายมาอยู่ห้องฉัน ต่อไปเราก็เป็นรูมเมตกันแล้ว” มู่เจาเจาตอบ
“งั้นเหรอ? ให้ฉันไปช่วยเธอจัดห้องไหม?” หวังฮ่าวหรานเสนอตัวด้วยความกระตือรือร้น
“จะช่วยฉันหรือจะช่วยเหรินเจียวเจียวกันแน่?” มู่เจาเจาหรี่ตามองอย่างจับผิด
“ฉันไม่รู้จักเขาสักหน่อย ก็ต้องช่วยเธออยู่แล้ว” หวังฮ่าวหรานแก้ตัว ก่อนจะทำท่าทีสบายๆ “แต่ถ้าเธอไม่สะดวกใจก็ไม่เป็นไร”
“เอาสิ เตียงว่างนั่นของวางรกไปหมด เก็บคนเดียวคงเหนื่อยแย่ นายมาช่วยก็ดีเหมือนกัน” ถึงจะยังระแวงเจตนาของหวังฮ่าวหราน แต่มู่เจาเจาคิดว่านี่เป็นโอกาสดีที่จะได้ใกล้ชิดเขามากขึ้นจึงตอบตกลง
*****