บทที่ 322 ตัวเอกเอาเงินมาประเคน

ในบ้านซอมซ่อหลังหนึ่ง

ฟางเสวียนตื่นนอนและจัดการธุระส่วนตัวเสร็จสรรพ พร้อมที่จะไปทำงาน ทว่าก่อนจะได้ก้าวเท้าออกจากบ้าน น้องชายตัวดีอย่างฟางเหิงก็มายืนขวางทางไว้

"พี่ เงินหมดแล้ว ขอตังค์เติมน้ำมันหน่อยดิ" ฟางเหิงแบมือขอหน้าตาเฉย

"เมื่อไหร่นายจะขายไอ้ลัมโบร์กินีคนนั้นทิ้งสักที? วันๆเอาแต่ขอเงินเติมน้ำมัน ล้างผลาญชะมัด" ฟางเสวียนบ่นอย่างไม่สบอารมณ์

"รถแรงม้าสูงมันก็ต้องกินน้ำมันมากกว่ารถทั่วไปสิ" ฟางเหิงแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ก่อนจะรวบรัด "เอาน่า แค่ค่าน้ำมันนิดหน่อยเองอย่าบ่นนักเลย รีบเอาเงินมาเถอะ ผมจะรีบออกไปเที่ยว"

ได้ยินคำพูดนั้น ความหงุดหงิดในใจของฟางเสวียนก็ยิ่งทวีคูณ "นายโตจนหมาเลียตูดไม่ถึงแล้วนะ วันๆเอาแต่เที่ยวเตร่ หางานการทำเป็นชิ้นเป็นอันบ้างไม่ได้หรือไง"

"ผมไม่ทำงานทำการตรงไหน ก็หาของเก่าล้ำค่ามาขายได้ตั้งเยอะแยะไม่ใช่เหรอ" ฟางเหิงเถียงกลับ

ไม่พูดถึงยังพอทน พอพูดถึงเรื่องนี้ฟางเสวียนก็ยิ่งโมโห แต่ตอนนี้เธอรีบไปทำงาน ไม่มีเวลามาเทศนาสั่งสอนน้องชาย

"ฉันไปทำงานล่ะ มีอะไรค่อยคุยกันตอนเย็น" พูดจบ เธอก็เตรียมจะเบี่ยงตัวหลบฟางเหิงเพื่อออกจากบ้าน

แต่ฟางเหิงกลับขยับตัวมาบังไว้อีกครั้ง "พี่สาว เอาเงินมาก่อน ไม่ขอเยอะหรอก สักล้านนึงก็พอ"

"นายเห็นฉันเป็นมหาเศรษฐีหรือไง! อ้าปากก็ขอเป็นล้าน! แล้วเติมน้ำมันบ้าอะไรใช้เงินเยอะขนาดนั้น?" ฟางเสวียนตวาดด้วยความเหลืออด

"พี่ก็รวยแล้วไม่ใช่เหรอ? เงินค่าของเก่าผมตั้งพันกว่าล้านอยู่ที่พี่หมด ผมขอเบิกมาใช้ทีละเยอะๆจะได้ไม่ต้องมาขอบ่อยๆไง" ฟางเหิงพูดอย่างถือสิทธิ์

ฟางเสวียนยกมือนวดขมับ รู้สึกปวดหัวจี๊ดขึ้นมาทันที

ของเก่าที่น้องชายเธอไปขุดหามาได้นั้นมันก็แค่ของเก๊ตบตา! ทั้งหมดเป็นแผนการของหวังฮ่าวหรานที่จ้างหน้าม้ามาแกล้งรับซื้อไว้

ส่วนเงินค่าของเก่าที่หวังฮ่าวหรานโอนมาให้ เธอก็โอนคืนกลับไปให้เขาจนหมดแล้ว

แต่เรื่องนี้... ฟางเสวียนไม่รู้จะอธิบายให้น้องชายเข้าใจยังไง จึงได้แต่ตอบเลี่ยงๆไปว่า

"เงินก้อนนั้นห้ามแตะต้อง ฉันเก็บไว้เป็นค่าสินสอดให้นายแต่งเมีย"

"แต่งเมียบ้าบออะไรใช้เงินเยอะขนาดนั้น" ฟางเหิงกลอกตามองบนอย่างเอือมระอา "พี่ เลิกเล่นลิ้นได้แล้ว เอาเงินมาเร็วๆ ผมต้องไปงานเลี้ยงรุ่น ถ้าไม่มีเงินติดตัวไปเสียหน้าแย่"

ฟางเสวียนถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ฉันจะโอนให้นายห้าหมื่นแล้วกัน"

ลำพังเงินเดือนปกติของเธอมีแค่สามหมื่นกว่าหยวน แต่หลังจากเจอกับหวังฮ่าวหราน เงินเดือนก็พุ่งขึ้นเป็นแสนหยวน ห้าหมื่นหยวนเธอพอจะเจียดให้ได้

พูดจบ เธอก็หยิบมือถือขึ้นมาโอนเงินให้น้องชาย

ทันใดนั้น ใบหน้าอันหล่อเหลาของชายหนุ่มคนหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในห้วงความคิด

นับดูแล้ว... เขาไม่ได้ติดต่อมาหาเธอนานมากแล้ว

นานขนาดนี้... หรือว่าเขาลืมเธอไปแล้วนะ?

ฟางเสวียนลอบถอนหายใจด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ

แต่จะว่าไปมันก็เรื่องปกติ

ตอนอยู่ด้วยกัน เธอทั้งงุ่นง่านและเอาใจไม่เก่ง เทียบกับเด็กสาวที่ชื่อเหวินจิงคนนั้นไม่ได้เลยสักนิด

"ห้าหมื่นเองเหรอ? น้อยไป ไม่พอหรอก" เสียงโวยวายของฟางเหิงดึงสติเธอกลับมา

"มีแค่ห้าหมื่นนี่แหละ ไม่มีให้มากกว่านี้แล้ว" ฟางเสวียนที่ถูกขัดจังหวะความคิดเริ่มโมโหขึ้นมาอีกรอบ

"พี่ล้อเล่นป่ะเนี่ย เงินตั้งพันกว่าล้านของผมอยู่ที่พี่ จะบอกว่าไม่มีเงินล้านนึงให้ผมได้ไง?" ฟางเหิงเริ่มหมดความอดทน

เขาไปคุยโวในกลุ่มเพื่อนไว้เยอะว่าจะเลี้ยงข้าวเพื่อนหลายสิบคนในโรงแรมหรู ถ้าไม่มีเงินสักแสนสองแสนคงไม่มีปัญญาจ่ายค่าอาหาร

"เงิน... เงินนั่น... ฉันเอาไปให้แฟนลงทุนทำธุรกิจหมดแล้ว" ฟางเสวียนไม่อยากบอกความจริง จึงกุเรื่องโกหกขึ้นมามั่วๆ

"พี่! พี่มีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่?" ฟางเหิงตกใจตาโต ถามสวนกลับไปทันควัน

"ฉันจะมีแฟนต้องรายงานนายด้วยเหรอ?" ฟางเสวียนย้อนถาม

"เดี๋ยวนะ พี่บอกว่าเอาเงินไปให้แฟนลงทุน เงินตั้งพันกว่าล้านเนี่ยนะ! พี่ให้ไปหมดเลยเหรอ?" ฟางเหิงเพิ่งนึกขึ้นได้ถึงประเด็นสำคัญ ร้องถามเสียงหลง

"ใช่" ฟางเสวียนพยักหน้า

"เงินพันกว่าล้านเอาไปให้ผู้ชายทำธุรกิจ พี่บ้าไปแล้วเหรอ!" ฟางเหิงตะโกนด้วยความโมโห

"เดี๋ยวเขาก็เอามาคืน นายอย่าเพิ่งตีโพยตีพายไปหน่อยเลย" ฟางเสวียนพยายามเกลี้ยกล่อม

"จะไม่ให้ร้อนใจได้ไง นั่นมันเงินที่ผมหามาได้นะ! พี่ไม่ถามผมสักคำ แต่เอาเงินพันกว่าล้านไปให้แฟนยืม พี่ยังเห็นหัวน้องชายคนนี้อยู่ไหม? พี่ไม่สมควรเป็นพี่สาวผมเลย!" ฟางเหิงตวาดลั่น

"นายต่างหากที่ไม่สมควรเป็นน้องชายฉัน!" ฟางเสวียนระเบิดอารมณ์ใส่บ้าง ชี้มือไปที่รถซูเปอร์คาร์นอกบ้าน "วันๆเอาแต่ขับรถคันนั้นร่อนไปทั่ว ฉันไม่เคยว่าสักคำ นายเคยรู้บ้างไหมว่ารถคันนั้นได้มายังไง?"

"ก็เงินที่ผมหามาได้ไง" ฟางเหิงตอบอย่างมั่นใจ

"นายหามาได้งั้นเหรอ?!" ฟางเสวียนแค่นหัวเราะ อยากจะตะโกนใส่หน้าว่า 'ที่ได้มาเพราะพี่สาวนายเอาตัวเข้าแลกต่างหาก!'

แต่คำพูดเหล่านั้นจุกอยู่ที่คอ เธอละอายใจเกินกว่าจะพูดมันออกมา จึงได้แต่กลืนมันลงไป

เธอเดินเบียดไหล่ฟางเหิงออกจากบ้านไปโดยไม่หันกลับไปมอง ไม่สนใจเสียงเรียกไล่หลังของน้องชายแม้แต่น้อย

ไม่นานนัก ร่างของฟางเสวียนก็หายลับไปจากสายตา

ฟางเหิงกระทืบเท้าด้วยความเจ็บใจ พี่สาวเขาโง่เง่าสิ้นดี ดันเอาเงินของเขาไปประเคนให้ผู้ชายยืมทำธุรกิจซะหมดตัว!

【ติ๊ง! โฮสต์เป็นเหตุให้จิตใจของตัวเอก 'ฟางเหิง' ได้รับความกระทบกระเทือน ได้รับแต้มวายร้าย 300 แต้ม! ออร่าตัวเอกของฟางเหิง -15, ออร่าตัวร้ายของโฮสต์ +15!】

【ติ๊ง! ออร่าตัวเอกของฟางเหิงต่ำกว่า 50 นิ้วทองคำสิ้นสภาพการใช้งาน】

หวังฮ่าวหรานที่กำลังนั่งเรียนอยู่ จู่ๆก็ได้รับแจ้งเตือนจากระบบ

ฟางเหิง... ตัวเอกคนนี้หายหน้าหายตาไปนานจนเกือบลืมไปแล้วแฮะ

ถ้าไม่ได้รับรางวัลจากระบบเขาคงลืมไปแล้วว่ามีตัวละครนี้อยู่บนโลก

แต่รางวัลที่ได้จากฟางเหิงนี่... น้อยจนน่าสมเพชจริงๆ

หวังฮ่าวหรานแทบไม่อยากจะชายตามอง

"ฉันมีของเก่าลอตใหม่จะขาย นายว่างไหม?"

ในขณะที่หวังฮ่าวหรานกำลังนึกถึงฟางเหิง ข้อความจากเจ้าตัวก็เด้งเข้ามาพอดี

"ประมาณหกโมงเย็น" หวังฮ่าวหรานตอบกลับทันที

ในเมื่อนิ้วทองคำของฟางเหิงใช้การไม่ได้แล้วก็คงจะรีดไถอะไรไม่ได้อีก นี่น่าจะเป็นการเก็บเกี่ยวผลผลิตรอบสุดท้าย

ไม่รู้ว่าหายไปนานขนาดนี้ฟางเหิงจะสะสมของเก่ามาได้มากแค่ไหน

"ได้ เดี๋ยวฉันขับรถไปรับนายมาดูของ แต่ขอเตือนไว้ก่อนนะ เตรียมเงินมาเยอะๆหน่อยล่ะ" ฟางเหิงพิมพ์ตอบกลับมา

"ไม่ต้องห่วง เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา" หวังฮ่าวหรานตอบกลับสั้นๆ

พอถึงเวลาหกโมงเย็น ฟางเหิงก็ขับลัมโบร์กินีสีฉูดฉาดมาจอดเทียบท่าหน้ามหาวิทยาลัยชิงหลิง เรียกสายตาอิจฉาตาร้อนจากนักศึกษาได้เป็นกอบเป็นกำ

ฟางเหิงนั่งยืดอก เชิดหน้าจนจมูกแทบจะชี้ฟ้าด้วยความภาคภูมิใจ

หวังฮ่าวหรานเดินมาเห็นฉากนี้เข้าก็ลอบขำในใจ

นี่คงเป็นวาระสุดท้ายที่แกจะได้เก๊กหล่อแบบนี้แล้วล่ะ

"มาแล้วเหรอ ขึ้นรถสิ" ฟางเหิงร้องเรียก

หวังฮ่าวหรานเปิดประตูขึ้นไปนั่งฝั่งข้างคนขับ แล้วนั่งรถไปบ้านฟางเหิง

ของเก่าของฟางเหิงถูกเก็บไว้ในห้องใต้ดินของบ้านหลังเก่า

เมื่อลงมาถึง หวังฮ่าวหรานก็เห็นแจกันและเครื่องลายครามวางเรียงรายเป็นตับ รวมถึงม้วนภาพวาดที่ห่อไว้อย่างดีอีกจำนวนหนึ่ง

"เยอะขนาดนี้เชียว?" หวังฮ่าวหรานเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ

"ทำไม? ไม่มีปัญญาซื้อเหรอ?" ฟางเหิงยิ้มเยาะ

"เปล่า ฉันเอาหมดนี่แหละ" หวังฮ่าวหรานยิ้มอย่างมีเลศนัย

"ฉันให้คนมาประเมินราคาแล้ว ทั้งหมดนี้มูลค่าสองพันกว่าล้าน แต่เห็นแก่ที่เป็นลูกค้าเก่าฉันลดเศษให้ คิดแค่สองพันล้านถ้วน" ฟางเหิงพูดพลางย้ำเสียงหนักแน่น

"แต่รอบนี้ห้ามโอนเงินให้พี่สาวฉันนะ ต้องโอนเข้าบัญชีฉันโดยตรง"

"ไม่มีปัญหา แต่ขอฉันโทรศัพท์ก่อน" หวังฮ่าวหรานกล่าว

"จะโทรเรียกคนมาเช็กของใช่ไหม? งั้นก็รีบๆหน่อย ฉันมีธุระต่อ" ฟางเหิงเร่งเร้า

เขานัดกินข้าวกับเพื่อนเก่าไว้คืนนี้ กะว่าจะรีบขายของเก่าให้หวังฮ่าวหรานแล้วเอาเงินไปเลี้ยงเพื่อนอวดรวยให้สะใจ

*****