บทที่ 324 ผู้ป่วยจิตเวช

"อะไรนะคะ? เสี่ยวเหิงบุกเข้าไปในโรงอาบน้ำหญิง?"

ในขณะที่หวังฮ่าวหรานกำลังครุ่นคิด ฟางเสวียนที่รับโทรศัพท์อยู่ข้างๆก็ร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ

"ค่ะๆ ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ" ฟางเสวียนฟังปลายสายพูดต่ออีกครู่หนึ่ง ก่อนจะรับคำอย่างร้อนรน เธอกดวางสายแล้วรีบคว้าเสื้อผ้ามาสวมด้วยความตื่นตระหนก

หวังฮ่าวหรานได้ยินบทสนทนาเกือบทั้งหมด เขาไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังลอบขำในใจ แต่ภายนอกกลับแสร้งตีหน้าขรึม

"เดี๋ยวผมไปเป็นเพื่อน"

"อื้อ" ฟางเสวียนพยักหน้า

ทั้งสองรีบออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปยังโรงอาบน้ำของชุมชน

"เสี่ยวเสวียน น้องชายเธอนี่เกินเยียวยาจริงๆ ป้าอายุปาเข้าไปสี่สิบแล้ว มันยังกล้ายัดเงินให้ไม่กี่ร้อยบอกจะพาป้ากลับบ้านไปทำมิดีมิร้าย ไอ้เด็กเวรนี่มันเดรัจฉานชัดๆ!"

"ยายเองก็อายุปูนนี้ มีหลานจนโตเป็นหนุ่มแล้ว ยังโดนเด็กหนุ่มอายุยี่สิบมาลวนลาม ถ้าเรื่องนี้แดงออกไปยายจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!"

"ปกติฟางเหิงก็ดูเป็นเด็กดี ที่แท้กลับเป็นคนแบบนี้"

...

ทันทีที่ฟางเสวียนมาถึงโรงอาบน้ำ บรรดาป้าๆยายๆในชุมชนก็กรูกันเข้ามาฟ้องร้องด้วยความอัดอั้นตันใจ

"ขอโทษนะคะ ขอโทษจริงๆค่ะ..." ฟางเสวียนได้แต่ยกมือไหว้ขอโทษทุกคนปลกๆ ก่อนจะถามหาตัวน้องชาย

เมื่อกลุ่มคุณป้าแหวกทางออก เธอก็เห็นฟางเหิงนอนสลบเหมือดอยู่กับพื้น

จากการสอบถาม ฟางเสวียนจึงได้ความว่าฟางเหิงถูกคุณป้าร่างยักษ์เอวหนาตบจนสลบไป

ใบหน้าซีกหนึ่งของฟางเหิงบวมปูดอย่างเห็นได้ชัด

เจอแบบนี้เข้าไป ฟางเสวียนพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

พวกป้าๆยายๆเหล่านี้ล้วนเป็นเพื่อนบ้านในชุมชนเก่าแก่ เห็นฟางเหิงมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย ถึงได้ลงโทษแค่ตบสั่งสอน

ขืนเป็นคนอื่น คงไม่ใช่แค่โดนตบ แต่อาจโดนแจ้งตำรวจจับเข้าคุกไปแล้ว

ฟางเสวียนรีบโทรเรียกรถพยาบาล

ไม่นานนัก รถพยาบาลก็มารับตัวฟางเหิงไป

หวังฮ่าวหรานขับรถลัมโบร์กินีพาฟางเสวียนตามไปที่โรงพยาบาล

เมื่อมาถึงโรงพยาบาล ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง ฟางเหิงก็ฟื้นขึ้นมาด้วยอาการมึนงง

"ผมมาอยู่ที่นี่ได้ไง?"

"ยังมีหน้ามาถามอีก จำไม่ได้เหรอว่าตัวเองไปทำงามหน้าอะไรไว้!" ฟางเสวียนโมโหจนตบหัวน้องชายไปหนึ่งที

"โอ๊ย! พี่ตบผมทำไมเนี่ย ผมก็แค่ไปเดินตลาดของเก่า ไม่ได้ไปทำเรื่องเลวระยำที่ไหนสักหน่อย" ฟางเหิงบ่นอุบ

"สมองนายเพี้ยนไปแล้วหรือไง! นายบุกเข้าไปในโรงอาบน้ำหญิงของชุมชน ตลาดของเก่าบ้าบออะไรกัน!" ฟางเสวียนตวาด

"พี่พูดบ้าอะไร ผมไปตลาดของเก่าจริงๆนะ อุตส่าห์เจอของดีแล้วด้วย แต่พอนัดแนะราคากันดิบดีอีกฝ่ายดันกลับคำซะงั้น โคตรน่าโมโหเลย" ฟางเหิงตบต้นขาตัวเองฉาดใหญ่ด้วยความเจ็บใจ

"ทำผิดแล้วยังไม่ยอมรับอีกใช่ไหม?" ฟางเสวียนหน้าตึง หยิบมือถือขึ้นมาเปิดคลิปวิดีโอแล้วยื่นให้น้องชายดู "แหกตาดูซะ!"

ฟางเหิงรับมือถือมาดูด้วยความงุนงง ในคลิปปรากฏภาพชายท่าทางลามกคนหนึ่งกำลังวิ่งไล่กวดพวกคุณป้าในโรงอาบน้ำหญิง

ตอนแรกกล้องจับภาพจากระยะไกล เห็นหน้าไม่ชัด แต่พอดูไปเรื่อยๆ ชายคนนั้นก็วิ่งเข้ามาใกล้คนถ่าย

ใบหน้าของชายจอมลามกปรากฏชัดเจนเต็มจอ

"นี่... นี่มันผม?" ฟางเหิงอ้าปากค้าง

"ก็รู้นี่!" ฟางเสวียนเดือดดาล เขกหัวน้องชายซ้ำอีกที "ป้าหลิวส่งคลิปนี้มาให้ฉัน ถ้าไม่ได้เห็นกับตาฉันก็คงไม่เชื่อหรอกว่านายจะทำเรื่องน่าอับอายแบบนี้ได้"

"นายทำขายขี้หน้ากันทั้งตระกูล! ป่านนี้พ่อกับแม่คงโดนชาวบ้านนินทาไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ถ้าพวกท่านกลับมา นายโดนตีตายแน่"

"เป็นไปได้ไง ผมจำได้แม่นเลยนะว่าผมไปตลาดของเก่า ทำไมไปโผล่ที่โรงอาบน้ำหญิงได้ล่ะ?" ฟางเหิงยังคงสับสน

"ถามฉันแล้วฉันจะไปถามใคร!" ฟางเสวียนตวาดเสียงแข็ง

ขณะนั้นเอง หมอที่ถือผลตรวจร่างกายก็เดินเข้ามา

"ใครเป็นญาติคนไข้ครับ?"

"ฉันเองค่ะ" ฟางเสวียนรีบแสดงตัว "หมอคะ น้องชายฉันเป็นอะไรมากไหมคะ?"

"ทางร่างกายไม่มีอะไรน่าห่วงครับ แต่ทางจิตใจ... น่าจะมีปัญหา จากที่คุณเล่ามาและผลการตรวจเบื้องต้น เราสันนิษฐานว่าเขาอาจป่วยเป็นโรคทางจิตเวชชนิดหายาก" หมอสีหน้าเคร่งเครียด

"หมอพูดตลกอะไรเนี่ย ผมจะเป็นบ้าได้ไง?!" ฟางเหิงหัวเราะราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในชีวิต

หมอไม่ได้สนใจฟางเหิง แต่หันไปซักประวัติกับฟางเสวียนต่อเพื่อยืนยันอาการ

"น้องชายคุณมีพฤติกรรมอะไรที่ดูผิดปกติไปจากคนทั่วไปบ้างไหมครับ?"

ฟางเสวียนครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้

"น้องชายฉันเรียนไม่สูง หัวก็ไม่ค่อยดี แต่อ่านหนังสือของเก่าไม่กี่เล่มก็เที่ยวโม้ว่าตัวเองดูของเก่าเป็น แถมยังชอบทึกทักเอาเองว่าของที่ซื้อมามั่วๆมีราคาเป็นแสนเป็นล้าน แบบนี้ถือว่าผิดปกติไหมคะ?"

"ใช่เลยครับ" หมอพยักหน้า

"พี่! ผมดูของเก่าเป็นจริงๆนะ ทำไมพี่ไม่เชื่อผมบ้าง?!" ฟางเหิงยังคงดื้อแพ่ง

"เห็นไหม อาการกำเริบอีกแล้ว" หวังฮ่าวหรานพูดแทรกขึ้นมาลอยๆ

ทันใดนั้น ฟางเหิงก็รู้สึกวิงเวียน ภาพตรงหน้าซ้อนทับกันไปมา ผ่านไปหลายวินาทีกว่าจะกลับมาเป็นปกติ เขาชี้หน้าฟางเสวียนพลางด่ากราด

"หวังฮ่าวหราน หุบปากเน่าๆของแกไปซะ! แกหลอกเอาของเก่ามูลค่าพันกว่าล้านของฉันไป ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีกับแกเลย!"

"นายชี้หน้าใคร! ฉันเป็นพี่สาวนายนะ!" ฟางเสวียนขมวดคิ้ว

"หวังฮ่าวหราน แกคิดว่าตาฉันบอดเหรอ รีบเอาเงินมาคืนซะ ไม่งั้นฉันแจ้งตำรวจจับแกแน่!" ฟางเหิงตะโกนลั่น

ฟางเสวียนขมวดคิ้วแน่นจนแทบจะเป็นปม พูดไม่ออกบอกไม่ถูก

"อาการดูเหมือนจะหนักกว่าที่ผมคิดไว้นะครับ" หมอพิจารณาอาการแล้วหันไปบอกฟางเสวียน "ผมแนะนำให้ส่งตัวเขาไปรักษาที่โรงพยาบาลจิตเวชเฉพาะทางจะดีกว่า"

ฟางเสวียนพยักหน้า เธอเองก็อยากให้น้องชายได้รับการรักษาที่ดีที่สุด

หวังฮ่าวหรานอาสาใช้เส้นสายทางบ้านช่วยประสานงานให้อย่างกระตือรือร้น

ฟางเสวียนซาบซึ้งใจจนน้ำตาคลอ

"ฉันไม่ไปโรงพยาบาลบ้า! ฉันไม่ไป!" ฟางเหิงอาละวาด พยายามจะวิ่งหนี

บุรุษพยาบาลหลายคนกรูเข้ามาจับตัวเขากดลงกับเตียง แล้วฉีดยาระงับประสาทให้

ฟางเหิงสิ้นฤทธิ์และหลับไปในเวลาไม่นาน

เมื่อมีเส้นสาย ทุกอย่างก็ง่ายดาย เพียงสองสามชั่วโมงฟางเหิงก็ถูกส่งตัวไปยังโรงพยาบาลจิตเวชชั้นนำเรียบร้อย

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น ฟางเสวียนรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ

"ไม่เป็นไรหรอก น้องชายเธอจะต้องหายดีแน่นอน" หวังฮ่าวหรานปลอบโยน

เขารู้ดีว่าปริมาณยาที่ให้ไปนั้นมีฤทธิ์แค่ไหน อีกสักสามปีห้าปีฟางเหิงก็จะกลับมาเป็นปกติเอง ถึงตอนนั้นคงไม่มีปัญหาอะไรแล้ว

"โชคดีที่มีคุณช่วยไว้ ถ้าไม่มีคุณ ฉันคงไม่รู้จะทำยังไงดี" ฟางเสวียนมองเขาด้วยดวงตากลมโตที่รื้นไปด้วยน้ำตา

หวังฮ่าวหรานยิ้ม ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้

"เรื่องที่ฟางเหิงไปก่อเรื่องในโรงอาบน้ำหญิงคงรู้กันไปทั่วแล้ว ถ้ายังอยู่ที่เดิม เวลาเธอออกไปไหนมาไหนคงหนีไม่พ้นขี้ปากชาวบ้าน ผมว่าเธอย้ายที่อยู่ดีกว่า"

เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะเสริมว่า

"แน่นอน เรื่องบ้านเธอไม่ต้องเป็นห่วง ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเอง"

*****